You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Paarden therapie en lesgeef project in Argentinië door Lisanne Hoogink

Ongeveer een half jaar voor vertrek ben ik mijn reis gaan plannen. Toen ik daar eenmaal mee begonnen was, kon ik echt niet wachten tot ik mijn examens had gehaald en mijn GROTE avontuur van start kon gaan! Het was een moeilijk begin. In de eerste week bezeerde ik mijn knie, maar omdat ik de eerste maand alleen nog een intensieve cursus Spaans volgde, was dit gelukkig geen groot probleem. En al snel voelde ik me thuis in de stad, het gastgezin en in Argentinië.

Lisanne Hoogink

Na een maand kon ik beginnen bij mijn eerste project; Paarden therapie. Ik vond het echt heerlijk om daar te werken, het is echt een geweldig project! Het was erg prettig samenwerken met mijn supervisor, Vero. Een vrouw met enorm veel passie voor het werk dat zij doet en die al haar liefde geeft aan haar studenten en vrijwilligers. Het werk geeft veel voldoening, we deden echt alles om de kinderen aan het lachen te maken en als dat lukte dan waren we erg blij. Het is erg mooi om te zien dat het paardrijden zo veel verbetering te weeg brengt bij de kinderen en om te zien hoe dankbaar de ouders zijn na een sessie. Met de vrijwilligers onderling hebben we erg veel plezier gehad en op vrijdag gingen we vaak gezamenlijk picknicken voordat we met het werk begonnen. Ook de ‘Licuados’ die Vero voor ons maakte tijdens de middagpauze waren onvergetelijk!

In eerste instantie zou ik eerst drie maanden Paarden therapie doen en daarna 3 maanden Engelse les geven, maar door schoolvakanties kon ik niet meteen in januari beginnen. Ik kreeg toen de mogelijkheid om die maand te kiezen voor het doen van een sociaal project of om nog een maand langer het Paarden project te blijven doen. Ik koos er natuurlijk voor om te blijven bij ‘mijn’ project, omdat ik me er zo thuis voelde en het zo naar mijn zin had.

Het was een dag om lang te herinneren, want die middag heerste er een flinke storm in Córdoba en de project locatie was één grote puinhoop. Bomen waren compleet verwoest en we moesten alles opruimen. Er was een klein misverstand toen ik terug kwam op het project, omdat Vero dacht dat ik enkel nog één dag kwam helpen met het opruimen, maar ze was erg blij te horen dat ik nog een hele maand bleef! Ik was erg blij dat ik de kans heb gekregen nog langer te blijven, want ik had het gevoel dat mijn tijd daar nog niet voorbij was. Na deze extra maand, moest ik weer afscheid nemen en omdat ik erg veel ben gaan geven om de studenten, hun ouders en alle mensen daar, was dit erg moeilijk.

Ik zou nu gaan beginnen met lesgeven, maar vanwege een staking onder de leraren, was de school tijdelijk dicht. Ik ben toen als alternatief een paar dagen gaan werken in de eetzaal ‘Copa de Leche’. Dit was in dezelfde wijk als de school, ‘Ricardo Nassif’ waar ik zou gaan lesgeven en het is een erg arme wijk.

Bij ‘Copa de Leche’ begonnen we met het klaarmaken van brood en melk voor de kinderen en na ongeveer een uur kwamen de kinderen binnen. Het was erg fijn om met hen te spelen en het ze naar de zin te maken, hoewel het wel even duurde voordat we hun vertrouwen wonnen.

Bij ‘Ricardo Nassif’ gaf ik samen met andere vrijwilligers les aan de vijfde en zesde klas. In de korte pauzes bleven de kinderen ons knuffelen en ik was blij dat ik ze terug kon knuffelen, want het leek erop dat ze wel wat liefde konden gebruiken. Het leven is niet gemakkelijk in zo’n arme wijk. Ik heb echt genoten van het lesgeven en ondanks dat ik maar een paar lessen heb kunnen geven, heb ik mijn best gedaan om deze zo leuk mogelijk te maken. Toen ik weer voor een paar dagen terug was bij ‘Copa de Leche’ kwam een van de leerlingen die ik les had gegeven naar me toe om te vertellen dat ze al begonnen was met studeren, dus ik denk dat ik mijn doel heb bereikt!

Maar, mijn leven in Argentinië, draaide niet alleen maar om werk. In de eerste paar maanden heb ik deelgenomen aan alle sociale activiteiten die Steph van Projects Abroad heeft georganiseerd, wat erg leuk was. Ik vond met name de salsalessen die werden georganiseerd erg leuk en samen met een paar andere vrijwilligers bleef ik elke week naar de salsalessen gaan. Ik heb een paar hele leuke lokale vrienden gemaakt bij de dansschool (‘Tsunami Tango’, vlakbij Paseo de las Artes. Als je van salsa dansen houdt, moet je daar echt naartoe!). Zij vertelde ons over een ‘Salsera’, elke zondag bij Plaza de la Intendencia in Córdoba. We zijn er één keer naartoe geweest, en sindsdien waren we niet te stoppen! Twee keer per week gingen we dansen en ik vond het geweldig. Bij de ‘Salsera’ dans je gewoon buiten op het plein, en ik weet zeker dat als je er heen gaat, je meteen wordt verwelkomt in de salsafamilie, zoals dat bij ons gebeurde. Wij stonden bekend als ‘las rubias de la Plaza’! The Salsera is geweldig en betoverend, dat garandeer ik!

We deden veel leuke dingen met de vrijwilligers en onze lokale vrienden, zoals ergens een drankje doen of het spel TEG spelen (dit is de Argentijnse variant op Risk). Soms kookte we samen de avondmaaltijd en aten we die met zijn allen op.

Eén keer nam een van onze vrienden mij en een Mexicaanse uitwisselingsstudent, mee voor een kampeertripje in ‘La Quebrada del Condorito’. Daar hebben we gekampeerd, een lange wandeling gemaakt en toen weer terug gegaan naar Córdoba. Het was erg vermoeiend maar we hebben samen erg veel lol gemaakt en de omgeving was prachtig. De uitzichten daar vind je nergens anders!

In mijn laatste twee weken kwamen mijn ouders naar Argentinië. Samen zijn we naar Buenos Aires geweest en hebben de omgeving van Córdoba verkent. Mijn laatste nacht in Argentinië was ook de nacht vóór mijn verjaardag en samen met mijn geweldige gastgezin moeder (zij is mijn Argentijnse grote zus, ik ben echt gek op haar!) hebben we een feest gegeven voor alle mensen die ik daar heb ontmoet. Ik heb empanadas gemaakt en zij maakte citroentaart. Om twaalf uur ’s nachts begonnen ze te zingen en toen twee vrienden naast me kwamen staan, voelde ik het al aankomen. En ja hoor…. Ze duwde mijn gezicht recht in de citroentaart! En dat maakt een rommel kan ik je vertellen! Maar het maakte mijn negentiende verjaardag onvergetelijk, dus het was niet erg!

De volgende dag vergezelde mijn gastgezin moeder en twee vrienden me naar het vliegveld, waar ik het erg moeilijk vond om afscheid van hen te nemen. De tijd vliegt nou eenmaal en dan realiseer je je dat de tijd is gekomen om vaarwel te zeggen. Maar niet voorgoed, op een dag kom ik terug!!
Of je nou wilt of niet, Córdoba en Argentinië zullen je hart veroveren. Wees niet bang, geef er aan toe. Ze zullen erg goed voor je zijn.

Besos, Lis

Lisanne Hoogink

Lisanne Hoogink

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲