You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Dier- en natuurbehoud project in Costa Rica door Marijn de Lijster

Marijn de LijsterMijn dagelijkse leven tot aan mijn reis naar Costa Rica stond in het teken van wonen en werken in de drukke stad, zoals we die in Nederland kennen. Overal waar je komt rechte wegen en alles tot in de puntjes verzorgd en hier en daar een recht gesnoeid parkje. De tijd gaat snel en de dagen zitten vol met dingen die gedaan moeten worden, om het kort samen te vatten: een vooral niet-caribische cultuur.

Al een paar jaar speelde ik met het idee om een verre reis te maken en daarbij vrijwilligerswerk te doen, maar toen uitstel afstel dreigde te worden, besloot ik eindelijk een vrijwilligersorganisatie te zoeken waarbij ik met een goed voorgelicht gevoel een project in het buitenland kon vinden. Omdat ik mij eigenlijk alleen via Internet oriënteerde, zag ik vrij snel de verschillen tussen de vele vrijwilligersorganisaties die reizen naar het buitenland aanbieden. Bij velen werd je via een aantal weblinks doorgezonden via meerdere websites waarbij je uiteindelijk toch niet zoveel te weten komt over wat je precies kunt gaan doen. Projects Abroad was hierbij de uitzondering, omdat zij alle informatie die je bij zo'n soort beslissing wilt hebben op één overzichtelijke site aanboden en daarbij ook geen religieuze achtergrondboodschap hanteren, dat was voor mij eigenlijk ook een vereiste. Van de eerste oriëntatie tot aan de uiteindelijke boeking was alles via één site en organisatie geregeld,wat mij een goed gevoel gaf in de voorbereiding.

Ik wilde de ruige natuur opzoeken en mijn keuze viel op het project in Parque Nacional Barra Honda in Costa Rica voor een periode van twee maanden verdeeld over de maanden september, oktober en november. Het is belangrijk om te weten dat deze maanden vallen in het regenseizoen (november is een overgangsmaand naar het droge seizoen, waarbij de regens ophouden, maar alles nog wel mooi groen is) en dat betekent meer dan een regenbuitje zo nu en dan. De regio van het land waar het park zich bevindt, kent dus ook een droogseizoen waarbij de bomen al hun blad verliezen (Barra Honda is geen permanent groen tropisch bos zoals bijvoorbeeld de Amazone) en de kans op bosbranden vele malen groter wordt. Marijn de Lijster Eén van de belangrijkste aspecten van het beheer van het park is dan het voorkomen van bosbranden. Maar in de maanden dat ik er was, regende het meerdere uren per dag maar dan meestal later op de dag wat betekent dat je de meeste tijd wel droog kunt werken in het park. Het betekent vaak wel dat de grond in het park erg modderig is waarbij je makkelijk tot je enkels wegzakt. Het enige wat dan werkt zijn rubberen laarzen, want de mooie dure hikeschoenen uit de outdoorwinkel hier in Nederland zijn daar niet tegen opgewassen. Je raakt er snel genoeg aan gewend en mits je ook wat snel drogende kleding bij je hebt, kun je goed het park doorkomen.

Een aardig verhaal hierbij is dat ondanks dat ik er goed voorbereid heen reisde mijn bagage vanuit Houston niet mee was gekomen op de vlucht. Omdat ik dit moest afhandelen met de vliegtuigmaatschappij moest ik één van de lokale contactpersonen van Projects Abroad in Costa Rica bellen om te zeggen dat ik langer op het vliegveld zou zijn. Het was een prettig gevoel om ondanks het late tijdstip gewoon iemand aan de lijn te krijgen die vervolgens goed kon adviseren en ook nog eens haar collega’s die buiten het vliegveld op mij aan het wachten waren belde om te zeggen dat ik pas later naar buiten kon komen. Toen ik eenmaal buiten was, stonden zij er nog steeds en kreeg ik een warm onthaal. Het was een fijn gevoel dat je niet nog eens een bus of taxi hoefde te zoeken na zo'n lange vlucht, maar dat je gelijk naar je hotel wordt gebracht. De volgende dag werd ik door een andere Projects Abroad medewerker (dit bleek de directeur van Projects Abroad in Costa Rica zelf te zijn) opgehaald bij het hotel en ook hij heeft me nog geholpen met het inkopen van wat spullen, ik had immers nog geen bagage, en hij heeft me vervolgens helemaal naar het park gereden. Ik had het geluk dat hij uitstekend Engels sprak waardoor ik al een heel goede indruk op kon doen van het land en het project tijdens de autorit. Later begreep ik dat het afhangt van wanneer je precies aankomt en wat zij organisatorisch kunnen regelen wat betreft het vervoer naar het park. Andere vrijwilligers die niet via Liberia reisden, maar via de hoofdstad San José, moesten bijvoorbeeld vier uur in een bus rijden voordat ze in de buurt van het park waren gearriveerd. Dit kan natuurlijk ook leuk zijn, omdat je dan gelijk wat van het land en de mensen ziet.

Het park zelf is niet super afgelegen, en in het weekend ben je in 45 minuten in het dichtbijzijnste stadje waar je redelijk wat inkopen kunt doen. Bij het park zelf is een lokale onderneemster (een voormalig vrijwilligster) die een klein cafétje heeft en ook draadloos Internet aanbiedt, als je maar wat van haar taartjes koopt. Anders is er altijd wel een goedkoop Internet cafétje in het stadje. De bus daarnaartoe is een lokale bus die de dorpelingen naar het stadje vervoerd dus verwacht een leuke volle bus over een mooie hobbelweg. Verder is er ook een bar nabij het park waar ik meedere avonden gezellig wat heb gedronken en merengue en salsa heb gedanst met andere vrijwilligers en anderen uit het park.

Marijn de LijsterHet dagelijkse werk is divers en daarbij zijn de mensen van het park leuke en bijzondere mensen om mee het park in te gaan. Ze spreken engels en zijn erg behulpzaam. Vooral de keren dat we ‘s avonds in het park werkten en ook overnachtten hebben op mij veel indruk gemaakt. Het bos komt ‘s avonds echt tot leven, omdat veel dieren en insecten alleen in het donker actief worden, denk alleen al aan de duizenden vleermuizen die in het park voorkomen. Omdat het park relatief smal is, leven veel dieren ,zoals de brulapen, in een klein gebied waardoor je altijd dingen om je heen hoort en ziet. De begroeiing is ook indrukwekkend ondanks dat het een jong park is (in de jaren '60 waren grote delen van wat nu nationaal park is nog landbouwgrond).

Het is verstandig om redelijk fit naar dit park te komen, omdat je elke dag stijle heuvels op en af moet beklimmen, ook kunnen sommige delen echt ruig zijn, maar persoonlijk vond ik dit juist avontuurlijk. In de tijd dat ik er was, waren er vrijwilligers van over de hele wereld, meestal niet meer dan tien tegelijk. Het slapen doe je in eenvoudige hutjes met stapelbedden. De meeste mensen uit Costa Rica zelf kunnen geen of zeer beperkt Engels dus als je een beetje Spaans kunt spreken, werkt dit erg in je voordeel. Met een kleine woordenschat aan Spaans kan je al heel ver komen, omdat als de mensen horen dat je een beetje Spaans kunt ze ineens nog vriendelijker en gastvrijer worden dan dat ze al waren.

Marijn de LijsterDe mensen uit het park waarderen de inzet van buitenlandse vrijwilligers en, na een bezoek van de baas van Projects Abroad aan het park toen ik er verbleef, is er voor het park in de toekomst meer geld en mogelijkheden om nog meer projecten op te starten waarmee vrijwilligers kunnen helpen. Een voorbeeld is het Scarlet Macaw project (rood blaauwe Ara) waarmee ze in de nabije toekomst de zeldzame nesten van deze prachtige vogels willen beschermen tegen stropers. Ik heb een heel mooie tijd gehad in Barra Honda en veel van de mensen die ik heb leren kennen heb ik nog steeds contact mee. Daarnaast heb ik een geweldig natuurlandschap kunnen zien waar ik nog vaak met plezier aan terug denk.

Costa Rica is trouwens een schitterend land om voor langdurige tijd te bezoeken. Tijdens de twee maanden dat ik er was, heb ik twee weken met een gehuurde auto door het land gereisd, waarvoor overigens alle mogelijkheid was vanuit Projects Abroad. Het ene moment ben je op een vulkaan op 3.000 meter hoogte om drie uur later weer aan het strand te liggen. Daar tussenin reis je door verschillende klimaten met unieke bossen en nationale parken, waarvan sommige in de top staan van mooiste parken ter wereld, en heb je de kans om bijzondere natuurverschijnselen als duizenden zeeschilpadden tegelijk op een strand te zien. Verder is het land redelijk goed ontwikkeld en gastvrij wat betekent dat, met uitzondering van de grootste steden, je veilig genoeg kunt reizen om dit alles te kunnen zien. Je hoeft overigens natuurlijk geen auto te huren om iets te kunnen zien. Vanuit Barra Honda kan je prima met bussen en/of taxi’s naar de beste parken en stranden gaan tijdens de vrije weekenden.

Ben je net als ik was opzoek naar een vrijwilligersproject in de natuur in een onbekend deel van de wereld, dan is dit project echt een aanrader!

Marijn de Lijster

Marijn de Lijster

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲