You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Een dag uit het leven van een vrijwillige leraar in Ghana | Jan Van Hovell

Mijn eigen leventje, mijn schooltje. In Afrika!

Teaching

Uitslapen is het niet, maar al meteen valt de vermoeienis van het vroege ochtendwaken in het niets als ik door Mrs. Quansah, mijn ‘mom’, gewekt wordt en ik me realiseer dat er een verse dag Ghana voor me klaar staat. Samen met mijn compagnon Allan, degene met wie ik de kamer deel, krijgen wij ons ontbijt voorgeschoteld bestaande uit een een omelet, een potje instant nescaffee, een brood en een zoete abrikozen jam. Even bijpraten over de afgelopen nacht in de spot bar (een lokale bar) waar we met de andere vrijwilligers uit de omgeving een aantal Star beers hadden gedronken al pratend over ervaringen, onze levens in het verre Europa, de toekomst (een reisje naar Burkina Faso, Mali wellicht bezoeken?). Een heerlijke koude douche in de ‘bucket shower’ (emmer en beker, zo makkelijk kan het) is de volgende stap, ik scheer wat overbodige haartjes af en zo zie ik er weer fris en netjes uit voor de scholieren die mijn verschijning ongetwijfeld als voorbeeld nemen als ik afga op de aandacht die ik dagelijks krijg!

Jan in Ghana

Ik loop, schoolboeken en agenda onder de arm, met Allan naar het schoolpleintje. Onze school bestaat uit 250 leerlingen, zo ongeveer dan, verdeeld over 6 klassen. Elke ochtend is het een traditie dat de leerlingen zich in lijnen opstellen tussen de twee gebouwtjes. De leerlingen worden zeer zorgvuldig twee aan twee geallineerd qua klas, lengte en sexe. Op het pleintje zingen ze dan eerst een paar ochtendliederen die de twee slimste leerlingen van de school (een jongen en een meisje die op de trap voor het pleintje staan opgesteld naast de leraren) uitkiezen. Dan volgt het volkslied dat ik inmiddels luidkeels meezing (het gaat ongeveer zo, verzin de melodie erbij: "God bless our home and Ghaaaaaaaana, make Lord... en dan vergeet ik het - komt nog wel!) en dan volgen de gebeden met de rechterhand op de linkerborst. Echt mooi om de allerkleinsten te zien bidden, want ze zeggen wel van alles, maar ze zijn meer bezig elkaar te schoppen, treiteren en duwen; ik herken mezelf.

De lessen gaan beginnen nadat elke klas op de beat van de trommels een lokaal is binnen gemarcheerd (het is inmiddels kwart over acht, dus denk ik altijd aan mijn Baarnsch Lyceum; twee uitersten die toch echt allebei scholen genoemd worden). Ik geef les aan primary 5, dat zijn de 38 leerlingen tussen de 9 en 11 jaar en ik geef les op het gebied van wiskunde, engels (lezen en schrijven) en gym.

Jan in Ghana - lokaal vervoer

Engels kunnen mijn leerlingen (raar om ‘mijn leerlingen’ te schrijven –het is allemaal zo anders, zo positief anders, ver van het Nederlandse, de tegenstellingen die je wilt in je Hollandse pot komen hier tot uiting-) al goed, maar ze begrijpen mijn uitspraak vaak niet, al beginnen ze wel te wennen. Grammar en begrijpend lezen kunnen ze best goed en ze zijn ijverig, soms een beetje te! Als ik iets vraag aan de klas, en dat is nogal eens, dan krijg ik 38 gretige vingers waar ik uit moet kiezen. Ook al weten ze het antwoord niet, ze steken hun vinger op. Daarom laat ik ze vaak het antwoord roepen. Wat trouwens goed beviel, was het scala aan pennen dat ik mee had genomen voor mijn klas. Ik had in de allereerste les hen een ingewikkeld wiskundig probleem voorgeschoteld op het bord (13+8+12-13+17-18-6=??) en degenen die het goed hadden kregen een pen. Maar toen de eerste het goed had, ging het antwoord natuurlijk snel genoeg door de hele klas zodat tot mijn verbazing ze het antwoord opeens allemaal goed hadden… Jammer genoeg was er al 1 pen gejat in de middag, maar die werd eerlijk teruggegeven toen ik dreigde terug te keren naar Nederland als de pen niet terecht kwam!

Cover

Tussen de lessen door loop ik rond door het complex. De laagste klassen breng ik een bezoek en dat wordt kennelijk gewaardeerd: gretig word ik begroet als 'sir JAAAN' met een bijtende 'a' en een eeuwig durende ‘n’, zo lijkt het! De kleintjes willen in de pauzes altijd met me spelen en mij vasthouden, mijn haren op mijn been voelend (voor hen is dat erg raar) en mijn witte vingers aanraken. Sommige likken mij zelfs, want ze denken dat ik zoet ben! De ouderen leren mij Ghaneze woordjes en moeten altijd weer lachen als ik het in hun ogen helemaal verkeerd zeg! Ik mocht ook even lachen toen ze allemaal 'Groningen' probeerden te zeggen!

Om 2 uur mag ik dan naar huis, meestal vergezeld door een paar kids die mijn boeken voor me willen dragen. Als ik naar huis loop door het typische Afrikaanse dorp (beeld je het volgende in: rode aarde, veel bomen, veel Afrikanen die buiten bezig zijn met de was of met de voorbereiding van het eten of met het maken van een houtwerk, allemaal loslopende kippen en geiten op zoek naar iets te bikken, stomende pannetjes op brandend hout, hier en daar een flinke mierenhoop, hagedissen op de muren van de kleine stenen huisjes en vooral vele kleine Afrikaanse kindjes die met grote ogen naar mij kijken!) dan groet iedereen mij en groet ik terug. Ook als ik in de taxi zit, groet iedereen mij en willen de meesten een klein gesprek met me aangaan. Het valt me op dat ook de Afrikanen onder elkaar, is het in de taxi, uit de taxi naar de straat of gewoon in het dorp, elkaar allemaal lijken te kennen. Ze lachen zo veel en hebben het over van alles in het Twi waardoor ik de ongetwijfeld zeer boeiende gesprekken over wat ze gegeten hebben of over mijn haar niet kan volgen. Mijn haar… Er is van alles mee gebeurd, maar er is niks vanaf. Sir Jan heeft namelijk vlechtjes!

Een greep uit al die mooie momenten in Ghana, een dag uit het leven van een vrijwillige leraar in het dagelijkse leven van de Ghanees. Dan besef je pas: het leven is mooi.

P.S. Dit verhaal heeft ook in het magazine Yes, van week 13 gestaan. Wij vinden het erg leuk dat de Yes het mooie verhaal van Jan heeft willen publiceren en zo meer mensen duidelijk hebben gemaakt dat jij ook echt een verschil kan maken en een leuke tijd kan hebben in het buitenland.

Jan Van Hovell

Jan Van Hovell

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲