You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Sociaal project en Lesgeefproject in Peru door Marleen Nijmeijer

Marleen Nijmeijer

Begin 2010 besloot ik om één van mijn dromen waar te gaan maken: vrijwilligerswerk in het buitenland. Het liefst zo ver mogelijk weg van Nederland. In augustus van dat jaar werd deze droom werkelijkheid; ik vertrok voor drie maanden naar Peru.

Daar kwam ik terecht in een warm en erg gastvrij gezin dat in Calca woont. Ik sprak geen woord Spaans, dus de eerste weken waren wat lastig. Tijdens mijn verblijf heb ik bijna ieder weekend een trip gemaakt met andere vrijwilligers, en omdat ik er drie maanden zat kreeg ik twee weken verlof. In deze periode heb ik met een andere vrijwilliger twee langere trips gemaakt, dus ik heb ook lekker veel van het land kunnen zien. Het reizen in Peru was een leuke bijkomstigheid, maar het was natuurlijk niet waarvoor ik gekomen was.

De eerste paar weken gaf ik Engelse les op een middelbare school. Niet het project dat ik het liefst zou doen – dat zou mijn tweede project gaan worden – maar dit was wel een goed begin, want ik leerde hier zelf ook wat Spaans.

Mijn tweede project was activiteiten doen/organiseren op een schooltje voor gehandicapte kinderen, Señor de la Vara. Op de eerste dag was ik al meteen verliefd geworden op deze kids. Er zaten kinderen met verschillende handicaps, dus de enige lerares van het schooltje was erg blij met de hulp die ze krijgen kon, en op de tweede dag was ik al de grootste vriend van een aantal kinderen. Al snel kwam ik er achter dat speciaal onderwijs – in tegenstelling tot het “gewone” – in Marleen Nijmeijer Peru geen subsidies krijgt. Het salaris van de lerares werd wel betaald door de overheid, maar de huur, gas, water en elektriciteit moest zij uit eigen zak betalen. Bijgevolg was alle lesmateriaal op school het resultaat van donaties, maar vaak konden de kinderen er niets mee doen omdat het te moeilijke spullen waren. Maar ja, wat moet je als er geen geld is om het materiaal aan te schaffen?

Tijdens dit project heb ik ook zeer getwijfeld of ik niet nog een maandje extra zou blijven, want ik kon nog geen afscheid van de kinderen nemen. En evenmin van mijn gastgezin. Maar helaas waren het geld en mijn verlofdagen (van mijn werk in Nederland) al op, dus ik had geen keus. In het vliegtuig terug naar huis besloot ik dat ik zo snel mogelijk weer terug zou gaan.

Het eerste wat ik zei bij thuiskomst was: “Ik ga terug, misschien niet volgend jaar, maar wel snel. Terug naar hetzelfde gastgezin en het schooltje.” Waarop mijn moeder meteen riep: “Dan ga ik met je mee. Als je dat goed vindt?” Mijn moeder werkt al sinds haar 16de met mensen die beperkingen hebben en door mijn verhalen was ze helemaal enthousiast geworden. Aangezien ik een goede band heb met mijn moeder vond ik het absoluut niet erg dat ze de tweede keer mee zou gaan. Eigenlijk vond ik het ook wel fijn, omdat ik dan iemand had om mijn ervaringen mee te delen. Want als ik anderen over Peru vertelde, probeerde uit te leggen hoe iets eruit zag of hoe iets rook, wist niemand precies waar ik het over had. Nu zou dat wel het geval zijn!

Dus vertrokken we in maart 2012 samen voor zes weken naar Calca. Ik had gevraagd om hetzelfde gastgezin en hetzelfde schooltje, Marleen Nijmeijer en gelukkig konden we er allebei geplaatst worden. Toen het vliegtuig in Cusco landde voelde het als thuiskomen. En dan nog een uurtje in de taxi naar het gastgezin voor ik weer echt 'thuis' was. Mijn gastmoeder vloog me bij aankomst om de nek en liet me de eerste minuten niet meer los. Een heerlijk thuiskomen…

Ook op het schooltje voelde het net zo. Hoewel de meeste kinderen nieuw waren voor mij – ik kende er nog maar drie van vroeger – was het heerlijk om hier opnieuw wat te kunnen betekenen. Edson, één van die drie kids, herkende me gelijk, pakte een foto waar ik met hem samen opstond en zei: “Marly, dat ben jij!” Vervolgens kreeg ik een dikke knuffel. Maar ook de nieuwe kinderen waren geweldig. Bij deze groep zaten er een paar tussen die wat extra aandacht nodig hadden. Het advies vanuit Projects Abroad was dan ook om één kind onder je hoede te nemen en haar/hem zo veel mogelijk te helpen en te ondersteunen, wat je ook maar bedenken kon. Voor mij werd dat Luis, voor mijn moeder Sachi. Beide waren heel onzeker en verlegen, maar in de loop van de weken zagen we hen uit hun schulp kruipen. Voor hen, maar ook voor de lerares was dat een hele overwinning.

Daarnaast hebben we natuurlijk ook activiteiten gedaan met alle kinderen samen. Zo hadden mijn moeder en ik lege flessen Marleen Nijmeijer water opgespaard om hier mee te kunnen gaan bowlen op het speelpleintje. We hadden ook een aantal activiteiten- en handwerkspulletjes meegenomen vanuit Nederland. En ook deze zes weken gingen weer veel te snel voorbij.

Terug in Nederland raakten anderen ook helemaal enthousiast van onze verhalen. Een vriendin van mijn moeder die werkzaam is op een basisschool vroeg ons of we op haar schooltje iets wilden komen vertellen over de kinderen in Peru. Want, zo vertelde zij, haar school kiest ieder jaar een goed doel waarvoor de leerlingen gedurende het schooljaar wat geld kunnen sparen. Op het eind van het jaar wordt het geld dan gedoneerd. Natuurlijk wilden mijn moeder en ik dit graag doen, en toen we vertelden over Peru en de kinderen ging er een wereld open voor de Nederlandse leerlingen. En dus wordt er op dit moment flink gespaard voor het schooltje in Calca…

Groetjes,
Marleen

Marleen Nijmeijer

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲