You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Paarden thearie in Argentinië door Astrid de Wit

Hola!

Astrid de Wit - Argentinië

Tijdens mijn avonturen in Argentinië heb ik een blog bijgehouden en het lijkt me leuk om één ervan met jullie te delen. Deze blog gaat over mijn eerste ervaringen op mijn werk en het wonen in een gastgezin, dit heb ik geschreven op 22 september:

Mijn tweede week is alweer bijna voorbij en ik begin een beetje te landen. Er komt zoveel op je af in de eerste weken, dat het wel lijkt of ik hier al een maand ben. Nu raak ik een beetje gewend aan het ritme, het werk en de cultuur.

Om een idee te geven zal ik een beschrijving van een doordeweekse dag geven.

Rond zeven uur gaat de wekker, ik sta op, ga douchen, eet een sinaasappel (Argentijnen hebben het concept ontbijt niet uitgevonden) en om acht uur sta ik op de bus te wachten. Bus N3 brengt mij in een half uurtje naar Susana. Susana is mijn Spaanse lerares. In twee uur tijd probeer ik zoveel mogelijk Spaanse woorden en zinnen te zeggen en te onthouden. Met een vol hoofd ga ik richting huis.

Rond twee uur vertrek ik naar mijn ‘werk’ waar ik om drie uur aankom. De manege is 40 minuten met de bus, maar deze bus hoort om 14:05 te komen, maar komt meestal rond half drie. Eenmaal daar aangekomen begeleiden we (op dit moment zeven vrijwilligsters) de kinderen die komen paardrijden. Het werk geeft zoals ik had verwacht heel veel voldoening . De kinderen hebben een half uur tot drie kwartier les, tijdens deze les ligt de nadruk vooral op plezier beleven. In de bak hangen en liggen allemaal objecten om mee te spelen, er hangen bijvoorbeeld twee ballen en een bel aan het plafond en er zijn heel veel pionnen, hoepels, kleine en grote ballen en balken om overheen te stappen. Alles wordt er uit de kast gehaald om het kind te stimuleren en te vermaken. De nadruk ligt veel minder, zoals ik gewend was, op het leren paardrijden, het gaat voornamelijk om het voelen van het paard en plezier beleven.

Astrid de Wit - Argentinië

Er komen kinderen met verschillende beperkingen, zo zijn er kinderen die zowel lichamelijk als mentaal beperkt zijn, bij hen zit je samen op het paard. Er zijn ook kinderen/ jong volwassenen die alleen lichamelijk of mentaal beperkt zijn, vaak kunnen zij wel alleen zitten, maar er is altijd een begeleider bij. Ik heb nu een paar keer les gegeven aan een jonge vrouw die matig verstandelijk beperkt is, ze houdt van draven en oefeningen doen met gewichten (die niets wegen overigens).

Het is leuk dat de taal hierbij geen beperking is voor mij, want ik beeld alles uit, wat ze ook heel erg leuk vindt. Op andere gebieden is de taal nog wel een beperking, vooral bij twee vrouwen (zonder beperking) die komen rijden en die ik soms les geef. Gelukkig zijn er genoeg andere vrijwilligers en Veronica, de bazin, die mij hierbij kunnen helpen.

Veronica is ontzettend enthousiast en ik heb denk ik nog nooit iemand zoveel passie voor zijn/haar werk zien hebben. Dit werkt erg aanstekelijk! Naast het begeleiden van de kinderen/jongeren is er natuurlijk ook het gewone stalwerk, zoals uitmesten, erf aanharken, pony’s poetsen enz. enz.

Wanneer alles klaar is, gaan we rond zeven uur weer richting het centrum van Córdoba. Doordat ik elke ochtend vroeg Spaans heb en ik nogal fanatiek ben met het leren, ga ik na mijn werk niet heel vaak uit. Dit komt wel als mijn lessen straks voorbij zijn! Wel ben ik in het weekend in het nachtleven te vinden, wat tot nu toe erg goed bevalt! Verder ben ik bij een voetbalwedstrijd geweest, Argentinië-Brazilië! Heel erg gaaf, alleen jammer dat er niet werd gescoord.

Verder organiseert Projects Abroad elke week een Social waar je naar toe kan gaan. Afgelopen week was dit een Asado, een Argentijnse barbecue met daarna karaoke, heel gezellig vooral omdat je zo veel andere vrijwilligers leert kennen. Daarnaast zijn de Cordobanezen (of hoe je ze ook wilt noemen) ook niet echt verlegen, alleen is de communicatie soms een beetje moeilijk. Door het gebrek aan kennis van de taal zijn sommige uitspraken die ik heb gedaan wel heel grappig, zo heb ik aan de verkoper van beltegoed gevraagd of ik voor 50 jaar aan beltegoed kon krijgen en toen iemand vroeg waar ik vandaan kwam antwoordde ik drie maanden. Gelukkig merk ik met de dag verbetering, vooral in het begrijpen van de taal, het reageren erop is soms nog wat moeilijk, maar dat komt zeker weten met de tijd!:)

Met mijn gastmoeder en July (kamergenootje) probeer ik veel te oefenen en dit werkt goed. De familie waar ik bij woon is echt heel erg aardig, de moeder is heel zorgzaam en de dochter neemt ons vaak mee op stap, zo zijn we uiteten geweest en op een verjaardag van een vriendin. Op deze manier leer je de cultuur echt kennen and I love it!

De gehele ervaring was heel bijzonder en ik zal het nooit meer vergeten. Ik kan iedereen aanraden om naar Argentinië te gaan, de mensen zijn heel erg aardig en behulpzaam en je voelt je direct welkom!

Astrid de Wit

Astrid de Wit

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲