You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

HIV/Aids Project in Ghana door Myrthe Bussink

Op 11 februari begon mijn avontuur dan toch eindelijk! Na lang twijfelen waar ik naartoe wilde en welk project ik wilde doen, was ik er dan toch eindelijk uit en kon ik me gaan voorbereiden. Ik was heel erg benieuwd naar Ghana en hoe de komende drie maanden eruit zouden gaan zien.

Myrthe Bussink

Gelijk toen ik het vliegtuig uitstapte, kwam ik terecht in een muur van hitte. Ik had al meteen door dat het heel erg anders was dan thuis en nadat ik iedereen had verwond met mijn koffers – want zoveel plek was er niet – liep ik naar buiten en werd ik keurig opgewacht door de Projects Abroad medewerker die mij naar mijn gastgezin zou brengen. Ik werd heel erg lief begroet door mijn “Ghana mom” en ik kreeg meteen de eerste uitdaging voor mijn neus: het waterzakje. Dit is iets wat je even onder de knie moet krijgen, want eerst resulteert het vooral in meer water op je kleren dan in je mond.

De dag daarop had ik mijn introductie. Ik wandelde Accra door, at mijn eerste Ghanese maaltijd en probeerde het tro-systeem te begrijpen. Tro-tro’s zijn minibusjes die al tien jaar zijn afgeschreven in Nederland en waar vijf banken in zijn gezet waar je uiteindelijk met z’n twintigen in past. Het was in het begin allemaal heel erg overweldigend, maar het is fijn dat er ook andere vrijwilligers zijn waarmee je kan praten en die het je allemaal nog een keer uit kunnen leggen.

Ik zou één maand lang op het HIV/Aids project werken in het Korle Bu ziekenhuis en daarna twee maanden in het Police Hospital zitten. Het Korle Bu was indrukwekkend: het zag er niet uit als een ziekenhuis en de omstandigheden waren niet altijd even best. Ik heb op alle afdelingen meegelopen en veel gezien en geleerd. Ik vond het erg interessant, al was een maand net iets te lang dus het was wel fijn toen ik naar het andere ziekenhuis mocht.

In het Police Hospital heb ik meegelopen op vier verschillende afdelingen: de SEH, Verloskunde, de Kinderafdeling en de mannenafdeling. Het Police Hospital was weer heel erg anders dan het Korle Bu; alle artsen en verpleegkundigen lopen bijvoorbeeld in hun politie-uniform. Het ziekenhuis was gratis voor politieagenten en familie, maar burgers waren ook welkom. Dat was op een gegeven moment ook wel nodig, want de ziekenhuizen waren aan het staken en de enige twee ziekenhuizen die nog patiënten accepteerden waren 37 Hospital en het Police Hospital, omdat deze door de overheid worden gefinancierd. Toen de staking na vier weken eindelijk ophield, was iedereen heel erg blij. Op de dag voordat de staking stopgezet werd, zaten er wel 40 vrouwen die moesten bevallen in de Labour Ward. Ze hebben twaalf bedden en twee bevallingstoelen, dus het was meer dan druk…

In het Police Hospital heb ik heel veel medische handelingen mogen observeren en na wat vragen ook mogen uitvoeren. Ik heb uiteindelijk vijf weken doorgebracht op verloskunde omdat ik hier echt iets kon doen en er op de andere afdelingen niet zoveel gebeurde. In mijn laatste week heb ik Mary, de verloskundige, mogen assisteren bij een bevalling en dat zal me echt altijd bijblijven. Er gebeuren leuke en minder leuke dingen, maar daar leer je vanzelf mee omgaan. Wat ik echt super vond om te zien, was dat ze het redden met de spullen die ze hebben en zoveel is dat niet. Er waren bijvoorbeeld twee baby’s die aan de zuurstof moesten maar ze hadden maar één slangetje, dus werd er via een katheter een splitsing gemaakt waardoor beide baby’s extra zuurstof konden krijgen.

HNaast het ziekenhuis werkten alle medische vrijwilligers ook twee dagen per week ergens anders. We gingen dan op outreach naar een school of dorpje rondom Accra. Dit waren mijn favoriete dagen van de week, omdat het altijd anders was. Op outreach doe je basis EHBO en geef je voorlichting over HIV/Aids, maar ook over bijvoorbeeld mondhygiëne. De kinderen geven je heel erg veel energie en als je foto’s maakt, willen ze die allemaal tegelijkertijd zien. Op outreach zie je ook andere delen van Ghana en dat maakt het werken afwisselend. Het is ook altijd gezellig om met iedereen in de auto te zitten en te kletsen en samen te werken.

De mensen in Ghana zijn over het algemeen supervriendelijk, ook al blijven ze je zien als lopende geldautomaat. In het begin moest ik heel erg wennen dat ik mijn eten moest “delen”. Het is onbeleefd om niet iedereen in de kamer uit te nodigen om mee te eten. Soms vragen ze het ook zelf, vaak als je net je favoriete lunch hebt… Het eten in Ghana vond ik meestal best lekker. Natuurlijk was het anders dan thuis en niet alles vond ik even lekker, maar ik had het geluk dat mijn gastmoeder echt fantastisch kon koken. Mijn favoriete gerecht is denk ik toch wel jollof rice met kip!

Er is veel te zien in Ghana en in het weekend gingen we dan ook vaak met een groep lekker een weekendje weg. Naast de weekendtrips ben ik een week op safari geweest met mijn huisgenootje. Het was fijn om even een week uit het ziekenhuis te kunnen. De weken daarvoor waren best heftig geweest met een aantal sterfgevallen en Mole, het nationale natuurpark, kan je dan weer tot rust brengen.

Die drie maanden zijn echt voorbij gevlogen en het is dan ook raar om weer terug te zijn. Nu, na een maand, steek ik nog steeds alle opladers paranoia in het stopcontact, want stel je voor dat de stroom uitvalt! En ik vraag me steeds af of er nog wel water is…

Het was echt een fantastische tijd en ik ben heel erg blij dat ik er uiteindelijk voor heb gekozen om vrijwilligerswerk te gaan doen. Ik heb heel veel nieuwe mensen en een totaal andere cultuur leren kennen.

Liefs,
Myrthe

Myrthe Bussink

Myrthe Bussink

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲