You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Medisch project in Mongolië door Prisca Bauer

Van reizen leer je meer dan van het lezen van 1000 boeken

Prisca Bauer

Van reizen leer je meer dan van het lezen van 1000 boeken. Een gezegde waar ik het volledig mee eens ben. De 6 weken in Mongolië waren de meest leerzame die ik heb beleefd, en de leukste! Mongolië klínkt niet alleen magisch, het ís ook magisch. Uitgestrekte landschappen zover het oog reikt, vriendelijke mensen, een cultuur die ligt op het kruispunt tussen oost en west…

Wie de eerste stappen in het centrum van Ulaanbaatar, de hoofdstad, zet, realiseert zich in eerste instantie niet in een ontwikkelingsland beland te zijn. Moderne huizen en winkeltjes, goed geklede mensen, grote, dure auto’s. Maar dan spreekt het eerste straatkindje je aan, het is een jaar of 6, grote smekende, donkere ogen in een smoezelig gezichtje. Hij houdt een smerig handje naar je op en vraagt: “money, money?” Dat is ook Ulaanbaatar: straatkinderen, bedelaars- vaak alcoholisten die vingers missen ten gevolge van de ijzige winters-, sigaretten- en kauwgomverkopers, fruitstalletjes, smetteloze politieagenten. Vier weken heb ik er gewoond, bij een zeer gastvrije gastfamilie die alles deed om me thuis te laten voelen.

Ondertussen liep ik stage in Shastin’s Third State Hospital, naar verluid een van de grootste en modernste ziekenhuizen van Mongolië. Ook hier weer die enorme tegenstelling: bij tijd en wijle kom je een stuk intact materiaal tegen tussen alle tweede hands, kapotte materialen. Het niveau van het personeel is hoog. De chirurgen die ik aan het werk heb gezien waren ontzettend bekwaam en het is moeilijk deze goede artsen aan het werk te zien met ondermaats materiaal. Ze kunnen niet zoveel voor patiënten doen als dat ze zouden willen omdat ze belemmerd worden door het gebrek aan goed materiaal.

Prisca Bauer

Op ‘mijn’ afdeling, traditionele geneeskunde, was het niet anders. Mijn begeleider zal mijn hele leven een lichtend voorbeeld zijn op het gebied van patiëntencommunicatie en omgang met werkdruk (als hij het te druk had, ging hij een praatje met collega’s op de gang maken) en patiënten. Ik heb in Nederland weinig zo betrokken artsen gezien. Maar ook hier: patiënten in slechte bedden, niet genoeg (aangepaste) faciliteiten en een groot tekort aan geld. Deze stage was een enorme motivatie voor mijn grote droom: werken in een ziekenhuis in een ontwikkelingsland.

Tussen de stage door heb ik kennis gemaakt met de natuur en cultuur van Mongolië: mijn gastfamilie heeft me meegenomen naar vrienden en bezienswaardigheden buiten de stad en ondanks hun gebrekkige Engels en mijn zeer rudimentaire Mongools, hebben we interessante gesprekken gehad over Mongolië, en het verschil met West-Europa. Al hun vrienden die ik ontmoet heb, waren ook zeer geïnteresseerd en maakten van de gelegenheid gebruik hun Engels op te poetsen.

Hoe verder je Ulaanbaatar achter je laat, hoe meer je ziet waarom het land als ontwikkelingsland gezien wordt. Tijdens een zesdaagse reis door de Gobi woestijn met vijf andere vrijwilligers van Projects Abroad, zijn we in zeer onherbergzame gebieden geweest, maar zelfs in de droogste, leegste, warmste woestijngebieden wonen nog mensen met hun kuddes geiten en/of kamelen. Deze mensen leven in de meest extreme omstandigheden, zonder enige vorm van luxe: geen stromend water, geen elektriciteit (afgezien van een verdwaald zonnepaneel of windmolentje her en der), geen gezondheidszorg in de buurt, geen scholen. Vreemdelingen zijn een bezienswaardigheid en het is regelmatig voorgekomen dat wij op onze kampeerplek bezoek kregen van enkele nomaden, gewoon bekeken werden of uitgenodigd voor een kom airag (gefermenteerde merriemelk), soute tse (traditionele zoute melkthee) of joghurt.

Prisca Bauer

Mongolen zijn misschien het meest gastvrije volk op aarde; ze zouden iedere gast zelfs nog hun laatste stukje kaas en laatste druppel melk gunnen. Helaas begint deze mentaliteit te veranderen door het oprukken van het kapitalisme. In de stad is deze mentaliteit al veel minder zichtbaar dan op het platteland.

Mongolen zijn trots op hun traditie. Sinds de vreedzame revolutie van 1990, is er weer vrijheid van godsdienst. Prachtige Boeddhistische tempels worden weer in ere hersteld. Monniken weer opgeleid. Als je over de drempel van een tempel stapt, staan je vaak geweldige verrassingen te wachten: kleurrijke versieringen, gouden beelden, de geur van wierrook, en met een beetje geluk, een groep zingende monniken. Naast deze Boeddhistische traditie is er ook een Sjamanistische/animalistische, die vaak beiden worden beoefend door dezelfde mensen.

Er is zoveel meer te vertellen…en toch…dat doet geen recht aan die fantastische 6 weken; je moet het zelf beleven- dat is waardevoller dan het lezen van 1000 boeken!

Prisca Bauer

Prisca Bauer

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲