You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Sport project in Kenia door familie van der Giezen

Helaas is het sport project in Kenia momenteel niet beschikbaar.

Ellen van der Giezen

Op 5 juli jl. zaten we met z’n drieën in het vliegtuig richting Nairobi, Kenia. Naast onze bagage, nog twee volle sporttassen in het laadruim met sponsormateriaal. Voor een heel team shirts en broekjes van vv Omlandia, ballen, voetbalsokken, scheenbeschermers, voetbalpompen, keeperhandschoenen en o.a. nog potloden, gummen en schriften. Via Projects Abroad hadden we ons aangemeld als vrijwilligers bij een sportproject (voetbal en zitvolleybal). Nog nooit in Afrika geweest en nog geen beeld van wat ons te wachten stond; coachen en trainen van kinderen in voetbal was ons verteld en het was afwachten of het voor Luc en Patrick wel le uk zou zijn om deel te nemen aan het zitvolleybal met volwassen gehandicapten.

Ellen van der Giezen

Onze verwachtingen zijn overtroffen! Wat hebben wij een gave tijd gehad. De Kenianen zijn ontzettend open, hartelijk, geïnteresseerd en altijd in voor een praatje. Onze gastvrouw waar we bij in huis zaten, liep altijd vrolijk en dansend door het huis. Onze contactpersoon voor de Nakuru youth sports association, heeft een carwash naast het sportveld en zichzelf als doel gesteld alle kinderen van de straat te krijgen en na school aan het voetballen en dit is hem al aardig goed gelukt.

En de gehandicapten van county sitting volleyball zijn echt stuk voor stuk prettig gestoord. We hebben ontzettend met ze gelachen en Luc en Patrick bleken talenten in zitvolleybal en speelden ‘gewoon’ mee. Bij het voetbal met de kinderen van 8 t/m 12 jaar hebben Luc en Patrick (zelf allebei 11 jaar) elke dag het eerste deel van de training verzorgd. Stretchen, warming-up, balspelletjes en –oefeningen ging ze goed af, evenals het Engels, waardoor de taalbarrière in het begin op een gegeven moment helemaal weg was.

Ellen van der Giezen

Natuurlijk hebben we ook de mindere kanten van Kenia gezien. Er is veel armoede. We hebben op een school een paar lessen bijgewoond in een klas met 11-jarigen en daar de potloden e.d. uitgedeeld. In de pauze wilden de jongens met Luc en Patrick voetballen en dit bleek met zelfgemaakte voetballen te zijn. We hebben hier later nog een ‘echte’ voetbal naartoe gebracht en ik heb nog nooit zo’n hard gejuich gehoord. Bij ons project trainden veel kinderen in (een deel van) hun schooluniform en op blote voeten. Bij de georganiseerde wedstrijden in het weekend werd het Omlandia tenue gebruikt en wat schoenen die de initiator van het project thuis op voorraad heeft. Bij een wedstrijd geldt, wie de schoen past, mag er op spelen. De rest op blote voeten. Een enkeling heeft eigen schoenen.

Ellen van der Giezen

Het vrijwilligerswerk voelt daarom nog niet helemaal af en we willen graag een inzamelactie voor voetbalschoenen houden voor de Nakuru youth sports association. Na de zomervakantie begint de start van een nieuw seizoen bij Omlandia, wat vaak betekent dat de voeten gegroeid zijn en de schoenen niet meer passen. De voetbalclub wil graag meewerken en hiermee zijn we nu volop mee aan de slag. Ik heb nu al spontaan wat mensen aan de deur gehad met voetbalschoenen.

Ellen van der Giezen

Waarom dit project en wat heeft het met ons gedaan:
Begin van dit jaar had ik moeite met ons consumptiegedrag. Ik deed er zelf net zo hard aan mee. De jongens een playstation en van de zolderkamer een ‘gameroom’ gemaakt en dus een 2e TV aangeschaft. Schoenen ‘afgetrapt’? Even surfen op internet en de volgende dag heb je nieuwe schoenen. En dit zijn nog maar twee voorbeelden. Ik had al een tijd vrijwilligerswerk op mijn wensenlijstje staan, maar met kids doe je dat niet zo snel, dacht ik. Er ging echter een wereld voor mij open bij Projects Abroad en ik was zo enthousiast geraakt dat ik alles ook binnen een maand geregeld had. Dit project is ontzettend goed geweest voor mij en de jongens. Je bent ineens onderdeel van de samenleving; de spontaniteit, saamhorigheid, hartelijkheid, de persoonsgerichte en familiaire houding van de Kenianen heeft me echt geraakt. Hoe materialistisch was ik zelf wel niet ingesteld. Ik spreek al in de verleden tijd, want het roer is om.

Ellen van der Giezen

Luc en Patrick zijn nog zelfstandiger geworden dan ze al waren. In de aanloop al naar het project toe waarbij ze een statiegeldflessen inzamelactie hebben gehouden met kinderen uit hun klas, maar ook tijdens onze tijd in Afrika. Onderhandelen op de Masaai markt, trainingsoefeningen uitdenken en in het Engels instructies geven aan de kinderen en overleggen met de vaste trainster. Ook hebben ze zelf een keer boodschappen gedaan omdat we onze gastvrouw beloofd hadden dat wij ook een keer zouden gaan koken (de bedoeling was pizzapannenkoek, maar hiervoor konden we de ingrediënten niet vinden en werd het spaghetti bolognese).

Ik zat met een Duitse vriendin die ik had ontmoet 100m verderop op een terras. We hebben ons namelijk geen moment oncomfortabel of onveilig gevoeld in Kenia. Thuis in Nederland kregen mijn neefjes van mijn jongens op hun kop toen ze met de tuinslang aan het spelen waren. Dit was waterverspilling en de kraan werd uitgedraaid. Geweldig toch?

Ellen van der Giezen, Luc en Patrick Bergman (11 jaar, spelend in D1)

Ellen van der Giezen

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲