You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Een medisch project in Ghana door Caren van Roekel

Een paar dagen uit het dagboek van Caren.

10 juli.

Caren van Roekel in Ghana

Het is nu 16.10 lokale tijd en ik ben aangekomen! Op het vliegveld stond een medewerker van Projects Abroad me op te wachten en werd ik naar een groepje gedirigeerd. Er waren namelijk nog vier andere vrijwilligers! Allereerst gingen we naar het hoofdkantoor van Projects Abroad in Accra, waar ook het gasthuis was. We gingen om 12 uur slapen, ik werd ’s nachts een paar keer wakker en om 5 uur moesten we er weer uit, want om 6 uur vertrokken we met de bus naar Cape Coast!

In Cape Coast werden we opgewacht door een medewerker van Projects Abroad. Hij bracht ons eerst bij ons gastgezin, zodat we kennis konden maken en we onze koffers kwijt konden en daarna moesten we snel de auto weer in, want we kregen een rondleiding!

12 juli.

Vanmorgen moest ik vroeg weg, want het was mijn eerste dag op de leprakliniek. De leprakliniek is eigenlijk gewoon een dak op palen, heeft maar twee muren en daar staan twee banken en een tafel in. Op de tafel leg je een zeil en dan komen er een paar leprapatiënten en daarvan moet je dan de wonden behandelen. een medewerker van Projects Abroad deed het eerst voor, bij de eerste man. De wonden waren niet heel groot, maar zagen er wel akelig uit. Maar een medewerker van Projects Abroad zei dat de zenuwen afgestorven zijn en daardoor voelen ze dus niks. Er zijn hier in de buurt ook een paar huizen met leprapatiënten en daar moet je even naartoe lopen om die te verzorgen. Niemand anders dan de vrijwilligers doen dat! Dus er gaan elke ochtend vrijwilligers langs bij deze mensen.

17 juli.

Caren van Roekel in Ghana

Ik ben vanmorgen meegeweest naar de kerk! Was best heel leuk, ik ging samen met Sofia en haar kleine baby’tje en ik moest de baby dragen, pfoe haha en het is nogal een baby dus dat was best zwaar. Maar ook wel leuk, kon ik gewoon een beetje met haar rommelen. De kerkdienst was heel interessant, veel gezongen en er werd ook heel veel gedanst.

18 juli.

Vandaag mijn eerste dag op de Female Surgery Ward gehad! En dat was nogal een ervaring. Ik mocht achter de dokters aanlopen die hun ronde aan het doen waren dus dat was wel interessant. Toen we gingen lunchen, hoorden we opeens geschreeuw. Dit was het meisje Dorcas. Dorcas is 17 en heeft een auto-ongeluk gehad en nu is haar fibula gebroken. Ze hebben het nog niet gezet, maar er is zo te zien wel iets aan gedaan, want haar been is vreselijk kapot; haar onderbeen is gewoon half weg! Er is een heel gat uit gesneden. Toen ze zo schreeuwde, waren de zusters haar verband aan het verschonen. De wond is heel diep en de zenuwen liggen nu helemaal bloot. Natuurlijk geven ze haar pijnstillers, maar helemaal geen morfine ofzo!

25 juli.

Caren van Roekel in Ghana

Zo, eindelijk weer even tijd! Dit weekend heb ik gereisd naar de watervallen en dat was erg leuk! Toen we, na een lange reis, eindelijk aankwamen bij de watervallen, bleek dat de bovenste watervallen ook open waren! Dus gingen we klimmen. Eerst moesten we naar de lower falls lopen, dat duurde 45 minuten ofzo; door bos en jungle over wat beekjes enzo. Er ging ook een gids mee. En toen moesten we opeens recht omhoog, de berg op! We kregen een stok en hup we moesten meteen achter de gids aan! Eindelijk kwamen we bij de upper falls, ik dacht dat ik dood ging, maar toen waren we er eindelijk! En toen konden we de waterval in! Dat was heel gaaf, er was een soort kleine vijver en daar aan de achterkant rotsen en de waterval! We konden gewoon in de waterval zitten, alleen kon je bijna niks meer zien, omdat het zo verschrikkelijk hard ‘regende’!

27 juli.

Caren van Roekel in Ghana

Heb vandaag met een chirurg uit het ziekenhuis gepraat. Hij zei dat de mensen hier in Ghana pas naar het ziekenhuis komen als ze bijna doodgaan. Daarvoor liggen ze gewoon op bed te wachten tot het overgaat. En daardoor zijn er ook zo vreselijk veel mensen met geïnfecteerde wonden en open wonden, omdat ze veel te lang gewacht hebben. Er zijn op de male surgical ward wel vijf patiënten met appendicitis en die hebben net zolang gewacht tot ie geperforeerd was en hun hele buikholte vol feces zat en toen kwamen ze maar eens naar het ziekenhuis. Dus die wonden kunnen niet goed dicht en ze lekken. Echt akelig!

31 juli.

Het is al zondag! Het gaat echt zo hard nu… Nicolas en ik hadden donderdag een medical outreach. We moesten om half 8 bij een soort kliniek met zusters zijn en vanuit daar vertrokken we met z’n allen, lopend gelukkig want das best lekker, en gingen we wat mensen opzoeken in huizen. Die mensen waren niet echt ziek, maar hadden gewoon weleens buikpijn klachten ofzo en dan legden de zusters uit dat het bijvoorbeeld van de overgang kwam.

Gisteren met Lenneke, 3 britse meisjes , Demi, Gaby en Jordan naar Kakum National Park geweest en daarna naar de Monkey Forest. Kakum was best leuk, maar heel kort!

4 augustus.

Caren van Roekel in Ghana

Vandaag weer naar het ziekenhuis geweest! Vanmorgen eerst leprosy camp, dat was best leuk. Er waren een heleboel kinderen met allemaal hele rare droge wonden, weet niet of dat ook lepra is of een andere ziekte. Hun huid is heel droog, maar de wonden zijn wel pijnlijk dus het gevoel is er in ieder geval nog. En er waren geen pleisters meer dus alle kinderen moesten een gaasje met jodium en daaroverheen een ander gaasje en die dan met tape vastplakken...

Mijn eerste operatie vandaag was een jongetje met niet-ingedaalde testes dus die moesten naar beneden gehaald worden. Was heel interessant! Kon het heel goed zien en geen last van flauwvallen ofzo dus was fijn. De chirurg deed het heel netjes en er bleven maar twee hele kleine sneetjes over. Daarna bezig met een fibroadenoma in de borst van een vrouw, het was echt een gigantische fibroadenoom! Ook nog een inguinal-hernia operatie gezien en daarna weer een fibroadenoom, maar dit was maar een heel kleintje. Was wel heel leuk allemaal!

5 augustus.

Mijn laatste dag in het ziekenhuis is voorbij! Vandaag helaas geen operaties gezien, maar de rondes waren wel erg interessant dus dat was ook leuk. Heb vanmorgen eerst even de patiënten snoep gegeven als afscheid (de diabetici zoute popcorn) en dat vonden ze best leuk geloof ik.

Als ik alles moet samenvatten: het was ont-zet-tend leuk!!! Ik heb hele leuke mensen ontmoet en het was gewoon fantastisch om zo’n andere cultuur mee te maken! Hoe verder je bent met je geneeskundestudie, hoe meer je eraan hebt. Dus misschien ga ik nog eens als ik 6e jaars ben. ;-) Dan weet je gewoon meer over alle operaties enzo dus dan is het nog leuker en kun je ook betere gesprekken voeren met de artsen!

Caren van Roekel

Caren van Roekel

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲