You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Sociaal project in Ghana geschreven door Amber & Lisa Gysen

Sociaal project in Ghana

Sociaal project in Ghana

Sociaal project in Ghana

Sociaal project in Ghana

Sociaal project in Ghana

Sociaal project in Ghana

Eindelijk aangekomen! Het is het midden in de nacht, maar nadat we voor 20 uur onderweg zijn geweest voel je het verschil niet meer. Na een uur bagage zoeken en douane toestanden verandert vermoeidheid in opwinding, wat een chaos hier! Toen we buitenkwamen stond er iemand met een plaatje van Projects Abroad .. zijn naam was Yummy..onze eerste ontmoeting met een Ghanees. Zoveel positieve energie, daar word je vrolijk van!! Volgende stap.. geld wisselen en sim kaart kopen. Toen vertrokken we per taxi (of het leek toch op een auto) naar het Hostel, een soort hotel waar je met 10 op een kamer slaapt)hebben we geen oog dichtgedaan, kikkers en onweer wisselden elkaar af. Blijkbaar is het regenseizoen altijd zo. De Ghanezen noemen het “de winter”.

Na 5 uurtjes slaap, werden we opgehaald om naar de trotro’s te gaan – wat een drukte! Lisa en ik hebben heel de reis geen woord tegen elkaar gezegd! Alleen maar rondgekeken en onze hersenen laten aanpassen aan de nieuwe realiteit rondom ons.. de schrijnende armoede.

Eenmaal aangekomen werden we opgehaald door Steven onze coördinator. Vandaag is het introductiedag. Het huis is totaal niet wat ik had verwacht (weinig comfort, koude douche, etc..), maar Lisa voelt zich al onmiddellijk thuis en vindt het fijn hier (waarschijnlijk hadden de kleine puppy en het babypoesje er ook iets mee te maken) Georgina "momma" is de dame van het huis en er zijn vier andere vrijwilligers in ons huis (een Italiaanse, twee Engels en een Amerikaan). Na onze tour kwamen we terug naar huis om te lunchen.

In de namiddag hadden we al een ontmoeting met alle vrijwilligers op het strand voor een Afrikaanse dans & drum les.

De volgende dag gingen we onze handen al uit de mouwen steken om met de andere vrijwilligers een schooltje te schilderen de ‘Dirty Day” ons hart brak het moment dat we aankwamen. Rot hout, geen vloeren, erbarmelijke omstandigheden, maar de kinderen zijn zo positief en lachen altijd!! Lisa heeft zich in elk geval kostelijk vermaakt met de kinderen. Klapspelletjes, liedjes zingen, knuffelen en zelfs met verf stippen op hun gezicht schilderen vonden ze waanzinnig! We kunnen ontzettend veel leren van die kinderen hun enthousiasme. Het medisch team was er ook om de kinderen te controleren en verzorgen van kleine wondjes en aandoeningen. Sommigen hadden blaren van op hun blote voeten naar school te lopen, anderen hadden snijwonden, brandwonden, schaafwonden.. het is allemaal een pijnlijke realiteit.

Na onze derde officiële nacht in Ghana kregen we te maken met de ongemakken van Afrika – geen stroom en geen water voor de rest van de dag. Het is geweldig hoe Lisa zich aanpaste.. “Mama, da’s toch helemaal niet erg. Dat gebeurt hier nu eenmaal”.

Steven kwam ons de weg naar onze school uitleggen. “Je kan kiezen: de snelle typisch Ghanese weg of de gemakkelijke lange weg .. natuurlijk pakte we de snelle weg en begrepen al meteen waarom het ingewikkeld was .. putten in de weg, enorme plassen, springen over stenen, honden en geiten .. Misschien toch maar beter de makkelijke weg genomen.

Toen we aankwamen bij “onze” school, was onze eerste kennismaking de "Baby" van het huis. Haar naam is Grace. We dachten dat ze nog maar een maand oud zou zijn, maar bleek 4 maanden te zijn... Haar moeder liet haar achter als vuil op straat, omdat ze geloofde dat de baby de duivel in haar had. Deze situaties komen blijkbaar vaak voor.

We werden daarna eigenlijk letterlijk gedropt in een 6 tot 11 jarige klas en voor we het wisten stonden Lisa en ik voor de klas - Engelse grammatica en creatieve kunst. Ik wist niet dat Lisa of ik in staat waren om les te geven, 1 rode balpen voor alle klassen en een toelating om 5 stukjes papier te gebruiken per dag!! Een dagje vol geploeter en proberen inventief te zijn, maar we deden het – samen – dat moment was het begin van een groeiende band tussen moeder en dochter. We hadden enorm veel plezier en de kinderen van onze klas werden onze beste maatjes (vooral Lisa werd hun beste vriendin – ondanks dat ze toch respect hadden voor haar als “ leerkracht”. Voordat we naar huis vertrokken vertoefden we even in de crèche .. de kinderen zitten daar gewoon te zitten, slapen op de vloer, geen speelgoed, absoluut niets om ze bezig te houden en een oppas die niet naar hen omkijkt. Lisa had het hier wel moeilijk mee. We gingen boos en verdrietig naar huis.. het realiserende dat er niets is dat we kunnen doen over deze situatie. Het is nu eenmaal zo hier.

S’ Avonds vertrokken we naar Cape Coast met de andere vrijwilligers van het huis, we zijn gaan eten in een restaurant waar je krokodillen mag aaien – supertof! Dan een hotelletje gezocht om te overnachten. Wat een ervaring! Geen elektriciteit, geen douche (toch niet in onze kamer), vochtige lakens,…

We zetten onze dag in met een reis naar Kakum National Park - naar de Canopy Walk Way - een 40 meter hoge brug door de jungle. Wow, zo indrukwekkend! Dan richting Cape Coast Castle - het kasteel waar de slavenhandel plaatsvond, stukje geschiedenis waar je kippenvel van krijgt.

Zondag is het kerkdag, dus volgden we ons gezin mee naar de kerk – misviering van 8 tot 12u. Aangezien zondag een rustdag is hebben we eenmaal terug thuis gewoon spelletjes gespeeld met de kaarten, gelezen, gekleurd, kleding gewassen in een emmer, en eigenlijk gewoon wat rondgehangen met de kids uit de buurt.

Eerste werkdag van de week: De kinderen waren zo blij om ons terug te zien dat ze ons letterlijk omverliepen. Lessen voor vandaag – wiskunde en Frans. Na de middag tijd om te shoppen! Veel winkels waren er niet, maar we vonden toch een boekenwinkeltje waar ze schoolspullen verkochten. We hebben de taxi naar huis moeten nemen omdat we zoveel kochten (normaal doen we alles te voet) Het kostte veel geld, maar het was absoluut de moeite waard als we de dag erop de lachende en dankbare gezichtjes zagen. Nieuwe schoolboeken, kleurpotloden, schriften, gummen en puntenslijpers (ze gebruiken scheermesjes om hun potloden te scherpen en hun vingers gesneden in reepjes) en een hoop rode balpennen voor de leraren. We hadden ook nog twee koffers met kleding, speelgoed en papflessen gegeven aan de weeskinderen. Joseph, een van de weeskinderen in onze klas, maakte ons aan het huilen.. hij schreef een supermooie brief uit dankbaarheid.

Toen we thuis kwamen kregen we een Ghanees gerecht "Banku" iets dat we nooit meer willen eten, maar we deden toch ons uiterste best om een beetje op te eten .. het was zeker een nieuwe ervaring voor ons smaak pallet.

Door veel in Ghana rond te rijden en te verkennen hebben we zoveel armoede gezien, maar ons bezoek aan de sloppenwijken heeft ons toch wat slapeloze nachten bezorgd. Ik kon er zelfs geen foto’s maken puur van de cultuurshock. Lisa huilde onderweg naar huis “Wat hebben wij het toch goed hè mama..” Om af en toe ons hoofdje leeg te maken gingen we regelmatig naar het strand, de markt of even naar het internet café.

Onze laatste schooldag hebben we de hele ochtend Loombandjes gemaakt die ik meegebracht had uit België en speelden we met de voetballen die we voor de school kochten op de markt. Veel traantjes vloeiden op het einde van de dag. Vooral Lisa was heel emotioneel. Vele knuffels en kusjes later liepen we de schoolpoort uit en de kinderen liepen ons achterna.. “Madam Lisa, Madam Amber please don’t go!!” Hoe hard allemaal..

De dag voor ons vertrek besloten we nog een laatste reis te maken naar de watervallen van Koforidua “ The Boti Falls” het was een lange uitputtende dag en logistieke nachtmerrie, maar zeker de moeite!

Na afscheid te nemen van onze familie is alles wat ik kan zeggen: .. vaarwel Ghana - We houden van je!! De ervaring die we hadden was een “once in a lifetime” les in nederigheid en waardering voor wat het leven ons heeft gegeven!! Onze levens zijn veranderd op enorm veel vlakken en ik ben er zeker van dat we dit avontuur opnieuw gaan doen als we de kans hebben.. ★

Amber & Lisa Gysen

Dit verhaal is een persoonlijke ervaring van een vrijwilliger op dit project en dus een momentopname. Houd er rekening mee dat jouw ervaring hiervan af kan wijken. Onze projecten veranderen constant, omdat we inspelen op de lokale behoefte en we voortborduren op de behaalde resultaten. Ook verschillende weersomstandigheden kunnen de ervaring beïnvloeden. Lees meer over wat je kunt verwachten van dit project of neem contact met ons op voor meer informatie.

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲