You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Sociaal project in Vietnam door Anne Mullens

Mijn tijd in Hanoi, Vietnam was geweldig; ik heb fantastische mensen ontmoet en onvergetelijke momenten beleefd. Het waren zes weken met ups en downs, positieve en negatieve ervaringen.

Sociaal project in Vietnam - Anne Mullens

Aan het begin van mijn verblijf beloofde ik mezelf om niet emotioneel aan de kinderen gehecht te raken, maar het moment dat ik er binnenstapte en de glimlach op hun gezichtjes zag, wist ik dat dat een verloren zaak was. Het waren de meest geweldige kinderen die ik ooit zal kennen en ik werd meteen verliefd op hen. Na verloop van tijd leerde in hen kennen, kon ik hun namen onthouden, leerde ik hen wat Engels en speelde ik zo veel mogelijk met hen. Ik was ongelooflijk verrast door hoe gelukkig zij waren, ondanks de omstandigheden waarin ze opgroeiden. De band tussen de kinderen en mij groeide elke dag.

Sociaal project in Vietnam - Anne Mullens

Ondertussen arriveerden er steeds meer vrijwilligers. Onder hen bevonden zich zo veel geweldige mensen met wie ik sterke vriendschappen vormde. Van het moment dat ik mijn Vietnamese gsm had aangeschaft, begon het ding te rinkelen en ontving ik tonnen berichtjes om ergens af te spreken en iets leuks te gaan doen. Elk weekend kon je ons wel ergens buiten Hanoi samen vinden. Zo spendeerden we veel tijd in Halong Bay, Tam Coc, Perfume Pagoda en Sapa, waar ik onvergetelijke momenten beleefde.

Sociaal project in Vietnam - Anne Mullens

Mijn tijd in Vietnam ging veel te snel voorbij, maar “time flies when you’re having fun” en dat had ik! Ik zag baby’s hun eerste stapjes zetten, gehandicapte kinderen die eindelijk dingen konden die ze ervoor nooit hadden gekund door het geweldige werk van fysiotherapie vrijwilligers, en kinderen die hun eerste woordjes Engels brabbelden. Maar mijn meest memorabele moment was de dag van mijn vertrek, ook al was het een van de moeilijkste dagen uit mijn leven. Ik wilde niet vertrekken en alweer iemand zijn die de kinderen achterliet. Maar ik had geen andere keuze en daarom organiseerden we een klein afscheidsfeestje. Ik zei tegen mezelf dat ik niet zou huilen, maar toen de kinderen een liedje begonnen te zingen brak mijn hart en rolden de tranen over mijn wangen. Toen ze zagen dat ik huilde, kwamen de kinderen allemaal naar me toe rennen voor een groepsknuffel. Daar moest ik natuurlijk nog harden van huilen! Ze veegden mijn tranen weg en zeiden dat ze van me hielden. Dat was het meest onvergetelijke moment uit deze zes weken. Ik wist dat ik hen nooit zou vergeten…

Groetjes, Anne

Anne Mullens

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲