You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Nieuwe medische kennis en ervaring voor studenten Iris en Rochelle dankzij stage in Tanzania

  Reacties

26 oktober 2017Afrika, Tanzania, Gezondheidszorg, Stage


Studenten Rochelle en Iris (beide 21) besloten afzonderlijk van elkaar om vrijwilligerswerk te gaan doen op het geneeskunde project in Tanzania. Eenmaal in Arusha aangekomen, bleken ze in hetzelfde gastgezin te zitten én in dezelfde medische kliniek te gaan werken. Met allebei een medische achtergrond én een interesse in de gezondheidszorg in een ontwikkelingsland konden ze het al snel goed vinden. Vanuit Tanzania vertellen zij over hun ervaringen en het belang van dit project voor hun carrière.

Wat studeren jullie en in welk jaar van je opleiding zitten jullie nu?

Rochelle: “Ik heb de Bachelor Gezondheid & Leven - Klinische wetenschappen gestudeerd aan de Vrije Universiteit (VU) van Amsterdam. Afgelopen juni heb ik dit afgerond!”

Iris: “Ik studeer geneeskunde aan de Radboud Universiteit in Nijmegen. Ik heb mijn bachelor afgerond en ik begin in februari met mijn coschappen (4e jaar).”

Waarom wilden jullie vrijwilligerswerk doen binnen je studiegebied?

Rochelle: “Ik had besloten dat ik na het behalen van mijn bachelor een tussenjaar wilde nemen. Dit jaar wilde ik gebruiken om te werken en te reizen, maar ook om iets nuttigs en studie gerelateerd te doen. Daarom kwam ik op het idee om het geneeskunde project bij Projects Abroad te doen!”

Iris: “Ik wilde graag in een ontwikkelingsland zien hoe de gezondheidszorg is, hoe een ziekenhuis er uitziet, hoe alles geregeld is en hoe alles daar in z'n werk gaat. Bovendien wilde ik graag ervaring opdoen in het buitenland.”

In Arusha leerden studenten Rochelle en Iris elkaar kennen tijdens een medische stage.

En waarom precies in Tanzania?

Rochelle: “Ik wilde het geneeskundeproject graag in Afrika doen en Tanzania was mijn eerste keus omdat dit land veel te bieden heeft: prachtige natuur, geweldige natuurreservaten voor safari’s en paradijselijke stranden op Zanzibar. Daarnaast is Tanzania qua veiligheid ook goed.”

Wat waren jullie verwachtingen van het project?

Rochelle: “Eigenlijk kwam ik niet met heel veel verwachtingen. Ik hoopte vooral veel te leren en een goede indruk te krijgen van de verschillen tussen de gezondheidszorg in Tanzania en Nederland.”

Iris: “Aangezien ik vierdejaars geneeskundestudent ben, heb ik wel enige medische kennis op zak. Ik ben echter geen arts die al jaren ervaring heeft in Tanzania met zijn 'eigen vaak voorkomende ziekten'. Bovendien spreek ik slechts een paar woorden Swahili. Ik had dus vooral verwacht een arts en zijn patiënten te observeren en eventueel een aantal handelingen te doen of te assisteren.

En? Hoe bevalt het?

Rochelle: “Het bevalt super! Ik ben geplaatst in een klein health center samen met Iris. We zijn hier de enige vrijwilligers. We voelen ons hier heel welkom en al het personeel is heel aardig en spreken allemaal goed Engels. Het ziekenhuis is erg klein dus het is niet altijd heel druk, maar dit zorgt er wel voor dat er veel tijd is om onze vragen te beantwoorden en veel uitleg te geven.”

Iris: “Het bevalt mij ook heel erg goed! De artsen en verpleegkundigen staan erg open voor overleg en willen graag weten wat wij denken, wat wij anders zouden doen of wat wij in Nederland zouden doen. Zo nu en dan vergelijken we dus ook Tanzania met Nederland. Naast het observeren doen we enig lichamelijk onderzoek (bijv. auscultatie van de longen), assisteren we bij kleine ingrepen, zetten we injecties, doen we een echo en helpen we ook weleens in het lab met bloed afnemen en bloedtesten uitvoeren. Soms helpen we ook met het wegen en vaccineren van baby's en kleine kinderen.”

Tijdens een medische outreach in Tanzania helpt Iris de lokale dokter bij het verstrekken van medicijnen.

Hoe ziet een typische dag op jullie project eruit?

Iris: “Elke dag is hier anders, zowel in het ziekenhuis als erbuiten. Maar zo ziet ongeveer een 'gemiddelde' dag eruit: Rond 7.45 arriveren we meestal in het ziekenhuis. Eerst is er een overdracht van de nachtdienst. Vervolgens is er soms een presentatie waarbij het personeel elkaar onderwijst, bijvoorbeeld over syfilis of antepartum hemorrhage. Hierna maken we met de arts een ronde langs de bezette bedden. Vaak zijn zo'n 4 van de 15 bedden bezet; soms meer, soms minder. Hierna zijn we vooral op de OPD (Out Patient Department). We observeren de arts en zien allerlei patiënten met verschillende aandoeningen voorbijkomen. Ondertussen overleggen we met de arts over diagnose, eventueel labonderzoek en over behandeling. Rond de middag wordt het weer duidelijk minder druk met de patiënten, waarna we rond 13.30 uur weer het ziekenhuis verlaten. Nogmaals, geen dag is hetzelfde in het bijzondere Tanzania, elke dag afwachten wat voor spannends er zal gebeuren.”

Wat hebben jullie tot nu toe geleerd dat je in Nederland niet snel geleerd zou hebben?

Rochelle: “We hebben zelf mogen bloedprikken, vaccineren en een echo maken.”

Iris: “Ik heb hier ook geleerd mezelf snel aan te passen aan een veranderde/onverwachte situatie, zowel in het ziekenhuis als erbuiten. In Nederland gaat alles redelijk volgens een plan, maar dat is in Tanzania wel anders.”

Als onderdeel van het geneeskunde project helpen Iris en Rochelle bij een medical outreach en doen nieuwe kennis op.

Wat was het hoogtepunt van je project (tot nu toe)? Waarom?

Iris: “Het hoogtepunt van mijn project was de dag dat we op medical outreach gingen naar een Maasai dorp. Met alle medische vrijwilligers en een arts gaan we elke week naar een afgelegen plek toe. Deze arts sprak goed Maasai taal, Swahili en Engels, de ideale combinatie dus! We hebben die dag 123 mensen mogen helpen. Ze bleven maar komen, van heinde en verre. Velen hadden kilometers gelopen om er te komen. Ik vond het indrukwekkend om mensen van de Maasai stam op deze manier te ontmoeten, hun klachten en ziekten te zien, hen te mogen helpen en medicijnen te mogen verstrekken.

Rochelle: “Tijdens deze outreaches heb je echt het gevoel dat je een verschil maakt en mensen helpt.”

Wat vind je best een uitdaging?

Rochelle: “Eigenlijk niet heel veel, enkel misschien de taalbarrière. Hoewel het personeel vrijwel allemaal Engels spreekt, spreken de meeste patiënten alleen Swahili. Dit maakt het lastig om direct met de patiënten te communiceren.”

Medical outreaches geven toegang tot gezondheidszorg aan o.a. mensen uit de Maasai gemeenschappen rondom Arusha.

Zijn jullie anders gaan kijken naar de gezondheidszorg dankzij je tijd in Tanzania? Wat is er veranderd?

Iris: “Ik ben zeker anders gaan kijken naar onze Nederlandse gezondheidszorg. In Nederland is (bijna) iedereen verzekerd. In Tanzania zijn de armere mensen niet verzekerd. Ik vond het erg heftig toen er een 21-jarig meisje (moeder van een kindje van 6 maanden) met een ernstige ziekte binnenkwam. O.a. hoesten, gewichtsverlies, nachtzweten, trommelstokvingers en koorts duidden erop dat ze chronisch ziek was. Na auscultatie en percussie van de longen bleek dat ze haar rechterlong niet gebruikte. Deze zat waarschijnlijk vol met vocht. We hadden een sterk vermoeden dat ze aan tuberculose leed. O.a. een X-thorax was nodig om dit vermoeden te bevestigen. Omdat ze niet verzekerd was, moest ze dit zelf betalen maar ze had het geld niet. Wij besloten samen deze röntgenfoto te betalen. De diagnose tbc betekent namelijk wel gratis behandeling vanuit de Tanzaniaanse overheid, omdat ze anders gegarandeerd zou overlijden. Op de foto was inderdaad te zien dat de rechterlong vol met vocht zat. Ze werd doorgestuurd naar een groter ziekenhuis voor de behandeling. Later hoorden we tot onze spijt dat ze was overleden. Dit zou in Nederland nooit zo ver komen. Allereerst komen mensen eerder naar de dokter, bovendien zou ze sowieso die röntgenfoto krijgen etc. Als Nederlandse had ze een kleinere kans gehad om te overlijden. Dit is heftig om te horen, maar zeker om met eigen ogen mee te maken.

Rochelle: “Ik denk dat we heel blij mogen zijn met hoe goed de gezondheidszorg in Nederland is geregeld. Ik denk dat iedereen het met mij eens is dat goede zorg een basisbehoefte is voor alle mensen, iets wat in westerse landen vanzelfsprekend lijkt, maar nog lang niet overal ter wereld zo is...”

Denk je dat deze ervaring in Tanzania van belang is voor je verder carrière in de gezondheidszorg? Hoe precies?

Rochelle: “Jazeker! Door deze ervaring heb ik besloten dat ik zeker weten de master voor de doorstroom naar geneeskunde wil doen. Doordat ik de afgelopen anderhalve maand in een ziekenhuis gewerkt heb en dus soort van heb kunnen ervaren hoe het is om als arts te werken heb ik deze belangrijke beslissing kunnen maken.”

Iris: “Deze ervaring is zeker van toegevoegde waarde voor mijn toekomstige carrière. Ik zal creatief denken, in oplossingen denken, makkelijker omgaan met veranderingen en bovenal ons zorgsysteem waarderen.”

Lees hier meer over de geneeskunde stage in Tanzania of de vele andere mogelijkheden voor medische stages in het buitenland.

Dit verhaal is een persoonlijke ervaring van een vrijwilliger op dit project en dus een momentopname. Houd er rekening mee dat jouw ervaring hiervan af kan wijken. De werkzaamheden van medische vrijwilligers worden bepaald door het lokale medische personeel en hangen daarnaast af van hun ervaring in het vakgebied.

Deel dit artikel:

Vergeet niet om dit door te vertellen en laat ons ook weten wat je ervan vindt op Facebook en Twitter!

Abonneer je op RSS

Projects Abroad Blog Feed
Als student kun je je studiekennis  van de gezondheidszorg uitbreiden tijdens een stage in het buitenland

Volg de RSS feed

Projects Abroad Blog Feed

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲