You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Allie Carpenter - Gezondheidszorg, Fysiotherapie project, Nepal

Ik nam, samen met een team van twintig anderen, deel aan de tweeweekse fysiotherapie jongerenreis naar Nepal. Dit was een geweldig programma voor iemand als ik, die een beetje nerveus is om voor het eerst alleen in een onbekend land te reizen. Het zorgde voor veiligheid, structuur en de garantie dat er een groep geweldige mensen zou zijn om tijd mee door te brengen.

Volunteering Nepal

Voor ik besloot om naar Nepal te gaan had ik geen idee waar het lag, maar ik heb altijd al willen reizen en het klonk exotisch. Ik wilde mijn liefde voor reizen combineren met mijn wens om ervaring op te doen op het gebied van fysiotherapie. Ik was gefascineerd vanaf het moment dat ik iets over de jongerenreis las en ik werd niet teleurgesteld: het was echt fantastisch.

Aankomst in Nepal

Een muur van warme lucht raakte me bij aankomst. Het was een warmte zoals ik dat nog nooit eerder had meegemaakt, het was overweldigend. De reis door Kathmandu naar het hotel was één van de meest memorabele momenten van de reis. Alles was nieuw, een totale aanval op mijn zintuigen; een chaos van felle kleuren, geuren en geluiden. Ik kon niet stoppen met kijken naar de massa’s auto’s en riksja’s, kleine kraampjes met fruit en stoffen langs de kanten van drukke straten en dieren die zorgeloos door het verkeer heen dwaalden.

Nadat we een paar dagen doorbrachten in de toeristenhoofdstad Thamel, maakten we een 6-uur lange reis van Kathmandu naar Chitwan, waar wij verbleven. Lange files vertraagden onze reis maar het maakte niet uit want het uitzicht was prachtig – de weg kronkelde door kloven en bergen.

Mijn werkplaatsen

Shopping in Nepal

Mijn tijd werd verdeeld tussen Chitwan Medical College Hospital en een klein zorgcentrum voor kinderen met een handicap.

Het ziekenhuis in Chitwan was anders dan wat ik ooit heb gezien of me ooit heb kunnen voorstellen. Wat mij het meeste opviel was de afwezigheid van de zo kenmerkende geur van ontsmettingsmiddel. De vaste fysiotherapeuten waren geweldig en ik heb veel geleerd van het observeren op de polikliniek en medische afdelingen. Het was een ervaring die ik thuis nooit zou kunnen hebben. De fysiotherapeuten, dokters en verpleegsters vonden het leuk om Engels met ons te spreken en uit te leggen wat ze deden. Dit was geweldig voor mij, als toekomstige studente fysiotherapie, omdat ik op deze manier meer kon leren over het werk dat ik later zelf hoop te doen.

Het het grootste deel van de tijd in het zorgcentrum steunden we en speelden we met de kinderen, we hielpen mee met het klaarmaken van maaltijden en met knutselwerkjes. Het raakte me wel dat er weinig speciaal materiaal aanwezig is voor de kinderen. In Engeland krijgt een kind met speciale behoefte speciaal materiaal zodat ze de mogelijkheid krijgen meer te kunnen bewegen, in Nepal was dit niet het geval. Dit deed mij realiseren dat ik geluk heb geboren te zijn in een land waar dit allemaal als normaal wordt gezien.

Activiteiten in onze vrije tijd

Nepali temple

Chitwan National Park moet één van de mooiste dingen zijn die ik ooit heb gezien. Van de bergen in de verte tot de eindeloze wouden en vlaktes was het weelderig, groen en geweldig. We gingen hier ook kanoën op de rivier, op zoek naar krokodillen.

We kregen genoeg tijd om plekken te bezoeken waar onze interesse naar uit ging. Dit waren bijvoorbeeld lokale tempels, waar we alle 365 traptreden beklommen om helemaal boven te komen. We brachten ook veel tijd door in steden en op markten, waar we probeerde af te dingen, iets dat ik niet helemaal onder de knie heb gekregen.

Toen we een keer uiteten waren leek het ons een goed idee om gefrituurde rijst te proberen, want het klonk als een veilige optie. Het zag er goed uit op het bord, maar de eerste hap brandde een gat in mijn tong – een stortvloed aan hitte. Ik heb nog nooit zoiets heets geproefd en ik hoop dat dit ook nooit meer gebeurd, maar het was wel leuk om nieuw eten te proberen in Nepal. Het traditionele dhal was een veel gegeten gerecht, een soort linzensoep geserveerd met rijst. Momos waren ook interessant, gemaakt van een soort deegachtige substantie en gevuld met groente of vlees. We hebben het zelfs geprobeerd om zelf te maken, maar wederom waren de kruiden zijn niet voor iedereen weggelegd.

De twee weken in Nepal waren snel voorbij en toen was het weer tijd om te vertrekken. Ik wou dat ik mij had ingeschreven voor een langere tijd, maar mijn tijd daar was lang genoeg om te weten dat ik terug wil.

Allie Carpenter

Dit verhaal is een persoonlijke ervaring van een vrijwilliger op dit project en dus een momentopname. Houd er rekening mee dat jouw ervaring hiervan af kan wijken. Onze projecten veranderen constant, omdat we inspelen op de lokale behoefte en we voortborduren op de behaalde resultaten. Ook verschillende weersomstandigheden kunnen de ervaring beïnvloeden. Lees meer over wat je kunt verwachten van dit project of neem contact met ons op voor meer informatie.

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲