You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Sociaal project in Kenia door Marianne Strijbos en dochter Noor (13), en Mirjam Dijkman en dochter Loys (14)

In een volgepakt vliegtuig, met drie extra tassen van wel zo’n 23 kilo elk, vol met lapjes, naalden, scharen, 38 complete tenue’s van de Amsterdamse voetbalclub SDZ, 1000 AH wuppies, en heel veel knuffels, puzzels en speelgoed, vliegen wij in acht uur naar Nairobi.

Omdat wij ‘s avonds aankwamen en de Matatubusjes niet rijden na 19.00 uur werden wij netjes opgewacht door Louise van Projects Abroad en naar een guesthouse gebracht, waar wij de nacht doorbrachten. De eerste kakkerlak verwelkomde ons verblijf in Nairobi.

De volgende ochtend stond we al vroeg op, om 06.00 uur, want we moesten naar de Matatubus die ons verder zou brengen. Daar aangekomen werden we opgewacht door Rose, de eigenaresse van het gastenhuis waar wij twee weken lang zouden verbijven. Rose heeft een heerlijk groot huis, omringd door een grote tuin en afgeschermd met hekken. Wij werden ondergebracht in twee extra slaapkamers, elk met hun eigen douche (met warm water!) en wc. Rose heeft een schat van een hulp in huis, Helen, die elke ochtend ons ontbijt klaarmaakte en elke avond voor ons kookte; wat een luxe!

Sociaal project in Kenia door Marianne Strijbos en dochter Noor (13), en Mirjam Dijkman en dochter Loys (14)Sociaal project in Kenia door Marianne Strijbos en dochter Noor (13), en Mirjam Dijkman en dochter Loys (14)

De volgende dag bezochten we het eerst het hospitaal in Nakuru, want Noor had ineens keelontsteking met knoepers van amandelen, dus werd ze meteen aan de antibiotica gelegd, die gelijk aansloeg. Gelukkig, want wij hadden een trip naar Hell’s Gate geregeld, een prachtig natuurpark waar je zonder gids mag fietsen! Dickson, de chauffeur van Projects Abroad, reed ons ernaartoe en tijdens onze fietstocht kwamen we honderden zebra’s, bokjes en antilopen tegen. Na een tocht van 10 km staken er ineens wel zo’n 100 buffelfamilies over met een enorm kabaal!

En dan was het maandag! Om 06.15 uur ging de wekker: warme douche, lekker ontbijt, klaar voor onze eerste werkdag. Om naar het werk te gaan konden we de taxi of de Matatubus nemen, maar dat laatste was een heel gedoe. We moesten eerst drie hele drukke wegen oversteken, waarbij niemand voor ons stopte en we dus moesten rennen voor ons leven wanneer we een gaatje zagen. En dan moeten er in het busje ook nog vier vrije plekken zijn… Dat lukte allemaal niet zo goed, dus uiteindelijk kregen we een tuktuk zover dat hij ons elke ochtend kwam halen en terugbrengen op de afgesproken tijden. Deze lieve jongen scheurde ons in 20 minuten naar CARE 24, het weeshuis en de school.

Wat een geweldig ontvangst: al die blije kinderen van 4-15 jaar oud om je heen! In het begin was het allemaal wel spannend, maar na een tijdje kwamen de kinderen los. Ze stelden zich allemaal netjes voor en al snel zaten we met z’n allen zingend aan tafel, liefst op schoot! Natuurlijk ontdekten ze al snel dat we hen wel wilden optillen om rondjes te draaien tijdens de pauze, dus vanaf dan riepen ze telkens in de bloedhete zon: "AND ME, AND ME, MY TURN, MY TURN!” Nou, daarna kon je ons alle vier opvegen, zo moe waren we. Noor en Loys hebben daarna nog wat leuke spelletjes gedaan in de klas, zoals het liedje "hoofd, schouders knieën, teen, knieën, teen”. Dat was echt hilarisch! Ze wilden gewoon niet meer stoppen.

De volgende dag hebben we alle tassen meegenomen met knutselspullen en cadeaus. We begonnen om 08.00 uur in het weeshuis en hebben daar eerst de slaapkamers versierd met wuppies. Op alle bedjes legden we knuffels neer. De vrijwilligers die er al werkten vertelden ons een hoop verhalen over het weeshuis: Keniaanse vrouwen die er permanent wonen om voor de allerkleinsten te zorgen, die elke dag schoonmaken en op hun knieën de vloer dweilen, dag in dag uit. Het ene verhaal was nog triester dan het andere; wat hebben deze kinderen geleden. En wat een geluk dat zij in dit fantastische weeshuis een toekomst kunnen opbouwen. En naar school kunnen!

Sociaal project in Kenia door Marianne Strijbos en dochter Noor (13), en Mirjam Dijkman en dochter Loys (14)

Een paar uurtjes later liepen we naar de school die om de hoek ligt en waar de kleine pauze is begonnen. Daar hebben we ballonnen opgeblazen, bowlingkegels uit Nederland klaargezet, en elastieken en springtouwen van Noor en Loys uitgedeeld. Wat een plezier om deze blije kindergezichtjes te zien bij het uitdelen van het speelmateriaal!

Elke dag rond 12.00 uur deelden we ook eten uit aan alle kinderen. De keuken van het weeshuis is een open, houten hok dat blauw staat van de rook, en heel de dag zitten er vrouwtjes groente uit de tuin schoon te maken, aardappels te schillen of bonen te wellen. Alles wordt in een grote ketel op een houtvuur gaar gekookt en vervolgens in een kruiwagen naar de school gebracht. En daar staan dan 256 kinderen netjes in de rij te wachten met borden en lepels in hun handen. Vandaag op het menu: bonen. Loys en Noor schepten met een pollepel de bordjes vol, maar gaven ook weer niet teveel want dan hadden de andere kinderen niks. Eén schep voor de kleintjes en anderhalve schep voor de grote kinderen. Zelf hebben we gewoon "heerlijk" meegegeten: bonen, bonen en nog eens bonen.

En dan was het tijd voor ons kunstproject! Noor en Loys maakten van de meegebrachte lapjes stof drie voorbeeldpopjes: een vlinder, een beer en een smiley. Meteen daarna storten zo’n 50 kinderen tussen 10 en 15 jaar zich op de lapjes stof. Dit hadden ze nog nooit meegemaakt! Met het puntje uit de tong werd er flink doorgewerkt. Zels de jongens wilden liever met naald en draad werken i.p.v. even snel lijmen. De juf vertelde dat zij dit voor het eerst van hun leven deden. Na twee dagen hard ploeteren werden alle knuffels aan een lijn opgehangen in de klas. Wat waren ze trots!

Verder hadden Loys en Noor, die beiden piano spelen, een keyboard gevonden. En dus gingen ze bij de allerkleinsten liedjes spelen en zingen. Meteen zongen en dansten de kinderen mee. Noor en Loys kregen ook vaak lieve briefjes toegestopt van de oudere meisjes en jongens, en als groet stond er dan altijd "God Bless You" op. Maar op een keer had een meisje dat verkeerd gespeld en ze schaamde zich zo dat ze het papiertje in haar mond stopte en op at.

Sociaal project in Kenia door Marianne Strijbos en dochter Noor (13), en Mirjam Dijkman en dochter Loys (14)

Ook zijn we op een middag naar de sloppenwijken gereden, om er de kinderen van de lokale voetbalclub te ontmoeten. We hadden 38 complete tenues meegenomen uit Amsterdam en die wilden we er uitdelen. Wat waren ze allemaal supertrots op hun nieuwe outfit! Nadien speelden Loys en Noor, samen met de sportvrijwilligers daar, nog wat voetbal met de kinderen.

Op een dag werd ons gevraagd of we onderjurkjes voor de meisjes op school wilden maken, want de schooljurkjes schenen namelijk erg door. Nou, wij dus meteen naar de markt om stof te gaan kopen! Vervolgens probeerden we te gaan naaien met trapnaaimachines, maar dat wilde maar niet lukken. Gelukkig vond Mirjam in een rommelhok nog elektrische naaimachines, en na wat reparatiewerk konden we aan de slag. In twee dagen tijd maakten we 38 onderjurkjes in felroze stof met een kanten randje. Een kleurkeuze van de dames zelf!

Sociaal project in Kenia door Marianne Strijbos en dochter Noor (13), en Mirjam Dijkman en dochter Loys (14)

Na de eerste werkweek trakteerden we ons op een driedaagse Maasai Mara trip op de Serengetivlakte. Wat een belevenis! We zagen werkelijk alles: giraffen, olifanten, leeuwen, luipaarden, en zelfs de oversteek van de gnoes naar Tanzania. Bovendien hadden alle dieren net kleintjes gekregen. We bezochten ook de Maasai dorpen, wat wel schokkend was, want de mensen leven in hutten van takken en koeienstront. Nadien maakten we nog een middagtrip naar Lake Bogoria, waar miljoenen flamingo’s te zien zijn.

Sociaal project in Kenia door Marianne Strijbos en dochter Noor (13), en Mirjam Dijkman en dochter Loys (14)

Weer terug in Care 24 hielden we meteen een fruitdag, want de juf had ons verteld dat de kinderen bijna nooit fruit kregen omdat er geen geld voor was. Dus hadden we de dag ervoor appels, papaya’s, bananen, mango’s, en sinaasappels gekocht.

Binnen 15 minuten hadden 60 kinderen al het fruit opgesmikkeld, en zo dankbaar dat ze waren! Als we dat eerder hadden geweten, waren we elke dag wel even naar de markt gegaan om fruit te halen…

De laatste dag in Care 24 brak aan. Toevallig was het net dan de culturele dag, die één keer in de zoveel tijd georganiseerd wordt voor alle kinderen en ouders. Gezichtjes werden geschminkt, van karton en stof werden kleren gemaakt, meisjes liepen rond in sarongs. Het was een festival op zich. Wat een geluk dat wij dat nog net mochten meemaken. Er werd gezongen en gedanst, en het afscheid was ook zeer ontroerend: met z’n vieren werden we naar voren geroepen, waarna een van de juffen zei: "We zeggen geen goodbye, maar liever see you again".

Wat een ervaring, deze reis, en wat hebben we veel geleerd. Met weinig kan al je een hoop doen: liefde geven aan kinderen die onder deze omstandigheden moet opgroeien. Onze dochters (en wij) zijn een bijzondere ervaring rijker, en we danken de mensen van Projects Abroad voor de goede en veilige verzorging van het hele project.

Een lieve groet van Marianne, Mirjam, Noor en Loys

Sociaal project in Kenia door Marianne Strijbos en dochter Noor (13), en Mirjam Dijkman en dochter Loys (14)

Sociaal project in Kenia door Marianne Strijbos en dochter Noor (13), en Mirjam Dijkman en dochter Loys (14)

Sociaal project in Kenia door Marianne Strijbos en dochter Noor (13), en Mirjam Dijkman en dochter Loys (14)

Sociaal project in Kenia door Marianne Strijbos en dochter Noor (13), en Mirjam Dijkman en dochter Loys (14)

Mirjam Marianne Noor and Loys

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲