You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Ervaringsverhaal Dagmar Otter – Sociaal en Natuurbehoud project Mexico

Vrijwilligerswerk project Mexico Nunutzi-Kie is de naam van de school/centrum voor gehandicapte kinderen. Het is een aardig groot gebouw waar kinderen van 1 jaar zitten tot met 18 jaar. Ze zijn niet echt op niveau ingedeeld, eerder op leeftijd. Ontzettend veel Mexicaanse kindjes met het Down-Syndroom, zo leuk om dat zien. Ik werd gelijk verliefd. Op maandag, woensdag, donderdag en vrijdag werk ik op een groep met ongeveer 6 kinderen tussen de 15 en 18 jaar. Die doen over de hele dag alleen maar activiteiten. Ze vinden het namelijk erg leuk om, met kraaltjes, armbandjes te maken. En ik help ze daarmee of maak zelf ook armbandjes.

Om 10 uur moeten ze de spullen neerleggen en gaan we naar buiten om te ontbijten. De meeste hebben hun eigen ontbijt mee, maar je kan ook van alles kopen in de kantine. Om 10.30 uur gaan we weer naar binnen om vervolgens weer verder te gaan met de activiteit. Dan tegen 11.45 uur gaan we opruimen, vegen, tafels en stoelen opruimen. De kinderen gaan naar huis, maar de begeleidster en ik gaan naar de keuken, waar een andere groep kinderen komen om te leren bakken of koken. Tot nu toe hebben we alleen nog maar cake gebakken, wel elke dag een ander soort. Dan als de cake klaar is, gaan we de school rond en vragen we aan iedereen die we tegen komen of ze een stuk willen kopen. En vaak hebben we binnen no-time de cakes verkocht. En voor je het weet is het al weer 14.00 uur en tijd voor mij om naar huis te gaan. Ik begin trouwens ’s ochtends om 08.00 uur. Daarvoor moet ik eerst een kwartier lopen naar de bus en dan met de bus nog 20 minuten rijden en het laatste stukje lopen van 3 minuten ongeveer en dan ben ik op mijn werk.

Op dinsdag ben ik in een groep waar kinderen zitten tussen de 12 en 15 jaar denk ik. Ik weet niet precies hun leeftijd. Er zitten 15 kinderen in de klas, met een middelmatig niveau. Het zijn geweldige kinderen, ze zijn zo vrolijk en enthousiast en de eerst dag bestoken ze me vol met vragen over Nederland. Sommige kinderen hebben alleen een geestelijke beperkingen, maar sommige hebben een geestelijke en lichamelijke beperking. Het zit allemaal door elkaar, kinderen in rolstoelen, kinderen die met moeite zelf kunnen lopen en kinderen die zich zelf prima kunnen redden. Dit is meer een groep die les krijgt. Ze leren de betekenis van makkelijke woorden, leren rekenen en dat soort dingen. Ook deze kinderen gaan rond een uur of 10 naar buiten om te ontbijten. Behalve de kinderen die in een rolstoel zitten. De moeders komen dan de klas binnen om hen eten te geven en drinken. Heel bijzonder om mee te maken. De lerares hoeft niks te doen. Na het ontbijt gaan ze naar de speelplaats en mogen ze hun eigen gang gaan. De meeste gaan voetballen en ik doe daar aan mee. Het is zo leuk om met deze enthousiaste en fanatieke kids te voetballen. Bij een van de doelen staat een moeder met haar kind in een rolstoel te keepen. Aan de andere kant verschilt het per keer wie er aan het keepen is. Zelfs Jonatan, van de groep waar ik 4 dagen in de week ben, doet mee en hij hoort in een rolstoel te zitten. Maar met voetbal klimt hij eruit en kruipt hij over de grond, om een poging te doen de bal te raken met zijn handen. Het klinkt misschien heel zielig, maar het doet geen pijn aan zijn benen. Hij heeft daar geen gevoel meer in. En eigenlijk is het ontzettend mooi om te zien dat iedereen wordt toegelaten ongeacht de beperking. Om 11.15 uur gaat iedereen weer naar binnen en is het tijd om huiswerk na te kijken of een andere les te starten. Al gauw is het 12.00 uur en worden de meeste kinderen opgehaald en vertrek ik naar de keuken.

Mexico gastgezinMijn gastfamilie hier is ook wel leuk. Hier wonen mijn gastmoeder met haar man. Hun dochter met haar vriend en de hond Tobey. Ze hebben nog 2 kinderen maar die wonen niet meer thuis. Wel komen ze regelmatig nog op bezoek hier. Verder ben ik hier niet alleen, ik zit hier samen met nog een vrijwilligster uit Nederland: Nina. Ze is hier nu 4 weken en blijft hier nog 5 maanden. Een leuke meid en ik ben blij dat ik gewoon lekker Nederlands kan praten met haar. Ook deze gastmoeder kan lekker koken, maar toch gaat mijn voorkeur naar Tere uit. Hier moet ik mijn ontbijt en avondeten zelf maken. Ik mag cornflakes pakken of brood of wat er dan ook in de koelkast staat. Dat kan ik opwarmen in een pan of in de magnetron. Lunchen doen we allemaal gezamenlijk. Het is wel even wennen maar ik vind het ook wel weer een hele nieuwe uitdaging en ervaring.

Ik heb voor mijn school een inzamelingsactie opgezet, zo kan ik bijvoorbeeld materialen voor in de keuken kopen, schoolmaterialen zoals pennen en een wereldkaart zodat ze kunnen leren waar alle landen liggen. Ik heb namelijk zo vaak de vraag gekregen waar Nederland ligt en of het klein is of groot. En tja..vergeleken met Mexico is ons kikkerlandje muy muy muy pequeño (heel heel heel klein). Ik heb mijn gastzus erover verteld dat ik geld heb ingezameld en dat vond ze zo goed en leuk dat ze met het idee kwam om nog meer geld in te zamelen hier! Zij is fotografe en ze heeft een loterij opgestart waarmee je, als je de winner bent, een foto kan winnen die ze gemaakt heeft. En de verkoop van de loten verloopt goed! Mijn gastzus heeft nummers gemaakt van 00 t/m 99. Wie zich ingeschreven heeft op het goede eindcijfer heeft gewonnen. Elke zaterdagavond staat zij met een collectie van haar foto’s op de markt in Avenida Chapultepec. Dit is een markt waar veel kunst spullen worden verkocht en zij gaat proberen om nog meer loten te verkopen aan de mensen! Iedereen van Projects Abroad heeft gehoord over mijn inzamelingsactie en zij vinden dit zo leuk dat ze er serieus over aan het nadenken zijn om zelf als organisatie inzamelingsacties te organiseren. Bijvoorbeeld veilingen etc. Het geld gaat dan naar een van de projecten binnen Projects Abroad.

Vrijdag was mijn laatste dagje op school. De woensdag ervoor ben ik met een paar ander vrijwilligers naar Supermercado Soriana geweest. Een enorme supermarkt waar van alles te koop is, van groente tot wasmachines. En ik heb me uitgeleefd op de kinderafdeling. Ik heb speelgoed en knutsel materiaal voor de kinderen gekocht.

Cadeautjes vrijwilligers project MexicoOp een dag moest ik van mijn lerares naar een andere klas toe om lijm te halen, dat had ze zelf niet. En met wat kwam ik terug? 1 Pritt stift die bijna op was. Lijm hadden ze dus heel erg nodig. En speelgoed. Het enigste wat ze hadden waren restje van verschillende dingen, paar blokjes lego, wat afgekloven paardjes en wat balletjes. En wat ze ermee deden was niet bepaald spelen. Ze maakten ruzie wie wat mocht hebben, sloegen elkaar ermee, schopten en tufte erbij. Een grappig schouwspel eigenlijk, maar ook erg zielig. Dus heb ik een berg speelgoed voor gekocht. Een grote winkelwagen vol, ik kon het niet eens meer allemaal in me eentje vasthouden. Eenmaal in de klas, ik had de cadeautje buiten de deur gelaten, werden de kinderen ontzettend nieuwsgierig. Het was een geweldig gezicht. Grote ogen werden opgezet toen ik alles naar binnen sjouwde en gretig graaiden ze in alle tassen. Het was de dag van hun leven en van de mijne ook.

Mexico schilpaddenDaarna ben ik richting Tecomán gegaan. Dat ligt aan het strand, ik zal dan verblijven in de Turtlecamp. Dat is ook een onderdeel van Projects Abroad. Vrijwilligers die hebben gekozen voor het natuurbehoud project verblijven daar in tentjes en elke avond gaan ze naar het strand om de schilpadden eieren uit de kuilen te halen om ze vervolgens naar het kamp te brengen voor een veilig onderkomen. Het duurt ongeveer 45 dagen voordat ze uitkomen en de schildpadjes die uitgekomen zijn worden in de ochtend weer terug naar het strand gebracht om veilig de zee in te gaan.

Om 05.00 uur in de ochtend en om 12.30 uur ’s middags mocht er iemand mee op patrol. Dan ga je mee op een quad en ga je zoeken naar nesten waar schildpadden hen eieren hebben ingelegd. Als die er zijn worden de eieren meegenomen en worden ze veilig in een kuil begraven op het kamp. Dan is het gewoon afwachten wanneer ze uitkomen en als ze uitgekomen zijn, wat de hele dag door kan gebeuren, dan worden ze in een grote blauwe bak gedaan zodat ze even op adem kunnen komen. De tocht naar buiten komen door het zand is best vermoeiend voor die schildpadjes. Na een poosje worden ze vrij gelaten op het strand zodat ze zelf de zee in kunnen lopen. Het is niet de bedoeling dat ze in de zee worden vrijgelaten, ze moeten zelf een eigen pad naar de zee toe lopen zodat ze de tocht zullen herinneren en later zullen terugkomen om zelf eieren te komen leggen. Het is een prachtig gezicht om al die kleintjes naar de zee te zien strompelen. Sommige blijven hangen in voetstappen in het zand, maar als ze krachtig genoeg zijn komen ze er wel uit en anders worden ze wel geholpen.

Ik heb hier de tijd van mijn leven gehad en ik zal hier ook zeker regelmatig terugkeren. Want wat er ook gebeurt, mijn liefde voor Mexico zal er altijd blijven en het is onbeschrijfelijk hoe geweldig ik dit land vind.

Groetjes Dagmar

Dagmar Otter

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲