You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Lesgeefproject in Zuid-Afrika door Piet Dhaeyer

Mijn droom was altijd al eens naar Zuid-Afrika te reizen. In mijn tijden als student was dit onmogelijk omdat ik er simpelweg geen geld voor had. Enkele jaren later had ik dan toch voldoende gespaard en besliste ik om de reis te maken. Ik was aan het surfen op internet om uit te zoeken hoe ik dit zou doen toen ik op de website van Projects Abroad botste. Ze boden een andere manier van reizen aan, en na het bekijken van vele filmpjes en het bezoeken van één van de infodagen was ik direct verkocht. Ik schreef mij in om een maand les te gaan geven in Kaapstad.

Piet Dhaeyer

De dag voor mijn vertrek was ik zo nerveus. Ik had de hele nacht geen oog dicht gedaan. En dan nog eens de 14 uur durende vlucht naar Kaapstad zelf… Maar toen ik daar aankwam stond iemand op me te wachten met het bordje “projects-abroad Piet Dhaeyer” en na de verwelkoming was mijn nervositeit volledig verdwenen. Ik werd met een busje direct naar mijn gastgezin gevoerd in Parkwood (een regio in Kaapstad) en kwam rond 22u lokale tijd aan. Daar werd ik verwelkomd door het gastgezin, Les en Lecia, twee ongelofelijke schatten van mensen. In het grote huis woonden er nog 7 andere vrijwilligers: 2 Nederlandse, 2 Duitse, 1 Franse, 1 Zwitserse en 1 Amerikaanse vrijwilliger. Genoeg nationaliteiten om direct enkele gesprekken mee aan te knopen. Ik deelde een kamer met de Franse vrijwilliger Adrien.

De dag erna werden alle nieuwelingen van dat weekend opgewacht door één van de Projects Abroad medewerkers, genaamd Nash en zijn broer Vash. De volledige dag gaven zij ons een rondleiding in de streek waar wij verbleven en waar we onze projecten uitvoerden: Claremont, Wynberg, Newlands. We maakten kennis met het transportsysteem: een busje voor 6 rand (60 cent) tot waar je maar wou of een trein first class. Ik kocht daar ook mijn allereerste Afrikaanse gsm voor 10 euro. Grappig om bijna alle vrijwilligers daar te zien rondlopen met allemaal dezelfde simplistische gsm, wat soms verwarring gaf over van wie welke gsm was. Die dag was zo intensief dat ik ’s avonds direct in slaap viel.

De dag erna maakte ik kennis met het schooltje waarin ik zou lesgeven. Ze vroegen me eerst waarin ik wilde lesgeven. Ik zag dat ze net een nieuw computerlokaaltje hadden met een zeer recente update van computers. Niet verwacht dat ze reeds Windows XP hadden, maar toch aangenaam verrast want dat maakte mijn werk enkel maar gemakkelijker, dacht ik bij mezelf. Was dat even verkeerd gedacht. Het gehele computersysteem lag plat. De server lag eruit. Ze hadden gelukkig ook een specialist gebeld (iemand die daar nog had gewerkt en zelf een klein computerbedrijfje had opgestart) om alles terug opgestart te krijgen. Daar zijn we ongeveer een drietal dagen mee bezig geweest en zo was mijn eerste week voorbij voor ik het wist. Maar de computers konden nu tenminste terug worden gebruikt om de kinderen wegwijs te maken in de hele IT wereld (of dan toch een stukje ervan).

Piet Dhaeyer

De week erna was het schoolvakantie voor de kinderen dus hebben de medewerkers van Projects Abroad voorgesteld om even mee te participeren in een ander project. Ik mocht kiezen tussen het surfproject, kinderopvangproject of het bouwproject. Ik koos voor het laatste. We werden dagelijks opgehaald aan ons ‘huis’ om dan naar ons bouwproject gebracht te worden. Dat bevond zich middenin een township, een echte sloppenwijk, genaamd Vrygrond. Parkwood was een arme gemeenschap maar daar stonden toch nog huizen en dergelijke. Vrygrond was iets wat ik nog nooit gezien had: een echte township. Zelf gefabriceerde koten gemaakt met alles wat men maar vond. Een cultuurschok. Eenmaal aangekomen op ons bouwproject mochten we deze ook niet verlaten. Het was ons verboden om zomaar te gaan rondwandelen in de township, want dit was ook niet ongevaarlijk.

Daar aangekomen werd mij snel uitgelegd hoe ze bouwden. Ze schepten zand in enkele emmers, mengden dit met water en cement en we konden beginnen. Op het moment dat ik daar aanwezig was waren ze bezig met het bouwen van de omheining rond het gebouw. Je kon dat gebouw zowat beschouwen als een soort parochiaal centrum waar mensen gewoon konden langskomen om te praten, kinderen konden er komen spelen, … Daar ook te horen gekregen dat de overheid gratis elektriciteit en water verschaft voor de mensen die daar woonden. Was je het bouwen even beu, dan kon je de kinderen entertainen met allerlei spelletjes, dansjes, … Dan zag je een hele hoop oogjes oplichten. Ik heb daar zelfs enkele kinderen in het Frans leren tellen tot 10, waarna deze zo enthousiast waren dat ze mij tot 20 hebben leren tellen in het Afrikaans. Dat was geweldig! Ik werd zelfs uitgedaagd tot een dans challenge tegen twee lokale pubers die ik grandioos verloren heb maar waar iedereen toch goed mee heeft gelachen. Er werd steeds gelachen van ’s morgens toen we aankwamen tot ’s middag toen we vertrokken.

De twee volgende weken werd ik terug verwacht op Primary Hyde School. Ik had thuis samen met een vriend (hij meer dan ik) een programmaatje geprogrammeerd in Java zodat ik de kinderen kon leren om blind, met al hun vingers, te typen. Verder liet ik hun ook kennis maken met Office, internet en het besturingssysteem zelf. Ongelofelijk intensief! De truc was om proberen wat orde te scheppen in de chaos. Niet altijd daagde de klas op. Dan zat ik met meer dan 30 leerlingen in mijn klas. En als er vragen waren riepen er 30 kinderen “Mister Piet, Mister Piet”. Elk half uur kreeg ik een klas, leerlingen van 6 tot 14 jaar. Vanaf toen was ik bekend in Parkwood als “The Computerman”. Het was een ongelofelijke uitdaging, maar op het einde van de les haalde je er zoveel plezier uit. Kinderen die je kwamen omhelzen, kinderen die nog meer wilden leren… Als ik dan toch even een springuurtje had, ging ik mee sporten met de kinderen: voetballen op het rampzalige veldje of hoelahoepen met de meisjes. Nooit ging er een dag voorbij dat ik niet met plezier ging lesgeven.

Piet Dhaeyer

Normaal was ik klaar rond 2u à 3u in de namiddag. Daarna waren we vrij om te doen en te laten wat we zelf wilden. Meestal gingen we met een hele groep vrijwilligers dan even de Tafelberg beklimmen, een kijkje nemen in de beroemde botanische tuin of gewoon simpelweg aan een van de parelwitte stranden liggen, een filmpje zien of een terrasje meepikken. We werden steeds om 6 à 7u verwacht voor de maaltijd met het hele gastgezin, natuurlijk beginnend met het gebed. Gedurende de maaltijd werd er gelachen, verteld, grapjes gemaakt,… Ik had mij geen betere gastouders kunnen inbeelden. Ooit ga ik ze eens terug opzoeken. Les maakte constant grapjes, gaf iedereen een bijnaam, gaf ons een rondleiding in één van de grootste townships en noemde de president van Zuid-Afrika de grootste “baboon” die er rondloopt op deze aardkluit. Lecia was mijn tweede moeder. Eender welk probleem zou ze willen horen en willen oplossen.

Na het avondeten kon je nog gewoon wat tv of een film kijken of ook gewoon eens proeven van het uitgaansleven in Kaapstad. Donderdag was er altijd een georganiseerde uitgangsavond in “The Eclips” in Claremont. Maar ook in het weekend zat je nooit stil. Je kon naar het echte centrum van Kaapstad gaan (Buiscit Mill, een voetbalmatch meepikken van Ajax Cape Town in het stadium waar de aftrap van de wereldbeker werd gegeven en nog veel meer). Maar niet alleen dat. Meestal werd eens op het weekend een trip georganiseerd door Projects Abroad. Ik ben bijvoorbeeld meegegaan op wijntour rond Kaapstad, een trip langs de kustlijn van Kaapstad met o.a. een bezoek aan Kaap de goede Hoop, een bezoek aan de Mozulis en nog zoveel meer.

Voor mensen die nog twijfelen: gewoon doen. Het is zowat de beste tijd van mijn leven geweest. Ik kan niet anders dan iedereen aan te raden om het ook te doen. Ik zou ook het hele Projects Abroad team van Kaapstad willen bedanken voor alles (Andrea, Gisela, Samantha, Flora, Meschak, Nash and Vash), maar ook mijn gastouders Les en Lecia. I had so much fun!

Groetjes,

Piet

Piet Dhaeyer

Piet Dhaeyer

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲