You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Vrijwilligerswerk in Costa Rica – Een sportproject door John Verhage

Al maanden speelde ik met het idee om in de zomervakantie eens iets 'anders' te gaan doen. Ik had geen zin in weer in vakantie in een land waar je vervolgens alleen maar dronken luidruchtige landgenoten tegenkomt. Ik wilde avontuur en kwam via internet in contact met Projects Abroad. Ik wist meteen dat dit wel eens een hele mooie gelegenheid kon zijn om mijn horizon te verbreden. ik ben een fanatiek sporter en ben dus het sport project gaan doen. Ik had altijd al een speciaal gevoel bij Zuid-Amerika en had van andere mensen al goede verhalen gehoord over Costa Rica dus viel mijn keuze op dit land.

John VerhageNa een lange vlucht met een overstap in Houston, een overnachting in San Jose (hoofdstad) en een vier uur durende busreis kwam ik dan eindelijk aan op mijn eindbestemming Liberia. Bij het busstation werd ik met open armen ontvangen door twee mensen van Projects Abroad en werd ik naar mijn gastgezin gebracht. Ik zou een maand verblijven bij Zuluay en Luis met hun zoontje Esteban en hondje Mancha (ze hebben daarnaast ook nog twee uitwonende kinderen). Zoals bijna alle mensen in Costa Rica zijn ze ontzettend gastvrij en ik voelde me meteen op mijn gemak. Net als de meeste Costa Ricanen wonen ze in een relatief klein huis zonder bovenverdieping. Luis en Zuluay spreken geen enkel woord Engels maar gelukkig had ik de basis van het Spaans onder de knie. We begrepen elkaar niet altijd maar dit leverde soms juist leuke situaties op en stukje bij beetje ga je het ook steeds beter begrijpen. Vooral de uitleg over mijn werk zorgde voor veel verwarring en gelach. Ik werk voor Hans Klok (illusionist) en omdat ik er uiteindelijk in het Spaans niet uitkwam liet ik maar een filmpje op youtube zien wat 'wel' voor opheldering zorgde. Natuurlijk kwamen de eerste broers, zussen, vrienden (of wat hun relatie ook was met mijn gastgezin) al snel over de vloer en die waren natuurlijk erg geïnteresseerd in zo'n vreemdeling. Ik kwam aan ten tijde van het WK voetbal en de eerste gesprekken gingen natuurlijk meteen over la Naranja Mecanica (de oranje machine). Net als in Nederland zijn heel veel mensen voetbalgek in Costa Rica en vooral na de overwinning op Brazilië kreeg ik veel reacties op de grootse prestatie van 'ons' landje. In Nederland ben ik van gemiddelde lengte maar voor Costa Ricaanse begrippen ben ik erg lang dus ze vonden het maar al te leuk om grappen te maken over mijn lengte. Al snel kreeg ik mijn eerste bord Gallo Pinto (rijst met bonen) voor mijn neus, niet wetende dat ze dit hier 's ochtends, 's middags en 's avonds eten. Natuurlijk serveren ze er wel andere dingen naast zoals gebakken banaan of vlees. Gelukkig had mijn gastmoeder ook door dat ik er niet heel erg aan ben gewend dus kon ik 's ochtends 'gewoon' brood eten en andere wat lichtere dingen.

John VerhageDe dag erna stond mijn rondleiding door de stad op het programma en mijn eerste bezoek aan de school waar ik sportles zou gaan geven. Liberia is in Costa Rica een grote stad maar er wonen maar ongeveer 40.000 mensen. Verder kun je er gewoon alles vinden wat je nodig hebt. Veel huishoudens hebben gewoon internet en anders is er altijd wel een goedkoop internetcafé om de hoek. Verder hebben ze er een moderne bioscoop en zijn er genoeg leuke barretjes en restaurants, oftewel je komt niet helemaal in de middle of nowhere terecht. Toch was het eerste bezoek aan 'mijn' school nogal schokkend. Ik zou les gaan geven op de basisschool San Roque. Deze school ligt in niet een van de beste buurten van Liberia maar is in opbouw om zich te verbeteren. De faciliteiten op de school zijn al beter dan eerst maar nog steeds is er gebrek aan van alles en nog wat. Toen ik zag wat het sportveld was kon ik mijn ogen niet geloven. Het was een klein afgetrapt betonnen veldje waar grote plassen op bleven liggen als het had geregend. Gelukkig merkte ik snel genoeg dat de kinderen niet beter wisten en hier geen enkele last van hadden, behalve als ze hard onderuit gingen door een gat in het beton. Verder werd ik heel goed opgevangen door de andere docenten en de Costa Ricaanse gymdocent Juan was ontzettend aardig en enthousiast. Ook al zijn veel vrijwilligers mij voorgegaan op deze school, toch zijn de kinderen heel nieuwsgierig en willen ze alles over je weten. Ze hangen constant om je nek en vragen van alles over je leven in Europa. Voor veel kinderen (vooral voor de jongens) is de gymles natuurlijk het hoogtepunt van de dag. Dus als de les eenmaal begon vlogen ze alle kanten op waardoor het soms moeilijk was ze in het gareel te houden, maar gelukkig was Juan er dan om iedereen tot de orde te roepen. Ik hielp trouwens ook met het coachen van het schoolvoetbalteam dat bestond uit jongetjes tussen de 9 en 13. Er zaten ontzettend getalenteerde spelertjes tussen en het was een genot om met ze samen te werken. We speelden wedstrijden tegen andere scholen waarbij je echt zag dat ze een steeds hechter team werden.

Natuurlijk ga je je eigen basisschooltijd vergelijken met de situatie in de Costa Rica en dingen die opvallen zijn dat alle kinderen schooluniformen dragen en dat de kinderen regelmatig voordat de lessen beginnen moeten zingen (eerst het volkslied van Costa Rica, dan het lied van de provincie Guanacaste en vervolgens het schoollied). Dit is natuurlijk heel schattig om te zien.

Tijdens mijn verblijf hadden de scholen ook twee weken vakantie. Gedurende deze periode verzorgde Projects Abroad speciale projecten. Zo zijn we met een groepje vrijwilligers naar kleine dorpjes in de buurt geweest om daar met de jeugd te gaan sporten. Ik vond Liberia al een hele beleving maar hoe ze op het platteland leven in Costa Rica was nog een stuk primitiever. Toch had dit wel zijn charme en de mensen daar kwamen eigenlijk niets tekort. Het was een geweldige ervaring om zo ver weg van de westerse wereld met al zijn stress en materialisme te voetballen op een veld waar de koeien net vanaf waren gehaald (de koeienvlaaien neem je dan maar voor lief).

Buiten het lesgeven en de eventuele andere activiteiten met Projects Abroad om heb je overigens genoeg tijd om andere dingen te doen. Zo spreken de vrijwilligers overdag vaak af bij Cafe Liberia en 's avonds zijn er altijd wel mensen die wat gaan drinken bij de bar Palermo. Het is ontzettend leuk dat je allemaal medevrijwilligers van over de hele wereld leert kennen. In de weekenden ben je vrij dus ben ik er vaak op uitgetrokken met andere vrijwilligers. Zo ben ik het eerste weekend naar Nicaragua gegaan! Ondanks de ontzettende armoede daar is het echt een prachtig land. In veel stadjes vind je nog heel veel gebouwen in de oude koloniale stijl. Mijn gastgezin had mij gewaarschuwd met de mededeling dat Nicaragua een gevaarlijk land is maar zolang je maar in de toeristische gebieden blijft en goed op je bagage let is er niets aan de hand. Het hoogtepunt was wel dat ik ben gaan kayakken in een nog actief kratermeer. Het water had door de lava dat op de bodem af en toe omhoog komt een zeer aangename temperatuur. Misschien klinkt het een beetje gevaarlijk maar er werd ons verzekerd dat we geen risico liepen in het meer. De andere weekenden ben ik onder andere naar Arenal geweest waar ik dwars door en meters boven de jungle heb getokkeld en een prachtige vulkaan heb bezichtigd waar voor onze neus lava vanaf droop. Ook hebben we een dag met een grote groep vrijwilligers een grote boot gehuurd bij Playa del Coco. Tijdens onze tocht over het water langs prachtige baaien zwom er ineens een grote groep pilotwales (een soort grote dolfijnen) met onze boot mee wat echt het hoogtepunt van onze trip was.

Een maand Costa Rica heeft mij een gouden tijd opgeleverd die ik nooit zal vergeten. Het land zal altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben evenals mijn gastgezin dat mij zo liefdevol heeft opgevangen en er alles aan heeft gedaan het mij naar de zin te maken. Ook de dankbaarheid voor je hulp op de scholen en de lach op de gezichten van de kinderen zijn onbetaalbaar. Als je dit leest twijfel je misschien of je dit wel wilt en moet doen omdat het misschien niets voor jou is. Je familie en vrienden zeggen waarschijnlijk dat het er gevaarlijk is (ook al zijn ze er zelf nooit geweest). Misschien geldt dit voor jou maar juist dan raad ik je aan om een keer je gewone leventje in Europa achter te laten om er eens achter te komen wat nou echt de belangrijke dingen zijn in het leven (ik kan het je niet zo uitleggen en het is ook voor iedereen verschillend). Ga eens die uitdaging aan die je normaal gesproken uit de weg gaat. En ik spreek uit ervaring als ik zeg dat Liberia echt niet gevaarlijker is dan pakweg Amsterdam.

Geniet gewoon van 'Pura Vida', de prachtige natuur en de cultuur, maak vrienden die over de hele wereld wonen en heb de tijd van je leven!

Groetjes, John

John Verhage

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲