You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Mijn reis naar Senegal – Nancy Dijkmans

Medical Outreach in Senegal

Van 1 september t/m 30 oktober ben ik met Projects Abroad naar Senegal geweest. Na een aantal jaren studeren leek het mij goed om voor twee maanden naar Afrika te gaan, aangezien ik tot dan toe nog niet zo veel van de wereld gezien had. Ik koos voor Senegal omdat dat een van de veiligste landen van Afrika is en ik koos voor Afrika omdat ik wou meemaken om in een situatie te leven waar niet altijd alles maar voor handen is. Afrika is zo’n andere wereld dan Europa, of in mijn geval Nederland! Het leek mij noodzakelijk om daar iets van af te weten. Ook vond ik het belangrijk om mensen te helpen die het niet zo goed hadden als ik. Het is niet vanzelfsprekend om iedere avond naar een lekker warm bed te gaan, onder een lekkere warme douche te staan en altijd genoeg te eten te hebben..

Een half jaar voor mijn vertrek begon ik al met de voorbereidingen. Ik begon met een cursus Frans en ging hard sparen voor de hele reis. Ook begon ik mensen in mijn omgeving in te lichten over mijn geplande reis en iedereen reageerde heel positief. De reden dat ik deze reis met Projects Abroad ging maken lag voor mij heel erg voor de hand. De informatie die gegeven wordt is duidelijk en overzichtelijk en gelijk nadat ik mij aangemeld had kreeg ik al een mailtje van een medewerker van het kantoor van Senegal. Deze snelle communicatie gaf mij een goed en een veilig gevoel. Ook omdat Senegal geen alledaags land is om naar toe te reizen, vond ik deze begeleiding vanuit de organisatie extra belangrijk. Naarmate de tijd vorderde kwam de datum van mijn vertrek steeds dichterbij. Het contact met de organisatie was de hele tijd best intensief. Ik kreeg alle informatie die ik nodig had en ook mijn vliegticket liet ik door hun regelen. Wel zo makkelijk! Toch schrok ik wel een beetje toen ik de dag voor mijn vertrek gebeld werd door Fina van Projects Abroad Senegal. Ik was nog heel druk met alles en zat net met mijn vriend in de auto naar de stad toen zij belde. Ze vroeg of alles ok was en of ik al zin had om naar Senegal te komen. Ook checkten we de aankomsttijd en als ik nog vragen had kon ik die op dat moment stellen. Na dit telefoontje was ik er echt klaar voor.. Over 36uur zou ik op Dakar Airport landen. Spannend….

Nancy Dijkmans in Senegal

De dag van vertrek was uiteraard erg emotioneel. Ik moest voor twee maanden afscheid nemen van mijn vriend, met wie ik al anderhalf jaar samenwoonde. Dat was moeilijk, maar ik wist ook dat ik in Senegal in goede handen zou zijn. Ik had alle informatie doorgenomen en ook had de organisatie mij al foto’s gestuurd van mijn hostmoeder. Ook kreeg ik foto’s gemaild van degenen die mij op zouden halen van het vliegveld, zodat ik ze makkelijk zou herkennen. Toen ik uit het vliegtuig stapte ging ik dan ook gewapend met deze foto’s richting de uitgang. Uiteraard kon ik Papis, een vrijwilliger van Projects-abroad Senegal niet missen, want hij stond al klaar met een groot bord met het logo van de organisatie. Papis bracht met naar het hotel, waar ik de nacht door zou brengen. De volgende dag gingen we per taxi van Dakar naar Saint-Louis, waar alle projecten en het kantoor van Projects Abroad gevestigd zijn. Dit was een behoorlijke lange reis, want het duurde alleen al 3 uur om Dakar uit te komen. Ik vond het een vreselijke stad en ik was ook vreselijk geschokt door het cultuurverschil. Rond 5 uur ´s middags kwamen we aan in Saint-Louis en weer was ik geschokt. Gelijk werd ik naar mijn hostfamilie gebracht waar ik met open armen werd ontvangen en waar ik even tot rust kon komen. De cultuurshock was groot en ik kon me helemaal niet voorstellen dat mensen in zo’n land konden leven. Gelukkig kwam Nicole, een medewerkster van Projects Abroad Senegal een paar uur later langs. Met haar kon ik al mijn twijfels en angsten bespreken. Ze stelde me gerust en zei dat het allemaal goed zou komen. Ik hoopte van harte dat ze gelijk had, maar heel veel vertrouwen had ik er niet in. Toch bleek Nicole gelijk te hebben, want 2 weken later was ik helemaal gewend. En hoewel ik Nederland behoorlijk miste, had ik het erg naar mijn zin Senegal.

De dag na mijn aankomst in Saint-Louis had ik een introductie. Nicole bracht me naar het kantoor, stelde me aan iedereen voor, nam alle info met me door en liet mij de stad zien zodat ik de belangrijkste dingen kon vinden. Ook ging ze met mij mee om geld te wisselen en een locale simkaart voor in mijn mobiele telefoon te kopen. Na deze dat werd ik ‘los’ gelaten in de stad en was het de bedoeling om mijn eigen weg te vinden. Dit lukte prima en al gauw was ik gewend. Veel tijd bracht ik door met mijn medevrijwilligers. Vaak spraken we na het werk af om bij te kletsen in de plaatselijke patisserie. Ook was er drie keer in de week de mogelijkheid om in de stad ’s avonds wat te gaan drinken of om uit te gaan. Dit werd georganiseerd door Nicole van Projects Abroad. Ik ging hier niet altijd naar toe, want soms vond ik het ook gewoon gezellig om bij mijn hostmoeder thuis te blijven of in mijn kamer wat te lezen. Het leven in Senegal is best intensief, want je bent de hele dag buiten en ook zie je elke dag weer nieuwe dingen die soms best schokkend kunnen zijn. Dit resulteerde er in dat ik s avonds vaak echt bekaf was.

Sociaal project in Senegal

In de weekenden bracht ik ook veel tijd door met mijn medevrijwilligers. Soms gingen we naar het zwembad bij een luxe hotel of naar het strand. Een keer in de twee weken werd er een tripje georganiseerd door de organisatie. Hier betaalden we dan wel voor, maar het is wel fijn om op dat moment even weg te zijn van alles. Zo ben ik een keer naar de woestijn geweest en dat was echt super leuk. Met een grote vrachtwagen gingen we op pad en onderweg was er van alles te zien. Op een gegeven moment stopten we bij een lokaal dorpje waar we konden zien hoe de mensen daar leven. De kinderen vonden ons helemaal geweldig en wilden heel graag op de foto. Aangekomen in de woestijn gingen we sandboarden en heel lekker eten. De volgende dag gingen we weer terug naar Saint-Louis. Dit soort uitstapjes in de weekenden waren eigenlijk wel noodzakelijk, omdat het echte vrijwilligerswerk soms best heftig is.

Zo werkte ik de laatste maand met straatkinderen, oftewel talibe’s. Hun ouders konden niet voor ze zorgen en daardoor worden ze, zodra ze kunnen lopen en praten naar de grote stad gestuurd. Daar kunnen ze terecht bij de 'Maraboets'. De Maraboets zijn mensen die net iets mee aanzien en kennis hebben dan de gemiddelde bevolking. De Maraboets sturen de kinderen de straat op om geld voor hen te verdienen. De leefomstandigheden van de Talibe's zijn erg slecht. Ze hebben vaak niet meer dan de kleren die ze aan hebben (als ze dat al hebben)en slapen doen ze op een matje onder een of ander geïmproviseerd afdakje of in een leegstaand gebouw. Ook liggen ze soms wel gewoon op de stoep te slapen. Dat is heel indrukwekkend om te zien. Zeker als jij op weg bent naar je lekkere comfortabele bed na een avondje stappen. In het talibecentrum waar ik werkte kwamen kinderen die wondjes hadden. Wij maakten die wonden schoon zodat ze niet geïnfecteerd zouden raken en de talibe’s niet ziek zouden worden. Soms gingen we ook de straat op om de kinderen ter plekke te behandelen of om ze mee te nemen naar het centrum. Het werken met deze kinderen was soms erg moeilijk, maar ook heel dankbaar. Wanneer er na het troosten van een kindje een klein glimlachje op het gezicht verscheen was mijn dag al weer goed.

Al met al zijn de twee maanden dat ik Senegal was ontzettend snel voorbij gegaan en op de vraag of ik ooit nog weer terug zou willen kan ik dan ook volmondig ja antwoorden. Alles was perfect georganiseerd en de mensen van het kantoor zijn allemaal superaardig. Met open armen werd ik ontvangen in Senegal en met pijn in het hart ben ik er weer weggegaan.

Nancy Dijkmans

Nancy Dijkmans

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲