Mijn ervaring in Nepal | Tamara van der Meij

’S Nachts word ik nog wel eens wakker en dan zie ik mezelf weer lopen door de kleine straatjes in Kathmandu. Op elke vierkante meter een winkeltje, ik hoor weer de toeterende taxi’s, ruik weer de geur van wierook om me heen, zie weer de lachende vrolijke gezichten van mijn patiënten en kindjes, drink weer melk met kindjes uit een weeshuis en sta weer op een hoogte van 5550 meter. Zo beleef ik weer even in een paar minuten mijn 5 maanden durende reis in Nepal.

Ik ben Tamara, 23 jaar en ben van juli tot en met november in Nepal geweest. Ik ben pas afgestudeerd als ergotherapeut en wilde altijd al graag vrijwilligerswerk gaan doen. Via de organisatie (Teaching &) Projects Abroad ben ik in Nepal 3 maanden als ergotherapeut gaan werken. Deze organisatie bood mij de hulp en steun om deze stap naar het buitenland te kunnen nemen. Ik werd keurig opgehaald op het vliegveld in Kathmandu en kon mijn eerste 3 maanden bij een Nepalese familie verblijven. In Nepal werkt ook een vrouw voor (Teaching &) Projects Abroad die er altijd voor me was als ik haar nodig had. Wonen in een Nepalese familie brengt je heel dichtbij het leven daar en leerde mij makkelijker omgaan met de cultuurverschillen. Het is heel bijzonder om zo met je Nepalese ‘ouders’ te eten.

Ik werkte ’s ochtends in een revalidatiecentrum voor dwarslaesiepatiënten. Toen ik daar voor het eerst binnen kwam, was het best even schrikken. Twee zalen, één mannenzaal en één vrouwenzaal, vol met ongeveer 15 armoedige bedden met daarin vermagerde mensen. In het centrum is een groot gebrek aan rolstoelen en dan moest ik toch maar accepteren dat mensen die niet kunnen lopen, zonder rolstoel naar huis moesten. Voor mij was dat onbegrijpelijk. De mensen in het centrum zijn verlamd aan hun benen en soms zelfs aan de armen én benen. Dit is afhankelijk van de hoogte van de dwarslaesie. Ik nam soms patiënten de straat op om ze te leren rijden in een rolstoel op een zandweg met kuilen en hobbels. Zo zien de meeste wegen of paadjes er toch uit in hun eigen leefomgeving. Sommige patiënten verblijven zo’n 3 maanden in het centrum en komen eigenlijk nooit van dat terrein af. Toen ik hun lachende en enthousiaste gezichten zag tijdens het ploeteren met hun rolstoel door de modder, wist ik echt waarom ik naar Nepal was gekomen! En dat terwijl ik ze alleen maar mee de straat op nam!

De middagen werkte ik in een huis waar zo’n 35 verstandelijk beperkte kinderen wonen. Daar werkte ik samen met een Engelse vrijwilligster. Doordat ik met een internationale organisatie naar Nepal ben gegaan, heb ik veel Engels gesproken. In het begin vond ik het moeilijk, maar na een paar weekjes merkte ik al dat het me eigenlijk geen moeite meer koste om Engels te spreken. Ik had nooit verwacht dat dat zo snel zou gaan.

Sommige kinderen in het huis konden we wat rekenen en Engels leren. Het belangrijkste was om met de kinderen te spelen en ze aandacht te geven. Het was fijn om te zien dat als je met ze speelt het net ‘gewone’ kinderen zijn. Vooral dansen en muziek vonden ze prachtig. Ook hier was het in het begin erg wennen, 35 verstandelijk beperkte kinderen om je heen, sommige die je kwijlend een kus willen geven, maar al snel wen je eraan en wilde ik ze zelf net zo omhelzen!

In de weekenden was ik vrij en heb ik zoveel mogelijk van Nepal proberen te zien. Echt een waanzinnig mooi land, zowel de natuur als de Nepalese mensen, zo open en gastvrij. Ik ben een weekend wezen raften, mountainbiken en ik ben naar een nationaal park geweest. Daar heb ik met olifanten gezwommen! Ongelooflijk! Vanaf de rug van een olifant heb ik neushoorns gezien! Dit was iets waar ik eigenlijk alleen maar van kon dromen.

Na 3 maanden werken was het erg moeilijk om afscheid te nemen, maar mijn avontuur in Nepal was nog niet voorbij! Ik heb nog een weeshuis in het zuiden van Nepal bezocht. Hier heb ik, met hulp van mijn vrienden en familie uit Nederland, een buffel voor dit huis kunnen kopen. Nu krijgen de kinderen melk te drinken en kunnen ze de rest van de melk verkopen op de markt, waar ze dan weer groenten en rijst van kunnen kopen. Het was heel erg gaaf om geld te geven en dat één uur later een buffel aan komt lopen en dat ik weer één uur later samen met de kindjes zat te genieten van de verse melk.

Het moment dat ik op 5550 meter naar de Mount Everest keek, was waanzinnig. Ik heb een wandeltrektocht gemaakt door de Himalaya, ik ben naar de basecamp van de Mount Everest gelopen.

Het was werkelijk een tijd die ik nooit zal vergeten, zoveel bijzondere kleine en grote momenten. Als ik nu terug kijk, lijkt het wel één grote droom, maar ik heb nu dus ontdekt dat dromen geen bedrog zijn!

Terug naar de vrijwilliger verhalen