You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Vrijwilligerswerk in Tanzania – een gezondheidszorg project door Eliza

Al sinds mijn achtste weet ik zeker dat ik arts wil worden. Het was dan ook een enorme teleurstelling toen ik afgelopen zomer na het behalen van mij VWO diploma uitgeloot werd voor geneeskunde. Ik heb toen al snel besloten dat ik een tussenjaar wilde. Via een vriendin kwam ik bij Projects Abroad terecht en zag ik op de website dat ze ook medische projecten hadden. Dat leek mij echt een geweldige kans om alvast wat ervaring op te doen in de gezondheidszorg.

Eliza RosenmöllerNa een reis van ongeveer negen uur kwam ik op het vliegveld in Tanzania aan. Daar stond iemand van Projects Abroad mij op te wachten. Ik werd samen met twee andere vrijwilligers, die tegelijkertijd aankwamen, naar mijn gastgezin gebracht. Ik vond het heel spannend en was erg benieuwd waar ik terecht zou komen. Het was al vrij laat dus kon ik onderweg nog niet veel van de omgeving zien. Het laatste stuk naar mijn huis was over een hele smalle ongeasfalteerde weg met veel stenen en kuilen. De huisjes waren allemaal erg klein en soms niet eens van steen. Toen draaiden we de hoek om en stonden daar ineens drie grote huizen. In één van die huizen woonde mijn gastgezin. Ik werd ontvangen door mijn gastmoeder en haar oudste dochter Willness van negen. Er waren nog twee andere kinderen, Angel van vier en Willson van één. De vader van mijn gastgezin was bijna nooit thuis, hij organiseerde safari's en was dus vaak met toeristen op pad. Verder waren er nog twee dienstmeisjes die kookten, het huishouden en de was deden. Mijn kamer deelde ik met een andere vrijwilliger, een meisje uit Zwitserland. Het klikte al snel en ik was dat ook blij dat ik iemand had die mij in het begin een beetje de weg kon wijzen.

Eliza RosenmöllerDe dag na aankomst had ik een introductiedag. Samen met vijf andere vrijwilligers (voornamelijk Denen) kreeg ik een rondleiding door Arusha. Je krijgt de eerste dag heel veel indrukken te verwerken. Het verkeer was af en toe echt een chaos. Om in de stad te komen moest ik een kwartiertje in een busje (dala-dala) zitten. Dit was al een hele ervaring opzich. Er is ongeveer ruimte voor 15 mensen om te zitten en bijna geen ruimte om te staan. Maar er worden rustig 25 mensen in zo'n busje gepropt. Veel wegen zijn niet geasfalteerd en met al die kuilen is het in het begin niet echt een pretje om in een overvol busje te staan. Het went echter heel snel en op een gegeven moment keek ik zelfs uit naar de ritjes met de dala-dala.

Tijdens de eerste dag leerden we de stad een beetje kennen en werd ons een aantal handige dingen verteld, onder andere waar je het beste kan pinnen en waar de grote supermarkt te vinden is. Aan het einde van de dag was ik blij om weer thuis te zijn en na het eten ben ik dan ook doodmoe in slaap gevallen.

De dag erna kreeg ik voor het eerst mijn ziekenhuis te zien. Het is eigenlijk meer een ziekenhuispost, omdat er 's nachts geen patiënten verblijven. Het is dus vrij kleinschalig. De huisarts, oogarts, tandarts etc. zitten daar allemaal bij elkaar.
Ik kreeg een rondleiding door het ziekenhuis en werd aan iedereen voorgesteld.

Eliza RosenmöllerHet werk in het ziekenhuis vond ik erg leuk. Ik werkte vaak op de afdeling waar zwangere vrouwen voor controle langskwamen. Ik mocht daar bloeddruk meten, mensen wegen (niet gewoon met een digitale weegschaal maar eentje met gewichtjes), bloedprikken, injecties en vaccinaties geven, HIV en syfilis testen afnemen, urine testen, de positie van de foetus bepalen en naar de hartslag luisteren. En dit allemaal zonder enige medische ervaring! Toch merkte ik na een week of twee dat ik niet de hele tijd in dit ziekenhuis wilde blijven. Ik ben Kaloleni Hospital toen gaan combineren met een groter ziekenhuis, St. Elizabeth Hospital. Hier werkte ik op de afdeling chirurgie en heb dan ook veel operaties gezien.

Daarnaast mocht ik zelf ook veel doen, zoals wondverzorging, hechtingen en gips verwijderen, bloedprikken, injecties geven en ik mocht zelfs een infuus aanleggen!

Eliza RosenmöllerNaast al het werk in het ziekenhuis (de dagen waren meestal van 09.00-16.00uur) ging ik regelmatig wat doen met andere vrijwilligers. Als we klaar waren met werken gingen we vaak wat drinken met elkaar en in de weekenden was er ook altijd wel wat te doen. Soms organiseerde Projects Abroad een dagje weg (bijvoorbeeld een trip naar de watervallen) en anders regelden we zelf wat. Zo ben ik een keer een weekend gaan kamperen bij een meer en ben ik ook een weekend naar Moshi (waar de Kilimanjaro staat) geweest. Het contact met de andere vrijwilligers vond ik echt geweldig. Ik had nooit verwacht dat het zo leuk zou zijn en heb er echt goede vrienden aan over gehouden.

Met het gastgezin had ik wat minder intensief contact. Dit kan per gezin verschillend zijn want van andere vrijwilligers hoorde ik dat ze in het weekend ook wel eens met hun gezin op pad gingen. Mijn gastmoeder was wel heel aardig, maar door het grote cultuurverschil en het feit dat ze niet zo goed Engels sprak was het af en toe lastig communiceren. Met de kinderen had ik wel veel contact. Willness sprak goed Engels en Angel ook al een beetje. Ze wilden altijd spelen en Angel vond het helemaal geweldig om foto's te maken.

Het huis waarin ik verbleef was echt super. Dit had ik totaal niet verwacht in Tanzania. Ik had gewoon een normale douche (ongeveer de helft van de tijd warm, wat echt een luxe is!) en een westers toilet. Niets te klagen dus.

Als je het naar je zin hebt vliegt de tijd en dan is ineens je laatste dag aangebroken. Van tevoren vond ik het zo spannend, ik was nog nooit zo lang alleen weg geweest en dan ook nog eens naar een Afrikaans land. Maar achteraf heb ik spijt dat ik niet nog een maand ben gebleven. Ik heb veel geleerd, zowel op medisch gebied als over de cultuur en gewoontes in Tanzania. Ik heb armoede gezien en mensen zien sterven in het ziekenhuis waarvan je weet dat het in een land als Nederland niet gebeurd zou zijn. Op dat soort momenten besef je wel dat je erg dankbaar mag zijn dat wij het zo goed hebben. Met tranen in mijn ogen zat ik in de taxi op weg naar het vliegveld. Het was een fantastische ervaring die ik nooit zal vergeten!

Liefs, Eliza

Eliza Rosenmöller

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲