You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Lesgeven in Nepal

Door Wiebren Veenstra

Afgelopen november heb ik de keuze gemaakt om mij in te schrijven voor een onderwijsproject in Nepal. Na een lange vlucht werd ik door medewerkers van Projects Abroad opgevangen in de hoofdstad Kathmandu. Wiebren Veenstra lesgeven in NepalDe rit naar het hotel was een bombardement op mijn zintuigen, het krioelde van de mensen, verkeer reed kriskras door elkaar, de geuren en de geluiden; er was geen tijd voor een jetlag. Het toeval bestond dat er die dag nog vier andere vrijwilligers zouden starten, ik was niet alleen. Na een dag te zijn verbleven in de hoofdstad werd ik naar mijn gastgezin gebracht en op mijn school geïntroduceerd. Na twee uur lang hobbelen in een klein busje maakte ik kennis met het schoolhoofd; mevrouw Dhakal. Het kleurrijke speelterrein en de stralende tuin van de Sunshine school deed zijn naam eer aan. De klaslokalen waren klein en in sommige gevallen erbarmelijk te noemen.

In mijn gastgezin werd ik hartelijk ontvangen door gastheer Lok en twee andere vrijwilligers. Op dat moment verbleven er nog zeven vrijwilligers in het grote huis. Aan het eind van de middag werd ik rondgeleid door de plaats Banepa. Het was op dat moment een redelijk shockerende ervaring. Kinderen die lijm snoven, een dronken zwerver en verschillende mensen die bedelend aan mijn voeten lagen. De andere vrijwilligers aten rustig het eten van de marktkraampjes terwijl ik mijn laatste westerse ‘bounty’ verzadigde. In de avond verzamelde de hele groep zich in een grote keuken om aan de welbekende ‘dhal bhat’ maaltijd te beginnen. Deze maaltijd bestaat uit rijst en linzensoep. Naast dit hoofdgerecht kregen we aardappelen, bloemkool en bonen. Het was zeer veelzijdig en gezond en vooral lekker. De andere vrijwilligers kwamen vanuit alle werelddelen, een kleurrijk gezelschap waarmee ik niet uitgepraat raakte.

Wiebren Veenstra lesgeven in NepalVol spanning keek ik uit naar mijn eerste lesdag op de Sunshine school. Het was nogal een drempel om zonder leservaring in het buitenland voor een klas te gaan staan, maar een uitdaging die ik buitengewoon graag eens aan zou willen gaan. Bij aankomst op de school stonden driehonderd vijftig kinderen in parades om het ochtendgebed te reciteren en het Nepalese volkslied te zingen. In Nepal is men over het algemeen hindoeïstisch, daarnaast vindt je er boeddhisten en christenen. De eerste dag liep ik mee met een andere leraar voor een introductie met de kinderen en de lesstof. Wat mij meteen opviel was dat zij allen buitgewoon goed Engels spraken. Zij wisten exact waar Nederland ligt en wat haar buurlanden zijn, verbazingwekkend. Ik besloot mij te gaan richten op de vakken Engels en Aardrijkskunde en een aantal maatschappelijke onderwerpen. De studenten in de vier klassen waarin ik lesgaf waren in de leeftijd van tien tot vijftien jaar. Ik kon ook voor de jongere groep kiezen maar de dialogen met deze groepen waren bijzonder interessant en uitdagend. Het ligt er ook maar net aan welke leeftijd je natuurlijk aanspreekt.

De tweede dag werd ik alleen voor de pubers geworpen. Het respect in de klassen is buitengewoon. Bij binnenkomst gaan er vijfendertig kinderen voor je staan om je vervolgens van harte welkom te heten, ik stond perplex. Aandachtig werd er vervolgens geluisterd totdat er na vijf minuten verlegen door één van de studenten gevraagd werd of ze nu mochten gaan zitten. Dit ging wel heel eenvoudig. Uiteraard is een student in Nepal van deze leeftijd ook gewoon puber en langzamerhand probeerden ze ‘Sir’ Wiebren uit. Het werd een uitdaging waarbij ik binnen twee weken al vele lesstrategieën aanleerde om de orde te handhaven. Het lukte, niet altijd, maar je wilt als voorbijganger natuurlijk niet te streng overkomen.

Wiebren Veenstra lesgeven in Nepal

De relatie met de andere leraren was buitengewoon warm te noemen. Na schooltijd ging ik met ze naar huis om gezellig thee te gaan drinken. Op een middag in de schoolkantine was één van de leraren, Thakur, weer eens aan het opscheppen over zijn motor. Ik vroeg hem de sleutels van de tweewieler, om deze dan maar eens te gaan testen. Zonder een moment na te denken gooide hij de bos met sleutels en liep ik stoïcijns naar buiten. Enigszins zenuwachtig kwamen een tiental leraren achter mij aan om mij ervan te behoeden om er vandoor te gaan. Ik had nog nooit motor gereden maar kon ditmaal niet meer terug. Wiebren Veenstra lesgeven in Nepal Tot overmaat van ramp kwamen ook de kinderen buiten de schoolpoort, maar ik was er al vandoor. De beteuterde gezichten bij terugkomst zal ik nooit vergeten. Dit was nog maar in de tweede week, het ijs was hiermee definitief gebroken. Die middag werd ik uitgenodigd in het ‘bikers’ café om daar met ‘de mannen’ wederom thee te gaan drinken. De goede band met de lokale bevolking heeft mij op bruiloften gebracht en andere ceremonies waarmee ik een ware kijk heb gekregen in de Nepalese cultuur. Nogmaals, het is zo hartverwarmend hoe mensen daar met elkaar omgaan. De uitersten zijn zo voelbaar. Het leed wat men ondergaat van de burgeroorlog die nog maar vijf jaar geleden is beëindigd en de armoede die men daar nu van ondervind en daartegenover het intense geluk wat men met elkaar beleefd is iets wat mij raakte. Ondanks de soms barre omstandigheden zijn het de mensen die een glimlach van hartelijkheid uitstralen wat een intens gevoel creëert en alles zoveel levenswaarde geeft. Waarin ik in het begin moeite had met het confronterende beeld van het straatleven ondervond ik in mijn laatste weken zoveel schoonheid en puurheid in ditzelfde plaatje.

De inspiratie voor het lesgeven groeide en deze kon ik na vier weken combineren met een andere vrijwilligster uit Australië. Op een gegeven moment was er een groot festival in Kathmandu over ‘global warming’. Onderwerpen als nieuwe energievormen, afval, ontbossing en uitstoot waren naar ons idee genoeg informatie om schoolbreed een project op te zetten. Het bewustzijn van bijvoorbeeld het dumpen van afval is hier soms ver te zoeken. De rivieren liggen vol plastic en dode dieren. Samen met een honderdtal kinderen hebben we posters gemaakt over de oplossingen van dit probleem. Zoals altijd gedreven en gemotiveerd werden er tal van prachtige creaties geproduceerd. Het was voor ons een ultiem succes en een hoogtepunt van onze tijd op de Sunshine school.

Wiebren Veenstra lesgeven in Nepal

En dan na zeven weken is er al weer het moment om afscheid te nemen. Het is maar een momentopname en voor de kinderen misschien verwarrend om met deze tijdelijkheid om te gaan. Ze hechten zich namelijk zo aan je dat je met een brok in de keel de school moet verlaten. In mijn laatste klas gingen de studenten plots allen staan en wilden mij nog iets meegeven. Er werd een blikken etui leeggemaakt en alle vijfendertig deden één lepel van hun lunch in de etui en stelden vervolgens de vraag; Sir,would you like to eat with us? De tranen stonden in de ogen van sommige en het koste mij moeite om mijn eigen emoties te bedwingen. Nepal heeft mij geraakt en zal in mijn hart voort blijven bestaan.

In één van de afscheidsbrieven schreef één van de studenten: Padma Manandhar;

Be happy, be good, be social and have a happy life.

Ik wil jullie dezelfde boodschap meegeven en van harte aanraden om je aan te melden bij één van de projecten van Projects Abroad.

"Wil jij net als Wiebren een project over global warming op poten zetten? Lees meer over de lesgeef projecten in Nepal!"

Wiebren Veenstra

Wiebren Veenstra

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲