You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Sociaal project in Nepal geschreven door Bianca Hoogland

Sociaal project in Nepal

Vijf weken naar Nepal. Voor 4 weken vrijwilligerswerk en 10 dagen reizen. Wauw, te gek dat ik dit echt ga doen dacht ik van tevoren! Langzamerhand werd er steeds meer informatie voor mij duidelijk. Ik zou gaan werken op een school in Bhaktapur, wonen bij het gastgezin in Bhaktapur, tickets geboekt en de reisgids was binnen.

Toch begon het de week van tevoren echt wel spannend te worden. Ga ik daadwerkelijk alleen, helemaal alleen? Ga ik dit wel leuk vinden? Heb ik genoeg energie in mijn 6 weekse zomervakantie van mijn baan als juf? Wat als?

Het bleek mijn beste keus ooit te zijn en de allermooiste ervaring ooit, wat onbetaalbaar en onvergetelijk is!

Na een prima vlucht met een lange overstap kom ik aan in Kathmandu. De geuren, kleuren en indrukken komen op me af, maar ik geniet nu al. Het is een overweldigende hoofdstad, maar het voelt al direct goed.

De eerste 2 nachten breng ik in het hotel door in Kathmandu, waar ik zelf de stad verken met behulp van de lieve mensen en de reisgids. Ook kreeg ik mijn introductie over het land en over het werk.

Sociaal project in Nepal

Twee dagen later ging ik daadwerkelijk naar mijn doel toe. Hoe ga ik dit beschrijven in een behapbaar stuk? Ik zal mijn best doen!

De 4 weken werken waren echt te gek! Ik heb een week op het CBR gestaan, een soort gemeenschap voor kinderen met een handicap. Deze locatie greep mij echt aan het hart. Kinderen bij elkaar met allerlei soorten handicaps, van doof tot ADHD, van autisme tot en met verlamming. Het is onwerkelijk om al deze kinderen bij elkaar te zien, maar het mooie hiervan is dat alle kinderen het wel samen doen. Ze helpen elkaar, ze zijn er voor elkaar en er zijn vriendschappen. Ook de leraren hebben alle geduld van de wereld en doen zo hard hun best voor de kinderen.

Een van de mooiste momenten van mij is een muziekles. De kinderen kregen allemaal een muziek instrument en mochten muziek maken. Voor een epileptische jongen, die de hele dag apathisch voor zich uit keek, is dit onmogelijk. Ik ben naast hem gaan zitten en we hebben samen het muziek instrument bespeeld. Uiteindelijk begon hij hem zelf ook vast te houden. En er kwam een glimlach op zijn gezicht, een glimlach van oor tot oor en een twinkeling in zijn ogen. Deze glimlach zorgde bij mij voor een traan en was zo mooi om te zien.

Sociaal project in Nepal

De andere 3 weken heb ik op de school gewerkt met kinderen van 2 tot 3 jaar. Ik stond in de Nursery en had me opgegeven voor een sociaal project, maar ik voelde me toch meer een leraar. De kinderen zijn prachtig en al hun ogen hebben een twinkeling die dwars door alles heen komt.

Een dag ziet eruit als volgt:

We beginnen in de kring met elkaar begroeten, liedjes zingen en ze bespreken alvast het onderwerp waar ze mee aan de slag gaan (Nepali - Engels - Maths). Daarna worden de aan te leren letters / cijfers op het bord geschreven en gaan de kinderen het een voor een herhalen en aan de groep laten horen.

De boeken worden uitgedeeld en de kinderen worden dan 1 voor 1 bij de leraren geroepen om hun schrijven, tellen en lezen te oefenen.

Tussendoor is het tiffin’ time en gaan de kinderen lekker slapen. Hierna gaan ze weer verder werken in de schriften, eten ze nog een keer en gaan ze naar huis. Ik heb overal bijgedragen waar ik kon. Ik heb geholpen met letters schrijven en met tellen. En als de kinderen bezig waren met Nepali was ik met de kinderen aan het spelen of lekker gek aan het doen.

Deze weken zijn zo ontzettend bijzonder geweest, ze voelen als een eeuwigheid, maar eigenlijk zijn ze ook weer echt te kort. Ik heb zo intens genoten van de kids! Het feit dat je eigenlijk niet kan spreken met elkaar en dat communicatie via handen, voeten en gezicht plaats vind is even wennen, maar werkt echt perfect. Ik heb echt contact gemaakt met de kinderen en plezier gemaakt met ze.

Ze hebben mij laten zien dat ze blij en gelukkig zijn. Elke dag hetzelfde speeltje, laat ze elke dag weer juichen. Elke dag hetzelfde maken, geeft ze elke dag weer veel om te lachen. Ze zijn blij met wat ze hebben en tevreden.

Het schrijven van letters en cijfers heeft mij verbaasd, ze schrijven ze nog mooier dan kinderen 3 jaar ouder bij mij op school in Nederland!

Sociaal project in Nepal

Ik nam wel eens mijn camera mee om foto’s te maken en daar zijn ze gek op! Mijn foto’s zijn gevuld met de hele mooie koppies waar de twinkeling echt vanaf straalt. Ze waren zo nieuwsgierig. Ik pakte mijn camera altijd wel geruisloos, maar ze hadden het door en kwamen erbij.

Mijn mooiste herinnering aan deze kids, is toch wel het non verbale contact met de kinderen. Het uitleggen van de opdrachten met handen en voeten wat ze oppikken en uitvoeren. Het stralen als ze in de gaten hebben dat ze het goed gedaan hebben, de high fives en de mooiste glimlachen. Wauw! Dat maakt mij zo blij en zo tevreden!

Tijdens deze 4 weken heb ik gewoond in Bhaktapur. Ik woonde op een halfuur lopen van de school, maar dit was zo’n vertrouwd loopje. Elke dag zwaaien naar de andere kinderen langs de route, je dagelijkse fruit halen, over de plassen heen stappen en af en toe gewoon even wachten omdat de weg geblokkeerd is.

Het gastgezin was super. Onze gastmoeder was erg lief en ze heeft mij veel gesteund toen ik verdrietige berichten van het thuisfront kreeg. Elke ochtend kregen we een heerlijk typisch Nepali ontbijt en thee. Ook als we thuis kwamen stond de thee klaar en om 19.00 stond het diner klaar. Het eten was goed!! De heerlijke rijst met heerlijke groente curry’s. Ook konden we verzoekjes doen, zoals de melkrijst, heerlijk!!! Ze was gezellig en zorgde voor alles wat we nodig hebben. En dat was een kop thee en fijne geïnteresseerde gesprekken aan het einde van de dag.

Ook zijn wij elk weekend met de georganiseerde Projects Abroad trips mee gegaan. Chitwan, Pokhara, helemaal super. Een topprijs en alle high lights gezien. Ook hier ontmoette ik veel andere vrijwilligers en dat was erg leuk! Leuk om ze te spreken en alles uit te wisselen.

Daarna nog 10 dagen reizen en ik ben zo blij dat ik dat gedaan heb, het was echt helemaal te gek!! Dit raad ik iedereen aan. Ik ben begonnen in Lumbini, dan naar Patan, Bhaktapur, Namobuddha en ik heb het afgesloten met een heerlijk weekend Yoga in Kathmandu.

Sociaal project in Nepal

Verdrietig stapte ik in het vliegtuig en verdrietig voel ik me terug in Nederland. Nepal heeft me geraakt, heel diep en heeft me aan het denken gezet. Een nieuwe manier van leven, nieuwe manier van denken. Ik heb met mensen uit alle hoeken van de wereld om de tafel gezeten, de meest mooie interessante gesprekken gevoerd, gelachen, gehuild, de meeste fijne mensen ontmoet waarmee ik contact blijf houden, de meest mooie dingen gezien, leren te vertrouwen in de ontzettend behulpzame Nepali, op de meest gekke vervoersmiddelen gezeten en bovenal op en top, echt intens genoten.

Nepal heeft mij aan het denken gezet, het heeft mij een nieuw doel gegeven. Ik ben en was nog niet klaar daar en ik ben nu op zoek naar wat ik nou echt wil. Dus een nieuw ontdekkingstocht is voor mij gestart.

Nepal, ik mis je en bedankt voor echt alles!!!!

Namaste!

Bianca Hoogland

Bianca Hoogland

Dit ervaringsverhaal kan verwijzingen bevatten naar het werken in of samenwerken met weeshuizen. Lees hier meer over het huidige beleid van Projects Abroad ten aanzien van vrijwilligerswerk in weeshuizen en de overgang naar gemeenschapsgerichte opvang voor kinderen.

Dit verhaal is een persoonlijke ervaring van een vrijwilliger op dit project en dus een momentopname. Houd er rekening mee dat jouw ervaring hiervan af kan wijken. Onze projecten veranderen constant, omdat we inspelen op de lokale behoefte en we voortborduren op de behaalde resultaten. Ook verschillende weersomstandigheden kunnen de ervaring beïnvloeden. Lees meer over wat je kunt verwachten van dit project of neem contact met ons op voor meer informatie.

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲