You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Sociaal project in Ghana door Amber Blaauboer

Amber Blaauboer in Ghana Amber Blaauboer in Ghana Amber Blaauboer in Ghana Amber Blaauboer in Ghana

Afgelopen jaar ben ik na mijn eindexamen VWO één maand naar Ghana geweest samen met Projects Abroad. Dit avontuur was zeer bijzonder en zal ik niet snel meer vergeten. Ik had mij aangemeld voor een sociaal project: twee weken in een weeshuis werken en twee weken in het lokale ziekenhuis meelopen. Ik werd geplaatst in Ho, een klein afgelegen dorpje, vlakbij het beroemde Volta Lake. Ik hoopte eigenlijk op een verblijfplaats in de stad, maar achteraf ben ik blij dat ik in een dorp werd geplaats. De sfeer van Ghana kon ik nu echt proeven en ik zat tussen de Ghanezen. Het gastgezin waar ik te gast was, was zorgzaam en lief voor mij, dat gaf een goed gevoel. Vooral in het begin was het erg wennen en had ik het mij toch anders voorgesteld. Ik deelde het huis met nog twee andere vrijwilligers. We aten samen, gingen ’s avonds op stap en namen deel aan activiteiten in het weekend. Dat gaf naast de werkuren een gezellige sfeer.

De eerste twee weken begon ik in een weeshuis. Mijn eerste werkdag kan ik nog heel goed herinneren. De weeskindertjes stoven op mij af en waren totaal niet verlegen. Ze sprongen op mij en wilden alles van mij aanraken en weten wie ik was. Dat moment was geweldig! Dan weet je weer waarvoor je het doet en vergeet je je heimwee naar huis. Je kan je haast niet voorstellen, dat de kinderen daar werkelijk niks hebben om mee te spelen en nauwelijks hulp- middelen om mee te leren. Samen met een Frans meisje werkte ik in het weeshuis. We moesten improviseren en creatief zijn om de kinderen te vermaken. Tijdens de lessen hielpen we de lerares met het leren tellen in Engels en het alfabet. Dit was leuk, de kinderen waren zo enthousiast en schreeuwden het met plezier uit.

Mijn dag begon om half negen en eindigde rond vier uur. Het werk was best pittig en vermoeiend en ik ging dan meestal een half uurtje liggen thuis en dan daarna nog de markt op om vers fruit en souvenirs voor thuis te kopen. De markt was vijf minuten lopen van mijn huis en was altijd erg druk en gezellig. Je komt de gekste dingen tegen en iedereen loopt te schreeuwen en te zingen. Iedereen is heel relaxed en aardig tegen je. Heel anders dan de Westerse cultuur.

De laatste twee weken werkte ik in het ziekenhuis “Volta Regional Hospital”. In het ziekenhuis kon ik een stuk minder initiatief tonen dan in het weeshuis, aangezien ik geen medische achtergrond heb. Dit vond ik niet erg, want alles was nog nieuw voor mij en ik heb een hoop bijzondere en acute ongevallen gezien. Op verschillende afdelingen heb ik mee kunnen kijken: spoedeisende hulp, verloskunde, de kraamafdeling en het laboratorium.

Woensdag en donderdag waren voor mij speciale dagen. Op deze dagen kon je deelnemen aan de ‘medical outreach’. Op woensdagmiddag gingen we op bezoek bij lepra patiënten. Deze mensen worden afgestoten van de bevolking en zij wonen samen in een klein dorpje ‘the leprosy clinic’. Deze patiënten waren erg onverzorgd en hadden ernstige wonden. Wij mochten deze wonden verzorgen en behandelen. Dit vond ik zeer interessant en ik kon mij op deze manier ook op medisch gebied inzetten. De patiënten spreken geen woord Engels, het was dus lastig om te communiceren, maar dat maakte het nog uitdagender.

Op donderdag gingen we de hele dag op uitwisseling. ’s Morgens vroeg namen we de tro tro (mini-bus) naar een school of weeshuis waar we gedurende de dag een project volgden. Op deze dagen kon ik mij volledig inzetten voor de bevolking. Met de andere vrijwilligers heb ik klaslokalen geschilderd, medical check voor de kinderen gegeven: testen op malaria, wondbehandeling, huidschilfers/roos behandelen, injecties geven, medicijnen uitgedeeld en voorlichting gegeven.

In het weekend was ik altijd de hele dag op stap met andere vrijwilligers. Er waren veel activiteiten te doen. Ik heb de Adaklu mountain beklommen, ben naar monkey sanctuary geweest, krokodillen in het echt aangeraakt, de Wli waterval bezichtigd, een lang weekend naar Cape Coast geweest en gevoetbald in een groot stadium met de lokale jongeren van Ghana. Ik had nog zo veel meer willen doen en willen zien, maar helaas had ik maar voor één maand geboekt. De tijd vliegt voorbij. Je ontmoet zoveel mensen en je leert je zelf beter kennen. Je doet ervaring op en ontwikkelt je sociale vaardigheden. Een fantastische ervaring.

Helaas komt aan alles een eind en dus ook aan deze bijzondere ervaring. Afscheid nemen van zo’n geweldig land en zulke fantastische mensen valt niet mee. Toen ik eenmaal in het vliegtuig stapte, die weer terug naar Nederland ging, drong het pas echt door, dat ik weer op weg was naar het Westerse leventje. De wereld is zo groot en er zijn zoveel dingen te ontdekken en te leren. Ik ben mijn ouders dankbaar dat zij mij deze kans hebben gegeven en dat ik het heb volgehouden. Wie weet komt mijn droom ooit nog eens uit en kan ik die lieve kindertjes ooit nog eens vasthouden en omhelzen, ze zullen in ieder geval wel allemaal in mijn hart zitten.

Amber Blaauboer

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲