You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Sociaal project in Fiji door Anne Maas

Sociaal project in Fiji

Eindelijk was het zover, de start van mijn grote avontuur. Na afscheid te hebben genomen van iedereen op het vliegveld en de douane te zijn gepasseerd, kwam opeens het besef. ‘Waar ben ik aan begonnen?’ Helemaal in mijn eentje naar de andere kant van de wereld, maar gelukkig heeft deze ‘paniekaanval’ maar 1 minuut geduurd want daarna voelde ik me super stoer dat ik dit zomaar even ging doen en stapte ik vol goede moed het vliegtuig in.

Na twee dagen in vliegtuigen en op vliegvelden door gebracht te hebben was ik dan eindelijk in Auckland gearriveerd omdat ik eerst een maandje in Nieuw- Zeeland rond ging trekken. Na deze maand ben ik vanaf Nieuw- Zeeland weer door gevlogen naar Fiji. Helaas moest ik mijn vertrek naar Fiji een weekje uitstellen door de overstromingen.

Sociaal project in Fiji

Bij aankomst in de terminal stonden vier vrolijke Fijianen liedjes op een gitaar te spelen en dit bracht meteen een brede glimlach op mijn gezicht. Eindelijk, ik ben er! Na de douane te zijn gepasseerd en mijn koffer terug te hebben gevonden, ging ik op zoek naar iemand van Projects Abroad. Omdat het vliegveld niet heel groot is was deze zo gevonden. Ik werd opgehaald door twee vrolijke Fijiaanse werknemers die me meteen op mijn gemak stelde. Ik werd naar mijn gastgezin gebracht, ondertussen naar buiten kijkend en alles in me op proberen te nemen. Ik had één en al ellende verwacht door de overstromingen maar er was al niet zo heel veel meer van te zien. Bij aankomst bij mijn thuis voor twee maanden werd ik weer vriendelijk en enthousiast begroet door mijn gastgezin. Ik had al meteen door dat ik niks te kort zou komen. Mijn gastgezin was op het moment dat ik er was een beetje vreemd samengesteld. Mijn ‘echte’ hostmom was naar Samoa voor werk en daardoor was er een tante in huis. Daarnaast woonde er nog een zoon met zijn vrouw en twee kleine kindjes, een dochter en nog een zoon van mijn ‘echte’ hostmom. Een drukke maar erg gezellige bedoeling. Als ik thuis kwam was er soms weer een ander familielid te vinden en het heeft ook enkele weken geduurd voordat ik helemaal wist, wie er van wie familie was en hoe het allemaal in elkaar zat. Ik ben de twee maanden echt niets te kort gekomen. Elke morgen stond een ontbijt klaar met elke dag weer iets anders, lunch en ook avond eten. Ik kreeg zelfs een sleutel van de poort zodat ik, wanneer ik in de late uurtjes thuis kwam van de kroeg, niemand wakker hoefde te maken. Mijn gastgezin liet me heel vrij, ik kon alles doen wat ik wilde en moest alleen laten weten als ik niet mee at. Heerlijk, vooral omdat ik gewend was om op mezelf te wonen. Na een maand kwamen er twee andere vrijwilligers in huis, deze wilden wel graag wat meer ‘begeleiding’ en hebben ook meer met het gastgezin gedaan dan ik.

De vrijwilligers die al in Fiji zaten hadden op het vliegveld geld ingezameld om zo de mensen te helpen die wel getroffen waren door de overstromingen. Dit was de ergste overstroming in de geschiedenis in Fiji. Fiji kent een nat en een droog seizoen en heeft vaker last van overstromingen in het natte seizoen, maar omdat ze dit gewend zijn is er meestal niet zoveel schade. Ik ben een aantal keer mee gegaan om voedselpakketten uit te delen en de eerste keer was echt een schok. Toen zag ik pas wat een ellende de overstromingen hebben veroorzaakt. Overal modder, niks meer in de huizen dan een dikke laag modder, alle meubels, kleren en eten weg. Het is eigenlijk onbeschrijfelijk wat je dan ziet. De mensen ontvingen ons dan ook met open armen en een Vinaka vakalevu (hartelijk bedankt). En nog steeds zo vriendelijk, meerdere malen werd er door verschillende families het voedselpakket afgeslagen omdat er families waren die er erger aan toe waren.

Sociaal project in Fiji

Toen werd het tijd om kennis te gaan maken met het weeshuis, hier zou ik twee maanden werken. Ik werd door een medewerker van Projects Abroad bij mij thuis opgehaald en dan zouden we meteen de bus pakken zodat ik wist hoe ik er moest komen. Het openbaar vervoer is hier wel een stuk anders dan in Nederland. De bussen hebben geen ramen, komen uit het jaar stilletjes en meestal komt er heerlijke muziek uit de luidsprekers. Daarnaast heb je nog de taxi’s die je overal naar toe willen brengen, belangrijk is wel dat je goed onderhandelt over de prijs en dat je vooraf aan bijvoorbeeld je gastgezin vraagt hoeveel het ongeveer gaat kosten, anders betaal je vaak het dubbele. Dan heb je ook nog de minivans, vaak zouden ze in NL niet meer door de APK-keuring heen komen en zijn behangen met het prachtigste bloemetjes behang ook weer voorzien van heerlijke muziek. De Minivans rijden langs de mainroad van Nadi en je kunt instappen en uitstappen waar je maar wilt. Bij het weeshuis aangekomen staarde meteen een 20-tal donkere ogen op me. Sommige afwachtend terwijl andere meteen vragen waar je vandaan komt en hoe je heet en ze met een brede glimlach meteen een plekje in je hart veroveren. Ik begon elke dag om 9.00 uur waarna ik met de baby’s en peuters speelde en wat kleine klusjes deed. Om 12.00 uur gingen we lunchen waarna we om 14.00 uur bij het weeshuis terug kwamen. De oudere kinderen waren dan ook terug van school, er werd dan een potje voetbal of volleybal gespeeld, geschommeld of ik hielp mee met het huiswerk van de kinderen. Rond 16.00 uur was het dan gedaan en kon ik weer naar huis. Ook de nanny’s (de verzorgsters van de kinderen) zijn erg vriendelijk en vragen zoals het een echte Fijiaan betreft het hemd van je lijf, ze willen alles van je weten. Na twee maanden hier gewerkt te hebben met pijn in mijn hart afscheid genomen van iedereen.

Via andere vrijwilligers ben ik ook in contact gekomen met een Fijiaanse vrouw, die voor een arm ‘village’ zorgt. Met een paar andere vrijwilligers ging ik bijna elke vrijdagmiddag naar het dorp, namen meestal wat kleine snoepjes mee en speelde dan met de kinderen. Geweldig om te zien dat ze met een klein snoepje en een beetje extra aandacht zo op kunnen bloeien.

Ik heb eigenlijk nooit echt nagedacht over het besef dat ik dit avontuur helemaal alleen ging beleven. Ik dacht altijd wel dat ik vast en zeker vrienden zou maken en dat is ook zeker gebeurd. Het contact met de andere vrijwilligers is heel makkelijk gemaakt. Zo werkte ik al met twee andere vrijwilligers bij het weeshuis. Vaak gingen we in de pauze even naar het zwembad om af te koelen of na het werk nog even naar Nadi-town, om wat te shoppen of een drankje te doen. Daarnaast is er elke week een social, waar alle vrijwilligers samen komen. Eerst wordt er gegeten in een eettentje en wordt er gekeken of er plannen voor het weekend zijn en of er een eiland wordt bezocht. Na al deze belangrijke zaken te hebben besproken, wordt er voor degene die willen, nog naar de plaatselijke kroeg getrokken. Dit is elke keer een feestje en ik heb er nooit een saaie avond mee gemaakt.

Sociaal project in Fiji

Ik ben ongeveer elk weekend wel iets gaan doen, naar Natadola beach, het mooiste strand op het main-island. Met de boot voor een weekend naar eilandjes voor de kust van Nadi en ook ben ik met 4 andere vrijwilligers nog een weekje naar de Yasawa-eilanden geweest. Het water is hier zo blauw, het strand zo wit, palmbomen op het strand, cocktail in de hand en wakker worden met het geluid van de golven. De eerste dagen hebben we met zijn allen op het strand met open mond staan kijken dat zoiets echt bestaat, onbeschrijfelijk hoe mooi. Een stukje paradijs op aarde. Daarnaast verschillende vrijwilligers mentaal ondersteunt bij het ondernemen van een skydive, van vele gehoord dat dit echt de moeite waard is en dat je een prachtig uitzicht hebt over Fiji. Ook een dagtrip naar Lautoka gemaakt, wat een stuk minder toeristisch is en dus het echte Fiji leven ervaart. Kortom echt ontzettend veel gedaan.

Na twee maanden was het tijd om het vliegtuig op te stappen om weer met pijn in mijn hart richting Nederland te gaan. Het afscheid van iedereen viel zwaar en er zijn dan ook een paar traantjes op het vliegveld gelaten.

Nu ben ik al weer enkele weken thuis maar nog elke dag denk ik aan de geweldige tijd die ik in Fiji heb gehad. Ik ging er naartoe om te werken in het weeshuis maar heb nog zo veel meer mooie dingen gedaan. Ik heb vrienden voor het leven gemaakt, heb een geweldige mooie ervaring voor het leven op gedaan en ik hoop dat ik nog een keer terug kan naar het mooiste land op aarde.

Anne Maas

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲