You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Vrijwilligerswerk in Tanzania op een medisch project door Daniël van der Veen.

Team Foto

Olifanten

Na lang twijfelen en veel opzoekingswerk had ik eindelijk besloten dat ik vrijwilligerswerk ging doen. Mijn keuze voor Tanzania lag al lang vast, waarom weet ik niet maar Afrika heeft me altijd aangesproken. 6 juli was het dan zover, samen met mijn mama en papa naar de luchthaven, om dan alleen op het vliegtuig te stappen. Na een reis van 10uur stond ik dan op Afrikaanse bodem. Ik had het geluk dat er een Vlaams meisje bij mij in het vliegtuig zat en dat we in het zelfde gastgezin zaten. Op de luchthaven werden we vriendelijk onthaald door 2 Projects Abroad medewerkers, die ons dan naar het gastgezin brachten. Na een uur rijden kwamen we dan aan bij ons gastgezin, eerst door een heel arm gebied, hierdoor waren we beetje bang waar we terecht gingen komen. Maar eenmaal in het gastgezin was dit helemaal anders. Mooi huisje, met zelfs een home cinema(!). Er werd meteen eten aangeboden, en nadien hebben we ons dan geïnstalleerd. De dag daarna kwamen ze ons halen voor een rondleiding, wel een uur later als gepland maarja dat noemt men African time. We hebben door de stad gewandeld en er werd verteld waar we wat konden doen. Na deze eerste drukke dag waren we zo moe dat we meteen in slaap gevallen zijn. De dagen nadien waren voor mij het moeilijkste. We mochten beginnen aan ons project. Ik deed het gezondheidszorgproject in een lokaal ziekenhuis. Dit was dan werken tot ongeveer 15uur, maar wat moest je nadien doen? Dit was in het begin heel erg wennen, je kende geen andere vrijwilligers en je wist niet wat er allemaal te doen was. Na een paar dagen is dit wel verbeterd, ik heb andere Vlaamse vrijwilligers leren kennen in het ziekenhuis, en dit zijn vrienden voor het leven geworden! De weken vlogen voorbij, ondanks de cultuurshock in het begin. Het is heel vreemd om op straat steeds aangesproken te worden omdat je blank bent. Ik weet nog goed dat iemand aan me vroeg of het niet speciaal was als je bij ons een ‘zwarte’ zag lopen. Wat totaal niet het geval is. Wij als blanke westerlingen zijn dus wel heel speciaal in het straatbeeld. In het begin is dit heel vreemd, maar na een paar dagen wen je hier wel aan.

Met kinderen

Ook in het ziekenhuis was het aanpassen. Wij, in België, wassen de mensen, geven de mensen eten en medicatie, maar dit was hier niet het geval. Indien je geen familie hebt, heb je pech.. Dit was in het begin zeer moeilijk, maar ook dit went, spijtig genoeg. Op het einde van de 4 weken verschoot ik van niets meer. Mensen met brandwonden die gewoon open liggen, en de lakens blijven inkleven. Kindjes die gewoon niet gevoed worden en dan heel ziek worden, en ga zo maar door,..

Waterval

Toch was het een maand om nooit te vergeten in Tanzania! Niet alleen het werken, maar ook de vrije tijd die we hadden. Zo hebben we een safari gedaan van 3 dagen, een droom die uitkwam. Net of we in een documentaire zaten! We zijn met een paar vrijwilligers naar Moshi geweest waar ze een prachtige waterval hebben, en een hotspring. Het laatste weekend zijn we thuis gebleven, en hebben we aan het zwembad gelegen en naar de Massaai markt geweest. Dingen genoeg om te doen dus!

Ook het gastgezin was zeer lief. We zagen eigenlijk enkel het huismeisje en het kleine kindje van het gezin, maar hier konden we zeer goed mee overweg. Het is wel even wennen, want we mochten met niets helpen. De tafel stond gedekt, er werden eieren of worsten gebakken, we moesten niet afruimen, onze bedden waren altijd mooi opgedekt,.. Maar hier konden we wel aan wennen. Spijtig dat als we thuis waren we weer alles zelf moesten doen. (:

Elke donderdag was er dan de ‘social’ waar iedereen steeds naar uitkeek. Dan gingen we samen met alle vrijwilligers iets eten en nadien uitgaan! Dit was altijd zeer fijn! De andere avonden gingen wij meestal iets drinken of naar de karaoke, waar ook altijd zeer leuke verhalen van voortkwamen!

Ik vond het een reis om nooit te vergeten, ik ben blij dat ik dit heb kunnen meemaken! Ik was ook wel blij dat ik terug thuis was, want de rijst met bonen kon ik even niet meer zien. Maar dat is ook het enige waarom ik terug naar België wilde. Het ‘Hakuna matata’ leven mis ik wel! Zalig dat de mensen daar gelukkig zijn met wat ze hebben, en wij steeds maar meer willen.

Ik raad het iedereen aan om te doen, het is een ervaring die je voor de rest van je leven meeneemt!

Celien Sannen

Celien Sannen

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲