You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Nicky Stalknecht – Sociaal project in Zuid Afrika en Tanzania

Babalwa, één van de kinderen van de Rainbow Educare crèche

Dood eng vond ik het, een half jaar naar Afrika in mijn eentje. Ik leek wel gek! Maar zoals mijn ouders altijd zeiden: “Dat is goed voor je ontwikkeling”. Met mijn hart in mijn keel maar vol goede moed ben ik naar Zuid Afrika gevlogen. Maar toen ik aankwam was het gastgezin waar ik woonde heel hartelijk. Ze waren zulke vriendelijke mensen en zo geïnteresseerd in mijn cultuur en mijn leven. Als ik mij even niet zo lekker voelde kwam mijn gastmoeder mij kopjes thee brengen en vroeg ze of ze iets kon doen. Toen mijn gastzusje een optreden had voor school, was de hele familie uitgenodigd. Maar ook de vrijwilligers die op dat moment in hun huis zaten waren uitgenodigd, met het argument: “you’re part of our family”. Ik voelde me op mijn gemak in de buurt, gewoonweg omdat iedereen wist dat wij vrijwilligers waren

Zuid Afrika is een prachtig land, ik was er al vaker geweest maar nu was ik er met een heel ander doel: helpen. Het verschil tussen rijk en arm is zo ongelofelijk groot dat je het echt met eigen ogen moet zien om het te beseffen. Ik werkte in crèche, deze stond midden in een township: Rainbow Educare. De trotse eigenaresse van deze crèche ontving me even hartelijk als mijn gastgezin. De twee andere vrouwen die hier werken om voor de kinderen te zorgen waren even vriendelijk en gezellig. Ze zongen, ze dansten en ze lachten. De hele dag door. Een dag chagrijnig of ongezellig heb ik ze niet gezien. Het werk met de kinderen was ook geweldig. Één voor één lieve, mooie, vrolijke kinderen. Elke ochtend als ik binnen kwam, kwamen ze op me afrennen alsof ze me dagen lang niet hadden gezien. Ik werd bedolven onder de dikke kussen, de knuffels en de glimlachjes. Prachtig vond ik het, elke ochtend stond ik te springen weer naar mijn werk te gaan. Om weer een hele dag te mogen genieten van die mooie, blije kinderkoppies. En door de vrijwilligers die daar komen om te helpen fleuren ze op. Ze vinden het prachtig om liefde te krijgen, even een knuffel of een complimentje. Naast het vertroetelen van de kinderen deelde ik ’s ochtends ook pap uit aan de lokale bevolking. Je zag dan allemaal daklozen met een plastic bakje bedelen om een schepje pap. Ook dit was heftig de eerste keer, ik wist niet wat me over kwam. Vechten om eten, ik wist dat het bestond, maar als je zoiets in het echt ziet gebeuren dan schrik je even.

één van mijn kids in Zuid-Afrika

Naast het werken kun je in Zuid-Afrika natuurlijk ook genieten van de mooie omgeving. Je kunt trips maken met de andere vrijwilligers, je kunt een dagje naar het strand met andere vrijwilligers of je kan mee met je gastgezin naar de kerk. Ik ging naar Zuid-Afrika toe met het doel: “Ik ga Zuid-Afrika redden, beter maken, helpen!”. Maar kan niet, dat is gewoon weg onmogelijk. Je speelt met de kinderen, je tovert glimlachjes op hun mooie gezichtjes, je geeft ze aandacht en je maakt ze gelukkig. Dat is het mooiste wat ik ooit heb gedaan en natuurlijk heb ik uiteindelijk geen groot verschil gemaakt voor Zuid-Afrika. Maar wel voor die kids, ik weet namelijk zeker dat ze zonder de vrijwilligers, zonder al die aandacht veel minder hoop zouden hebben.

Daarnaast heb ik een paar dagen een crèche geschilderd en verbouwd. The Little Eagles is een heel kleine crèche maar met ongelofelijk veel kinderen. De eerste keer dat ik daar kwam was het een puinhoop. Overal lag rotzooi, alles was vies, de kinderen waren aan het huilen en niemand deed iets. Met tranen over mijn wangen ben ik weer weg gelopen. Ik kon me niet voorstellen dat dit bestond. Ik ben teruggegaan en samen met 2 andere vrijwilligers heb ik The Little Eagles op geknapt. Alles hebben we opgeruimd, we hebben nieuwe spullen gekocht en we hebben de crèche zowel van binnen als van buiten geschilderd. Op het moment dat dit project af was, was ik stiekem best wel trots. De gezichten van de kinderen bij het aanzien van hun ‘nieuwe’ crèche was waanzinnig en echt iets wat ik nooit zal vergeten.

Mijn gastgezin moeder ‘Mama Africa’

Na dit mooie project en het zien van heel Zuid Afrika ben ik door gegaan naar Tanzania. Ook hier heb ik 3 maanden vrijwilligerswerk gedaan, maar dit keer met straatkinderen. Toen ik aan kwam bij mijn gastgezin moest ik een paar keer slikken. De wc was een gat in de grond, overal liepen kippen, er was weinig tot geen elektriciteit, water was er met mate, mijn douche was een teil met water en de keuken bestond uit een hoopje kolen. Maar na een paar dagen was dit niet meer dan normaal. Een douche of een normale wc heb ik nooit gemist. Ik genoot van die Afrikaanse cultuur. Afrika is mooi en puur. Back to basic. Het ritme, de geuren en de geluiden van Afrika die laten me nooit meer los.

Projects-Abroad is 24/7 bereikbaar en dat is een hele geruststelling. Helemaal als je erachter komt dat je liever naar een ander gastgezin wordt overgeplaatst. Omdat ik het niet goed kon vinden met mijn kamergenootje en me niet fijn voelde in het gezin zat ik binnen drie dagen in een geweldig gastgezin met een heel leuk kamergenootje.

Mijn gastmoeder moesten wij ‘Mama Africa’ noemen. Ik kon alles aan haar vragen. Ze deed ook ontzettend haar best Engels te praten, dat ging niet altijd even goed maar met handen en voeten kwamen we er ook. Ik had ook twee broers en twee zussen. Ik heb buiten met ze gevoetbald, film gekeken en heel veel gelachen.

Mijn werk was heel indrukwekkend. Samen met één van de leiders van het weeshuis ging ik de straat op om met straatkinderen te praten. Om ze over te halen mee te komen naar het weeshuis zodat ze onderdak en eten krijgen. Heftig om te zien dat jongeren van je eigen leeftijd zo de weg kwijt zijn. Ze snuiven hun problemen weg met lijm en zijn de hele dag aan het vechten voor hun leven.

Ik heb dankzij sponsoring van mijn familie in Nederland het weeshuis kunnen opknappen. We hebben alles geschilderd, we hebben ze nieuwe spullen gegeven en nieuwe kleding. Prachtig, dat ik zoiets heb mogen doen is het mooiste wat er is. Het kippenvel loopt nog steeds over mijn hele lijf.

Genieten van de mooie natuur in Tanzania

Met de kinderen van het weeshuis heb ik heel veel leuke dingen gedaan, veel muziek geluisterd maar ook heel veel gepraat. Gepraat over hun verleden, over hun toekomst en over het weeshuis. Elke dag ging ik met de Dala Dala naar mijn werk toe. In het begin dood eng maar na een paar ritjes had ik de smaak te pakken en vond ik de Dala Dala het leukste wat er is. Met zijn allen opgepropt in een busje, kippen en geiten worden onder de stoelen geduwd… Ik wist niet wat ik mee maakte! Maar ik vond het heerlijk, dit is Afrika.

Ik heb in Tanzania heel erg moeten wennen aan de cultuur en aan het feit dat de mensen geen Engels praten. Maar het was het wennen waard, want als ik nu een reis zou mogen uit kiezen zou ik direct op het vliegtuig stappen naar Tanzania.

De lieve kids van het weeshuis in Tanzania

Ik ben blij dat er een organisatie als Projects Abroad is. Om eerlijk te zijn vond ik het veel geld om vrijwilligerswerk te doen. Maar het idee dat ze 24/7 bereikbaar zijn is ontzettend fijn. Want je doet ook via de organisatie hele leuke dingen met andere vrijwilligers. Ik heb er geen moment spijt van gehad, als jullie de kans krijgen zo’n reis te maken dan zeg ik: “Geen moment twijfelen”. Afrika is prachtig, de mensen zijn geweldig, de cultuur is heerlijk en het werk geeft een enorme voldoening. Kippenvel.

Groetjes Nicky

Nicky Stalknecht

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲