You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Marlies Barsingerhorn – Argentinië – Sociaal en medisch project

Na een lange reis van zo’n 28 uur was ik er dan eindelijk. Ik stapte uit het vliegtuig en was voor het eerst in het land Máxima, de tango en heerlijk vlees, namelijk Argentinië. Maar op dat moment maakte de hitte het meest indruk op me. In Nederland was het -7°C en in Córdoba was het toen maar liefst 43°C! Een verschil van 50°C! Toen een medewerkster van Projects Abroad me met de taxi naar mijn gastgezin bracht, werd duidelijk dat dit niet het enige verschil was met Nederland. Zo reden de auto’s kriskras door elkaar en reden we door wijken waar alleen wat krotjes stonden. Je zou zeggen dat je nog zenuwachtiger wordt van zulke dingen maar vanaf het moment dat ik in Argentinië was voelde het gelijk al heel vertrouwd. De mensen waren erg vriendelijk en toen ik bij mijn gastmoeder aankwam voelde het vrijwel direct als mijn tweede huis, een gevoel dat daarna niet meer weg is gegaan.

Gastgezin Argentinië

In totaal ben ik drie maanden in Argentinië geweest, waarvan ik twee maanden vrijwilligerswerk heb gedaan en één maand heb gereisd. Tijdens de twee maanden vrijwilligerswerk woonde ik in Villa Allende samen met mijn gastmoeder Maria, Gastgezin Argentiniëeen vrijwilligster uit Portugal en met de hond Negra. We hadden het altijd erg gezellig thuis en er kwamen vaak familie en vrienden langs waardoor ik snel allemaal mensen leerde kennen. Ze zorgde echt heel goed voor ons, leerde ons veel over Argentinië en nam ons overal mee naartoe, net een echte moeder! In de eerste paar weken was het af en toe wel moeilijk om met mijn hostmoeder of met andere Argentijnse mensen te communiceren.

Ik had ongeveer tien Spaanse lessen gehad en niemand sprak Engels dus werd er nog veel met handen en voeten gepraat. Maar dit leidde vaak tot erg grappige situaties (ik heb zelfs een keer als kikker rondgesprongen) en door mijn Spaanse lessen en door goed te luisteren naar de Argentijnse mensen, leerde ik het Spaans erg snel.

Tijdens mijn eerste maand in Villa Allende werkte ik in het SOS kinderdorp in Córdoba en volgde ik een cursus Spaans van 14 uur. ’s Ochtends ging ik naar het huis van mijn Spaanse lerares Marisu waar ik dan 1 of 2 uur Spaanse les kreeg. Dit was altijd erg gezellig en je mocht zelf aangeven wat en hoe je wilde leren. Ik heb daardoor vaak les gehad met een andere vrijwilligster waardoor we goed de spreekvaardigheid konden oefenen. Ook nam Marisu ons af en toe mee naar Villa Allende om ons te helpen om iets te kopen of om ons dingen te vertellen en te laten zien. Door deze leuke en leerzame lessen heb ik in 14 uur mijn Spaans flink verbeterd!

Gastgezin Argentinië

Elke middag ging ik samen met 3 andere vrijwilligers naar het SOS kinderdorp in Córdoba. SOS kinderdorpen is een internationale organisatie die over de hele wereld kleine dorpjes bouwt voor kinderen die niet meer bij hun ouders kunnen leven of geen ouders meer hebben. In de SOS kinderdorpen wonen ‘moeders’ met de kinderen in huisjes. Deze ‘moeders’ zijn 24 uur per dag aanwezig en samen met een groep kindjes wonen ze dan samen in een huisje. Zo ontstaat er een soort gezinnetje en hebben de kinderen weer een stabiele leefomgeving. In het SOS kinderdorp in Córdoba waren 10 huizen en in ieder huis woonde 8 tot 10 kinderen. Een drukke boel dus! Iedere middag gingen we 3 uur naar het dorp toe en dan speelden we met de kinderen. We gingen stoepkrijten, voetballen, basketballen of gewoon met de kinderen praten. De kinderen mochten zelf weten of ze kwamen of niet maar ze werden steeds enthousiaster. Ik vond het echt geweldig om naar het SOS kinderdorp te gaan. Je zag echt aan de kinderen dat ze het leuk vonden dat we kwamen en ze begonnen steeds beter samen te spelen. Soms maakte het echt niet uit wat je met ze deed, het ging om dat kleine beetje aandacht wat wij ze konden geven en de moeders die het natuurlijk erg druk hadden niet. Soms was het werk wel erg confronterend en lastig. De kinderen die daar terecht komen hebben natuurlijk veel meegemaakt en soms werden ze erg agressief of trokken ze aan je zodat je nog wat langer zou blijven. Maar het was mooi dat ik ze een beetje heb kunnen helpen en ik hoop dat ik ze wat geleerd heb.

Tijdens mijn tweede maand begon ik met mijn project in de gezondheidszorg. Ik ging toen ’s ochtends naar het gezondheidscentrum in Mendiolaza en ’s middags ging ik nog zo vaak mogelijk naar het SOS kinderdorp. Helaas heb ik met mijn 2e project niet zo geboft. Ik wilde graag in een groot ziekenhuis vrijwilligerswerk doen maar kwam terecht in een gezondheidscentrum in Mendiolaza. Hier kwamen niet echt zieke mensen en dus heb ik niet zoveel geleerd als ik wilde, maar gelukkig waren de dokters erg aardig! Ik heb nog geprobeerd om van project te wisselen en toen kon ik nog een paar dagen naar een ander gezondheidscentrum. Ik vond het wel erg jammer dat dit niet helemaal aan mijn verwachtingen voldeed maar gelukkig heb ik heel erg met mijn andere project en met mijn gastmoeder geboft. Ik weet trouwens dat andere vrijwilligers die een gezondheidsproject deden wel erg tevreden waren, die mochten soms zelfs kijken bij operaties of een arm gipsen!

Gastgezin ArgentiniëIn het weekend ging ik vaak met andere vrijwilligers of vrienden naar Córdoba of met mijn gastmoeder weg. Zo heb ik een weekend bij vrienden van haar gelogeerd, echt de manier om de cultuur en gewoontes te leren kennen. Ook hadden we minstens 1x per maand een dirty weekend. Dat is een weekend waarin je nog extra vrijwilligerswerk kan doen samen. Zo heb ik 2x meegeholpen om een klaslokaal te bouwen, echt heel tof!

Doordeweeks gingen we ook vaak samen iets doen met vrijwilligers en 1x per week hadden we een social meeting waar alle vrijwilligers mochten komen. We gingen uit eten, gewoon wat borrelen of we kregen een tangoles. Een leuke manier om elkaar te leren kennen! Ook was er 1x per maand een social in het weekend, zo zijn we een keer gaan kamperen aan een grote rivier, inclusief een lekker asado (Argentijnse bbq).

Gastgezin ArgentiniëTijdens mijn twee maanden vrijwilligerswerk heb ik ook nog wat anders gedaan. Ik had namelijk toen ik nog in Nederland was allemaal geld opgehaald door vrienden en familie te vragen om een kleine bijdrage te leveren. Dit leverde veel geld op en met dit geld heb ik allemaal dingen voor verschillende projecten in Argentinië gekocht. De crew van Projects Abroad heeft me daar goed mee geholpen. Eerst hebben we overlegd waar ik het geld voor wilde gebruiken en toen hebben ze met geholpen om alles te kopen. Zo heb ik samen met andere vrijwilligers een speelzaaltje in een weeshuis geschilderd en hebben andere vrijwilligers later de wachtkamer in een ziekenhuis geverfd. Ook heb ik 15 paar schoenen gekocht voor een rugbyproject in de armste wijk van Córdoba. Hier heb ik de schoenen toen zelf heen gebracht en het was zo mooi om de gezichten van de kinderen daar te zien! Verder heb ik nog t-shirts, handdoeken, ondergoed, stoeltjes,schoenveters en schoenzooltjes gekocht voor kinderen in weeshuizen en voor meisjes die in de jeugdgevangenis gevangen zitten. Ik ben echt heel blij dat ik dit heb gedaan want het was zo geregeld en de kindjes daar zijn er zo blij mee! Ze hebben nauwelijks iets en hebben vaak heel veel meegemaakt, daar kunnen wij wel wat geld voor missen.

Gastgezin ArgentiniëTijdens mijn twee maanden in Villa Allende besloot ik om nog een maand alleen te gaan reizen. Voor mijn vertrek dacht ik dat ik in de weekenden wel alles zou zien, maar er waren zoveel leuke dingen te doen en Argentinië is zo’n groot land. Daarom ben ik dus nog het hele land door gereisd. Echt een superervaring en ik voelde me ook erg veilig

Mijn ervaring in Argentinië was echt geweldig, ik zal het nooit vergeten en iedereen aan raden om ook eens te doen. Ik heb veel geleerd, veel gezien, veel vrienden gemaakt en heel erg genoten. Ik denk er nog dagelijks aan terug en heb nog veel contact met mensen die ik daar heb leren kennen. Argentinië is echt een prachtig land, de mensen zijn enorm vriendelijk, je bent overal welkom en het vlees is er heerlijk. Ik raad iedereen aan die ook zo iets gaat doen om ook wat geld in te zamelen om de lokale bevolking te helpen, om ook tijd te nemen om door het land te reizen en om de taal zo snel mogelijk te leren. Je moet gewoon veel oefenen door te praten, je zult vast merken dat de mensen heel geduldig en behulpzaam zijn en als je je goed kan redden met de taal leer je meer mensen kennen en maak je dus uiteindelijk meer mee! Maar het belangrijkste is toch om goed van een reis als deze te genieten, voor dat je het weet ben je weer terug op Nederlandse bodem!

Marlies Barsingerhorn

Marlies Barsingerhorn

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲