You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Bouwproject in Tanzania geschreven door Sem Brys

Mijn reis begon in Zaventem. Ik vloog van daar naar Istanbul, en moest dan overstappen op de vlucht naar Kilimanjaro National Airport. Spijtig genoeg had mijn vlucht van Istanbul naar Kilimanjaro Airport 2 uur vertraging opgelopen. Tijd genoeg om de luchthaven te verkennen dus. Eenmaal aangekomen in Arusha werd ik opgewacht door mensen van Projects Abroad en enkele andere vrijwilligers. We werden elk afgezet bij een gastgezin, dichtbij Arusha. Aangezien Engikaret (waar de school is) op zo'n 50km van Arusha ligt verbleef ik de eerste nacht bij een gastgezin in de buurt. Het was ongeveer 2 uur s'morgens toen ik aankwam, dus ik viel uitgeput in slaap. Twee dagen erna (de eerste dag was ik zo moe dat ik bijna niets anders heb gedaan dan slapen) kreeg ik mijn rondleiding en introductie.

Ik werd rondgeleid door Regan, de coördinator voor de bouw en sport projecten. Hij toonde mij waar ik alle belangrijke dingen kon vinden zoals pinautomaten, apotheek, supermark etc. Na de rondleiding kreeg ik nog uitleg over Tanzania, Projects Abroad en het project. Daarna vertrokken we naar Engikaret. Het was niet zoals ik mij had voorgesteld, het was veel groter en er waren meer gebouwen dan ik dacht. Eenmaal daar werd ik voorgesteld aan de vrijwilligers die er al waren, en kreeg ik een rondleiding van een van de leerkrachten.

En de volgende dag kon ik beginnen met werken. We moesten stenen verzamelen om de vloer mee te vullen. Andere dagen werkten we aan het dak, door tinplaten vast te hameren op de balken.

Sem Brys

De weken erna werd er aan de vloer gewerkt: zand halen en mengen met cement, stenen bijmengen en dan water bijgieten, dit dan mengen met de schop en het cement in emmers doen, die door andere vrijwilligers naar binnen werden gebracht. Het was heel zwaar en ging redelijk traag vooruit omdat het materiaal niet altijd even goed was (1 van de 2 kruiwagens was kapot en de andere begaf het ook na een tijd, soms was het cement op,...). Maar dat hoort erbij. Je leert geduld hebben, je leert te gebruiken wat je hebt, want veel middelen hebben ze daar niet. De laatste week begonnen we met de fundering van een nieuw schoolgebouw te graven (binnenkort komen er 100 nieuwe leerlingen bij, die anders geen plaats hebben om te slapen!). Het werk is dus fysiek soms heel zwaar, maar meestal werkten we van 9u tot 12u en dan van 2u tot 5/6u.

Na een paar dagen kon ik kennismaken met Vader Renatus, de pastoor van de school en degene die Suma Engikaret Secondary school heeft opgericht. Een heel sympathieke en grappige man, en een fanatiek voetballiefhebber. Verwacht dus niet het stereotiepe beeld van een pastoor.

Qua comfort en luxe had ik niet te veel verwacht en dat was maar goed ook. Ik deelde mijn kamer met een andere vrijwilliger: 2 bedden met muggennet (niet echt nodig want veel muggen zijn er niet door de droogte), een kastje voor kleren, en een licht. That's it! Maar meer hoeft het ook niet te zijn. Wassen gebeurde met een emmer, de wc doorspoelen ook en als je je kleren wou wassen kon dat ook in enkele emmers met wat waspoeder.

Het eten was lekker en er was altijd genoeg (van het werken krijg je honger, dus een 2de portie ging gemakkelijk naar binnen). Meestal bestond het uit rijst met (snij-)bonen en tomatensaus. En daar kwam dan nog iets bij zoals frieten, aardappelen, puree of chapati. Soms was er vlees (wanneer ze een dier hadden geslacht) en vaak fruit voor dessert.

Rauwe groenten waren er bijna nooit. Chips, snoep of chocolade (en ook bier) kon je gaan kopen in een van de winkeltjes aan de straat (de school ligt vlak aan de weg naar Nairobi). Drinkbaar water was er ook genoeg (ik dronk zeker 2 liter per dag)

Sem Brys

In het weekend was er niet veel te doen buiten de omgeving wat verkennen, meespelen met de kinderen en lezen. Naar de stad gaan was dus een leuke bezigheid. Om naar de stad te gaan kon je gewoon aan de straat staan wachten tot er een bus voorbijkomt waar plaats in is. Het aantal mensen dat ze in zo een bus (of Dala-Dala) konden krijgen verbaasde me iedere keer. Eén keer waren we twee uur aan het wachten op een bus zonder resultaat... In Tanzania leer je geduld hebben. Uiteindelijk konden we meerijden met Vader Renatus. Andere activiteiten die ik heb gedaan waren de dagen georganiseerd door Projects Abroad, waarop iedere vrijwilliger mee kon doen. Zo was er de 'Dirty Day', waar we de muren van een ziekenhuis beschilderd hebben en de 'Sports Day' waar we onder andere gevoetbald hebben met kinderen van een school uit Arusha. Aangezien de vrijwilligers van het bouw project zo ver van de stad zitten was het moeilijker om contact te hebben met andere vrijwilligers en om op de hoogte te blijven van hun activiteiten (zo gingen zij vaak 's avonds uit eten of dansen). Die dagen waren dus een leuke kans om kennis te maken met vrijwilligers van de andere projecten. Buiten Projects Abroad werden er ook activiteiten geregeld (via locale toeristenbureaus) zoals safari's en bergbeklimmen.

Zo ben ik met een 15-tal vrijwilligers op safari geweest voor 4 dagen, echt een aanrader als je van natuur en dieren houdt! Omdat mijn project maar voor een maand was probeerde ik niet te veel vrije dagen te nemen, (gelukkig was de safari op een officiële vrije dag), aangezien het mijn bedoeling was om zoveel mogelijk te helpen bouwen.

Het weekend bood ook kansen aan om de locale cultuur te leren kennen, zo konden we naar de lokale Maasai markt gaan die iedere zaterdag plaatsvindt, of op zondag naar een lokale kerk gaan van een Maasai dorp waar Vader Renatus de mis hield.

In het begin had ik wel wat schrik: 'ga ik dit wel aankunnen?', 'wat als er iets misloopt?','Hopelijk wordt het niet te zwaar',... Maar uiteindelijk waren dat onnodige zorgen want alles dat nodig was, werd geregeld en voorzien, en als er problemen waren kon je altijd terecht bij iemand van Projects Abroad.

Wees bereid om geconfronteerd te worden met dingen die je misschien ongemakkelijk kunnen maken: armoede, andere gebruiken, weinig luxe, maar dat maakt juist deel uit van het avontuur. Nieuwe mensen leren kennen, in een heel andere cultuur gedompeld worden, anders eten, anders leven. De laatste week had ik er enorm over nagedacht om mijn project een maand langer te maken, maar ik heb het uiteindelijk niet gedaan. Maar het zal zeker niet het laatste vrijwilligersproject zijn waar ik aan meedoe!

Groetjes, Sem

Sem Brys

Sem Brys

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲