You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

V4 Week Special Care & Community in Ghana door Elisabeth Leysen

Omdat ik na mijn middelbare studies nog niet direct wou beginnen met de universiteit, besloot ik eerst een jaar rond te reizen. Eerst was mijn plan om alleen in Europa en Azie te gaan reizen, maar nadat mijn mama mij verteld had over Projects Abroad, en ik wat meer opgezocht had over de verschillende landen, sprak Afrika me ook opeens heel erg aan. Ik wou graag één maand lang ergens vrijwilligerswerk doen, en dus kon ik kiezen uit Ghana en India. Na wat opzoekwerk over Ghana was ik meteen overtuigd van mijn keuze.

Elisabeth Leysen

In het begin had ik een beetje schrik omdat het toch mijn eerste reis helemaal alleen zou zijn. Gelukkig heeft Projects Abroad vele Facebookgroepen, zodat ik meteen al wat mensen leerde kennen die met me mee gingen reizen.

Daar in de hoofdstad Accra aangekomen werden we dan meteen verdeeld in verschillende groepen. Het was wel leuk omdat er zeer veel verschillende nationaliteiten zaten in mijn groep. In een andere groep zaten er opvallend veel Nederlanders, maar bij ons kwam een groot deel uit Noord-Amerika.

Eerst zouden we twee weken in Cape Coast verblijven, waar we bij de gastvrouw Veronica Adams en haar familie woonden. Het huis was gigantisch en er was een dak waar je met een ladder op kon. Dat bleek dan later mijn favoriete plek te zijn in het huis. Omdat het niet toegelaten was ons huis te verlaten, hebben we veel tijd al pratend en kaartend doorgebracht op het dak. Onze gastmama en haar moeder waren supervriendelijk en we kwamen niets tekort. Er waren zelfs te veel toiletten voor maar 18 mensen, al waren ze nogal vaak kapot.

Het dorpje waar we lesgaven heette Ntranoa en bevond zich op ongeveer een kwartiertje van ons huis. In de ochtend gaven we de kindjes les en in de avond schilderden we. Ik vond de school echt fantastisch omdat zowel de leerlingen als de leerkrachten verschrikkelijk open waren. Vanaf dag 1 was niemand verlegen en stelde iedereen je constant vragen. De kindjes waren allemaal schattig, maar ook de leerkrachten riepen me vaak om wat bij te babbelen. De sfeer was echt top! Het enige dat me stoorde, was dat de kinderen met de stok werden geslagen als ze iets fout deden. Dat vond ik echt verschrikkelijk om aan te zien en het zou goed zijn als ze dat op een andere manier zouden aanpakken. Ik was aangeduid als groepsleider, en mocht op de laatste dag het lint als teken voor de heropening van de school doorknippen. Ze maakten er een hele ceremonie van en iedereen kreeg een certificaat. Ik vond het verschrikkelijk om de school te verlaten.

Elisabeth Leysen

Toen begon het tweede deel van onze reis, die ons naar the Hills voerden. We kwamen 's avonds laat aan en het was al donker, maar toch stond de hele familie ons op te wachten. Tijdens het eerste praatje was het nogal moeilijk om alle namen te onthouden, maar ze gaven meteen al een fantastische eerste indruk. Ik had er zin in!

Maar de school waar we lesgaven, Ebeneezer, was wat minder. De kinderen waren veel gedisciplineerder en vroegen amper naar je naam. Ze genoten precies niet zo van onze aanwezigheid, al veranderde dat in de loop van de twee weken wel in de positieve richting. Wel fantastisch was het gedrag van de kinderen wanneer we wat muziek opzetten. Dan gingen ze allemaal echt los en was niemand meer verlegen. Dat was echt super om te zien.

Elisabeth Leysen

Vrij snel al bleek dat we hier – anders dan in Cape Coast – vrij waren om te gaan en staan waar we wilden. We hadden meer vrijheid en ik vond het super om af en toe met de familie mee eieren of medicijnen te gaan kopen. Er waren veel kinderen en iedereen zag elkaar als broers en zussen. Dat vond ik echt fantastisch, omdat je ook echt veel van hen terug kreeg. Elke avond kon ik uren met de meisjes en jongens van het dorpje kletsen en daardoor ben ik ook echt superveel over de Ghanese cultuur te weten gekomen.

Het afscheid viel erg zwaar. Ik had een enorm hechte band opgebouwd met mijn 'nieuwe familie' en dus moest ik natuurlijk veel huilen bij ons afscheid. Een gouden tip voor iedereen die meegaat: respecteer je gastfamilie, en probeer zo veel mogelijk tijd met hen door te brengen. Ze vinden het super als je echt eerlijk interesse toont in hun leven en hun cultuur en als je dat doet heb je verzekerd vrienden voor het leven gemaakt. Nu ik terug ben mis ik het zo hard, dat ik al besloten heb terug te gaan binnen enkele maanden. Mijn reis naar Ghana was een fantastische, onvergetelijke ervaring die ik altijd met mij zal meedragen.

Groetjes,
Elisabeth

Elisabeth Leysen

Elisabeth Leysen

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲