You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Anne van de Pol, Sociale zorg , Sociaal project Zuid-Afrika

Anne van de Pol

Voordat mijn reis naar Kaapstad van start ging had ik ruim de tijd genomen om me voor te bereiden. Na het bezoeken van een van de open dagen van Projects Abroad besloot ik om definitief de knoop door te hakken om vrijwilligerswerk te gaan doen. Na mijn aanmelding werd ik regelmatig door Flora (een van de lokale medewerkers) gebeld om te kijken of ik nog vragen had. Dit heeft mij een erg prettig gevoel gegeven waardoor ik met meer vertrouwen aan mijn reis kon beginnen.

Na een lange vliegreis kwam ik dan eindelijk in Kaapstad aan, hier werd ik direct begroet door Denver, de chauffeur van Projects Abroad, die mij naar mijn gastgezin zou brengen. Toevallig kon ik onderweg al kennis maken met mijn kamergenoot want die bleek dezelfde vlucht te hebben gehad.

Tijdens de eerste rit in Zuid-Afrika vertelde Denver al van alles over het land en zichzelf waardoor ik me meteen erg welkom voelde. Eenmaal aangekomen bij de familie Jodamus was ik dan eindelijk ‘thuis’. In het begin nog even onwennig want het was een groot gezin met drie kinderen, een schoondochter en twee kleinkinderen. Gelukkig bleek iedereen even hartelijk te zijn en was het een gezellige drukte in huis. Tijdens mijn verblijf kwamen de kleinkinderen regelmatig naar onze kamer om te vragen of we mee een spelletje wilde spelen of om gewoon te kletsen over wat we die dag hadden meegemaakt. Jeanette, mijn gastmoeder, stond altijd klaar als ik terug kwam van mijn project om te vragen hoe mijn dag was geweest en of ik misschien nog iets nodig had.

Anne van de Pol

Tijdens mijn introductiedag werd ik opgehaald door Vash die me meenam voor mijn eerste rit in een minibus. Het busje zat helemaal vol maar was wel erg gezellig. Eenmaal op het kantoor aangekomen kon ik kennismaken met de verschillende werknemers van Projects Abroad en werd mij duidelijk bij wie ik terecht kon als ik vragen had. Verder ben ik die dag geïntroduceerd op het Mensenrechten project. Ik maakte kennis met een van de supervisors die mij alvast kort uitleg gaf over de dagelijkse werkzaamheden op kantoor.

Het Mensenrechten project gaf een eerste blik op de sociale problemen die spelen in Zuid-Afrika. De zaken die ik voorbij zag komen varieerden van mensen die uit hun huis gezet waren, onterecht veroordeeld dreigden te worden en vluchtelingen die geen verblijfsvergunning konden krijgen. Cliënten bezochten het kantoor voor een gesprek en daarna was het aan de vrijwilligers om de benodigde documenten op te zoeken, instanties te bellen en brieven te schrijven. Naast de zaken van de cliënten werden er ook sociale workshops gehouden vanuit het kantoor. Via deze workshops heb ik een vrouwengevangenis en een blijf van mijn lijf huis bezocht. Tijdens deze bezoeken was er tijd voor meer persoonlijk contact en werd er ook gekeken wat mensen nodig hadden van het kantoor. Gedurende mijn weken op het project kwam ik erachter dat ik onvoldoende juridische kennis had om de zaken goed te kunnen doorpakken. Ik voelde me hierdoor niet op mijn plek in het project en had het idee dat ik niet de bijdrage kon leveren waarvoor ik gekomen was.

Nadat ik dit besproken had met de medewerkers van Projects Abroad heb ik ervoor gekozen om naar een ander project over te stappen. Hoewel dit natuurlijk geen leuke ervaring was, vond ik het wel fijn dat er op een positieve manier mee werd omgegaan door de organisatie. Ze hebben goed naar mijn verhaal geluisterd en samen hebben we een goed alternatief kunnen vinden.

Anne van de Pol

Na deze twee weken ben ik gaan werken in een educare (een soort mengeling tussen kinderdagopvang en kleuterschool) in het township Vrijgrond. Elke dag werd ik door Tyrin of Desiree opgehaald met een busje om me naar de school te brengen. In de bus kon je meteen gezellig met hen bijkletsen en met de andere vrijwilligers op de projecten in het township. Tijdens de rit konden er meteen afspraken gemaakt worden voor het weekend.

De eerste dag werd ik ingewerkt door mijn begeleider Ashwin. Hij heeft me informatie gegeven over de taken binnen het project en heeft me meegenomen naar de school en mij voorgesteld aan iedereen die daar werkte. Ik werd geplaatst in een klas met 5 tot 6 jarige kinderen. Hier hielp ik met de taken van de lerares, het lesgeven van de kinderen, voorlezen, testen van de kinderen, administratie e.d. Dit gaf mij de mogelijkheid een goed beeld te krijgen van het werk dat in een educare plaats vond. De kinderen in mijn klas waren fantastisch ze vonden het heerlijk dat er nu nog iemand in de klas was want dan kregen ze meer aandacht. Bij binnenkomst werd er meteen naar je geroepen en als ze de kans kregen had je meteen 23 kinderen die op je afstormden. Het lesgeven was soms een hele uitdaging want niet alle kinderen spraken Engels of Afrikaans (met een Nederlandse basis kun je hier nog aardig wat van verstaan). Qua aandacht zag je wel duidelijke problemen vergeleken met Nederland de kinderen hadden vaak moeite bij de les te blijven en als er één ging kletsen of spelen deden ze dat allemaal. Het is ongelofelijk hoe snel de kinderen je hart weten te stelen, ze kunnen het ene moment het bloed onder je nagels vandaan halen maar als je ze dan goed in de ogen kijkt kun je eigenlijk alleen maar proberen niet te lachen of ze een aai over de bol te geven (iets wat ze volgens mij ook donders goed doorhebben en oneindig veel misbruik van maken). Van de andere kant hoor je ook de verhalen over de thuissituaties van de kinderen waardoor je beter begrijpt waarom ze zichzelf soms anders gedragen dan Nederlandse kinderen. Dit was soms best confronterend omdat je de thuissituatie niet kunt veranderen en alleen kunt proberen de kinderen op dat moment zo veel mogelijk positieve dingen mee te geven.

Anne van de Pol

Naast het reguliere werk op de projecten werden er ook andere evenementen door Projects Abroad georganiseerd. Zo hebben we geholpen bij het opknappen van twee scholen in het Township en is er op mensenrechten dag een mars door het township gehouden. Deze evenementen geven je ook de mogelijkheid om directer te kunnen zien hoe blij de mensen zijn dat er vrijwilligers komen. Ze hebben dan echt de mogelijkheid om met je te praten en je ziet meer wat de impact is van het werk dat nodig is in een township. Vooral het voedsel uitdelen was indrukwekkend en tegelijkertijd schrijnend. Kinderen probeerden het voedsel dat je gaf te verstoppen zodat ze meer zouden krijgen wat ze dan mee naar huis zouden kunnen nemen. Mensen blijven bedelen om meer voedsel en dan is het soms erg moeilijk om nee te zeggen. Maar deze moeilijkere momenten zijn het zeker waard als je bedenkt hoe blij de mensen zijn met alles wat je voor hen doet.

Naast het werk had ik in de weekenden meer dan genoeg tijd om alles van Kaapstad en omgeving te ontdekken. Tyrin en Desiree organiseerden regelmatig tochten door de west-kaap waardoor je makkelijk ook wat verder van Kaapstad dingen kon zien. Vooral de drie dagen durende Garden Route zal mij altijd bijstaan. Tijdens deze tocht hebben we o.a. een safari gemaakt en gebungeejumpt. In Kaapstad zelf is ook genoeg te zien en overdag is het veilig om zelf op ontdekkingstocht te gaan. Er zijn markten, musea, parken en volop mooie gebouwen en interessante winkels.

Al met al vloog de tijd voorbij en voor ik het wist was het tijd om afscheid te nemen. Vooral het afscheid van de kinderen viel mij zwaar en ik mis ze nog steeds wel. Nu ik terug in Nederland ben kijk ik met veel bewondering en plezier terug op mijn vrijwilligerswerk. De ervaringen die ik heb opgedaan, de mensen die ik heb leren kennen en de cultuur die ik heb ontdekt zijn een verrijking van mijn leven.

Anne van de Pol

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲