You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Sociaal project in Sri Lanka door Anne Mickers

En toen stapte ik in mijn eentje op het vliegtuig naar Sri Lanka. Het was de eerste keer dat ik in mijn eentje op reis ging en ik vond het dus ontzettend spannend. Gelukkig werd ik meteen in Sri Lanka al goed opgevangen. Projects Abroad had een taxi voor me geregeld die me naar de hoofdstad Colombo bracht. Alleen die trip van het vliegveld tot Colombo had al zoveel indruk op me gemaakt. Het stuur van de auto zit aan de ‘verkeerde’ kant, we reden dus ook aan de ‘verkeerde’ kant, de straat was vol met tuktuks, auto’s en volgestampte bussen en toen kwamen we ook nog koeien tegen midden op straat. Voor iemand die nog nooit in Azië is geweest, zoals ik, was dat natuurlijk heel overweldigend. Eenmaal in het hotel werd ik vriendelijk ontvangen en kon ik even douchen, daarna werd ik opgehaald door Gishan (een medewerker van Projects Abroad) om wat te eten en om een heleboel informatie te krijgen. De eerste dag was dus al meteen super vermoeiend en het was dus ook fijn dat ik die nacht goed kon slapen.

Omdat de volgende dag een feestdag was (die hebben ze in Sri Lanka heel veel!) kon ik nog niet meteen naar mijn gastgezin toe. Daarom mocht ik met Charley, Shyamalee en Elisa mee naar Kandy. We bezochten daar een fysiotherapiepraktijk en het weeshuis Daya Nivasa, de Temple of the Tooth en het olifantenweeshuis. Ik mocht mezelf erg gelukkig prijzen, want ik had de eerste dag dus al de mooiste stad van Sri Lanka gezien. Bovendien had ik een kijkje kunnen nemen bij Daya Nivasa en dat raakte mij toen zo, dat ik later nog twee weken terug ben gegaan om daar te werken. Achteraf gezien waren dat voor mij de twee leukste weken wat betreft het werk.

Na deze leuke dag werd ik de volgende dag naar Nagas Handiya gebracht. Daar zou ik de rest van mijn tijd komen te wonen samen met een andere Nederlandse vrijwilligster. Vanuit Nagas Handiya zijn we iedere dag met de bus naar Sukitha gereden. Sukitha is een (wees)huis voor meestal verstandelijk beperkte kinderen. De kinderen waren allemaal super lief en ook het personeel was erg lief. Het enige nadeel voor mij was dat er geen woord engels gesproken werd, dus de communicatie ging erg moeizaam. Ik begon de dag altijd in de school die bij Sukitha hoorde en daar ging ik dan met een groepje knutselen, rekenen of spelen, afhankelijk van het niveau. Na schooltijd ging ik vaak nog even mee naar het weeshuis om met z’n allen te puzzelen of iets dergelijks. Ik vond het allemaal erg leuk en heb ook veel met ze gedaan. Zo ben ik de eerste week al mee naar een tempel geweest, ik heb het schooljaar mee afgesloten, en ik ben mee geweest toen alle bewoners van een bedrijf rugzakken vol met spullen kregen. Het was erg tof om dit allemaal te mogen zien en mee te maken. Maar toch wilde ik graag iets meer betekenen. En ik kon het beeld van Daya Nivasa, waar nog veel meer gehandicapte mensen, van baby’s tot bejaarden zaten, niet van me af zetten. Naar mijn idee kon ik daar meer doen, omdat ze daar minder personeel hadden voor veel meer mensen.

Dus ik besloot toch voor te stellen aan Projects Abroad of ik niet daar mocht werken. Projects Abroad was meteen enthousiast en regelde een gastgezin voor me in Kandy en vervoer. Iedere dag werd ik met de tuktuk naar Daya Nivasa gebracht. Zoals ik al zei was dit de mooiste tijd van mijn verblijf. Vanaf het eerste moment voelde ik me op mijn gemak. Zowel bij het gastgezin, als in de stad met de meer aangename temperatuur, als ook vooral in Daya Nivasa. Ik werd echt ontzettend hartelijk ontvangen door de zusters en het personeel. Ook de bewoners waren gigantisch lief. Ik denk nog vaak aan ze terug. Aan de kleintjes die ik eten heb gegeven, heb gewassen en in bed heb gelegd. Aan de ‘pubers’ met wie ik heb gespeeld tijdens het middagdutje van de baby’s en de bejaarden. Aan de volwassenen die het gewoon gezellig vonden als ik bij ze kwam zitten en onder tussen hun nagels lakte. En aan de zusters die mij waardeerden om wie ik ben en met wie ik naar de kerk ben geweest op zondag. Het was een geweldige tijd, omringd door lieve mensen. Maar het was ook heftig. Want in tegenstelling tot Sukitha, waren sommige mensen hier veel zwakker. Één keer heb ik een jong kindje bijna zien doodgaan, gelukkig werd ze net op tijd gered. Maar er liepen ook juist mensen rond die super goed bij hun verstand waren, maar bijvoorbeeld blind waren of verlamd.

Behalve Sukitha en Daya Nivasa, heb ik nog veel meer gezien van Sri Lanka. Bijna ieder weekend ben ik met andere vrijwilligers iets gaan doen. Het duurt te lang om alles precies te vertellen en het zou ook jammer zijn als ik alle wonderen van Sri Lanka hier ga verklappen. Maar om even kort te zijn; ik heb aan het strand gelegen, oude steden bekeken, een jeeptocht gemaakt door het national park, wandeltochten door de bergen gemaakt en lekker westers gedaan in Colombo. Er valt dus zeker voldoende te beleven.

Als ik zo terugkijk op de drie maanden dat ik in Sri Lanka heb gezeten, komt er weer een hoop boven. Maar eerlijk gezegd lijkt het wel alsof een groot deel (vooral de eerste periode) een beetje in een roes voorbij is gegaan. Het was echt een gave tijd en ik heb er zeker geen spijt van dat ik dit heb gedaan. Maar als ik nog ooit zoiets ga doen dan weet ik zeker dat ik er van het begin tot het eind ten volle van ga genieten, zodat ik echt alles heel bewust meemaak.

Ik wens iedereen die ook van plan is iets dergelijks te gaan ondernemen heel veel plezier!

Groetjes, Anne

Anne Mickers

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲