You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Dans project in Roemenië door Corinne Carton

Dansen in Roemenië...

Corinne Carton in RoemeniëAl heel wat jaren wilde ik vrijwilligerswerk doen en dit jaar besloot ik er eindelijk werk van te maken. Maar waar wil je dan heen? Ik ben geïnteresseerd in alle landen op deze wereld, dus het maakte mij niet uit waar ik precies heen zou gaan. Maar toen ik ontdekte dat er in Roemenië bij Projects Abroad een dansproject was, was de keuze snel gemaakt!

In Nederland werk ik als freelance danseres en geef ik les in verschillende dansstijlen en niveaus. Komend jaar begin ik met mijn opleiding tot danstherapeute. Ik verwachtte in Roemenië mijn ervaring te kunnen delen met de mensen daar en nieuwe ervaringen van hun en met hun op te doen. En hoe kan ik de mensen en kinderen daar nou beter helpen dan met mijn eigen passie?!
Toen ik besloot om als vrijwilliger te gaan werken voor Projects Abroad in Roemenië had ik geen idee wat ik precies moest verwachten van het project en van het land; ik kon mij er geen beeld van maken. Mijn keuze voor Roemenië was voornamelijk gemaakt op basis van het feit dat dit het enige land was met een dansproject.
Het bleek uit mijn mailcontact met mijn projectmanager Ali dat dit een heel nieuw project is en ik de eerste vrijwilliger was die dit zou gaan doen. Dat betekent dat ik alles samen met haar zou gaan opzetten. We zouden ons zowel over danstherapie buigen als over reguliere danslessen. In danstherapie was ik uitermate geïnteresseerd omdat ik dit in de toekomst wil gaan doen. Maar ik wist nog niet of ik mee kon lopen met danstherapiesessies of er zelf iets in moest ondernemen. Het bleek al snel dat ik zelf danstherapie zou gaan geven. Dus ik ben de boeken ingedoken en heb op basis van die info en eigen ervaring een aantal oefeningen voor in de les gemaakt. Echt therapie kan ik natuurlijk nog niet geven, ben nog geen therapeut, dus ik ben voorzichtig te werk gaan. Ik heb me voornamelijk geconcentreerd op het meer bewuster worden van hun lichamelijke mogelijkheden, het plezier in dans en het belangrijkste, het opbouwen van meer zelfvertrouwen en het uitbouwen van de zelfexpressie.

Op 11 juli vertrok ik dan eindelijk richting Roemenië, precies op de dag dat Nederland de finale van de wereldbeker zou spelen tegen Spanje. Aangekomen op het vliegveld van Boekarest werd ik al opgewacht door Alex van Projects Abroad. Daar vertelt hij mij dat Dagmar en haar moeder uit Nederland hier op vakantie zijn en dat zij mee terugrijden naar Braşov. Zij heeft hier in de winter 3 maanden vrijwilligerswerk gedaan. Kortom ik kon alles vragen en zij kon mij al zoveel vertellen.

Corinne Carton in Roemenië

In Braşov aangekomen bij mijn gastgezin werd ik hartelijk ontvangen, ik kreeg direct eten voorgeschoteld en voor ik het wist zat ik al in een taxi richting het centrum om samen met de andere vrijwilligers de voetbalwedstrijd te kijken op groot scherm. Een goede eerste ervaring zo in Roemenië.

In de dagen daarna heb ik gemerkt hoe vriendelijk de mensen hier zijn. Ze zijn bereid je te helpen bij alles. Ook in de groep van de aanwezige vrijwilligers wordt je makkelijk opgenomen. Iedereen zit in hetzelfde schuitje en het is fijn te kletsen over de ervaringen die je opdoet maar ook over sommige moeilijkheden waar je tegen aanloopt.

De eerste week ben ik samen met Ali (mijn huisgenootje en project manager en nu vriendinnetje) langs alle plekken gegaan waar ik de komende tijd zal lesgeven. De weken daarna vind je overal zelf je weg wel. Het is een hoop informatie en veel verschillende mensen en verschillende talen. Je went er snel aan, maar de eerste week was ik gewoon moe van alles wat je tot je neemt. De tweede week ging alles zoveel beter; de mensen zijn aan jou gewend en jij aan de mensen en gewoonten van hen.

Op maandag en dinsdag werkte ik in 2 huizen in Tarlungeni, een dorp vlak buiten Braşov. (In het dorp gaat het er anders aan toen dan in de stad, je ziet hier nog paard en wagen en veel onverharde wegen.) In Tarlungeni staan 2 tehuizen, Lizuca & Patrocle met 12 jongens en 12 meiden tussen de 3 en 14 jaar, en in Arlechin even verderop met 5 jongens en 5 meisjes tussen 3 en 9 jaar. Op maandag gaf ik ze, opgedeeld in groepjes de beginselen van danstherapie. Op dinsdag gaf ik echt dansles. Dan leerde ik ze dansen uit verschillende tijdsperiodes. Op de laatste dinsdag hebben we een showtje gegeven over de dansgeschiedenis en al deze dansen aan elkaar en aan de staf laten zien. Bij al deze lessen had ik Laura, de psychologe die daar werkt, die mij kon vertalen.

De kinderen in deze tehuizen zijn bij lange na niet altijd wezen. De meeste families hebben ze hier achtergelaten omdat ze geen geld hebben om hun kinderen op te voeden. Veel kinderen zijn verwaarloosd, misbruikt of mishandeld geweest. Het is niet de meest makkelijke doelgroep, maar wel zeer interessant om met deze kinderen te werken. Ze hebben zoveel mogelijkheden als ze gewoon de kans maar kregen.

Corinne Carton in Roemenië

Op woensdag gingen ik samen met Ali naar Presjmer en gaf daar 3 danslessen. Dit is een centrum waar kinderen een dagbesteding kunnen doen nu in de vakantie, maar tijdens school zijn er activiteiten zodat ze worden opgevangen na school. Het is voor kinderen van families met weinig geld.

Op donderdag en vrijdag gaf ik danstherapie in Rafael in Coldlea, een ander stadje even buiten Braşov. Dit is een centrum voor dagbesteding voor geestelijke gehandicapten. Ik werkte hier met volwassen. Nooit eerder heb ik met geestelijk gehandicapten gewerkt, dus het was lastig voor mij in het begin, maar al snel leerde ik hoe en wat ik wel en niet kon doen.
Natuurlijk is een maand lesgeven in Roemenië niet genoeg om werkelijk een verschil te maken. Zeker wat danstherapie betreft. Het is te kort om in 3 of 4 keer werkelijk door muren heen te dringen en verandering te laten optreden. Maar toch heb ik in deze korte tijd wel kinderen zich zien openen, zich bewuster zien worden van wat ze doen en hoe ze het doen. En dat geeft mij een heel goed gevoel.
De kinderen hier hebben nog nooit eerder dansles of iets dergelijks gehad. Dus hun enthousiasme is enorm. En dat help heel erg, want daardoor kan je veel met ze doen. Ze zijn tot alles bereid en vinden alles leuk om te doen. Wel heb ik hier heel anders lesgegeven dan wanneer ik in Nederland lesgeef en dit komt puur door het taalprobleem. Alles moet vertaald worden en dat kost tijd.
Naast al mijn werkzaamheden voor Projects Abroad heb ik ook veel salsa- en bachatalessen gevolgd van Ali in haar dansschool. Ook heb ik een keer een les overgenomen zodat de salsagemeenschap hier in Braşov kennis kon maken met mijn stijl en mijn manier van werken. Op zaterdag gaf ik workshops voor de dansers in Braşov. Hier moesten ze enorm aan wennen, het was zelfs heel frustrerend voor mij in het begin, ze zijn niets anders dan salsa gewend, maar na verloop van tijd begon hun houding ten opzichte van mij te veranderen in compleet het tegenovergestelde; ze werden erg enthousiast! Met de workshops op zaterdag hebben we donaties opgehaald, waarmee we wat leuks hebben gedaan met de kinderen van het tehuis Domino’s in Chimbav.

Kortom; het was druk druk druk, maar ik heb zo ontzettend veel geleerd, gedaan, gedanst, gelachen enzovoort. In een oogwenk leek de tijd voorbij te zijn gegaan. Het klinkt afgezaagd, maar ik kan niet in woorden vatten hoe geweldig de ervaring hier in Roemenië was. Ik heb zoveel meer gekregen dan ik verwachtte.

Groetjes, Corinne

Corinne Carton

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲