You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Lesgeefproject in Nepal door Bram Donkers

Ervaringen van een ouwe pedagoog

Bram Donkers lesgeven in Nepal

Nepal. Daar ga je in de maanden oktober, november en december naar toe. 7500 km verderop.

Eerst maar even duiken in informatie over het land. Aanvankelijk een volledig geïsoleerd koninkrijk, ingeklemd tussen de grootmachten China en India. Pas in 1951 gingen de grenzen open voor toeristen, ontwikkelingsorganisaties en investeerders. Na 1990 ging het land gebukt onder opstanden en revoluties. Pas in 2006 kwam er een vredesakkoord. Na 240 jaar hindoemonarchie werd Nepal een seculiere democratische republiek. Kansen genoeg nu: de ligging tussen twee grootmachten, grote kansen voor het toerisme (Himalaya, nationale parken), een enorm potentieel aan waterkracht. Maar vooralsnog vinden we Nepal terug op plaats 138 van de lijst rijke/arme landen (United Nations Development Programme , 169 landen). De 31 armere landen zijn alle Afrikaans (behalve Haïti). Nepal is dus het armste Aziatische land.

Je gaat naar een land waar binnen een afstand van 200 km van noord naar zuid alle klimaten voorkomen, van tropisch tot poolklimaat. Een land, 3,5 keer Nederland, waar heel voorzichtig een politiek klimaat ontstaat waar democratie en ontwikkeling een kans krijgen. Een kansrijke poging om het accent van het noord-zuid toerisme te verleggen naa een oost-west trail. Langs deze route krijgen mensen een opleiding als gids, hoteluitbater of kok. Het leren van Engels is daarbij cruciaal. Kijk, een uitdaging voor onderwijskundigen: hoe leren we, hoe doceren we, hoe doseren we en hoe kijken we of het gelukt is?

Het grootste festival van het jaar in Nepal is nu begonnen: Dashain. Alle kasten vieren de overwinning van de godin Durga op de demon Mahisasur. De eerste negen dagen staan in het teken van de strijd tussen de godin en de demon; de tiende dag is de dag van de overwinning: rechtvaardigheid en waarheid prevaleren. Families komen - soms van heinde en ver - bijeen. Huizen worden gereinigd, opdat de godin zegen en voorspoed kan geven.

Bram Donkers lesgeven in NepalNa 30 uur reistijd in donker Kathmandu geland. Als je al een visum hebt, hoef je niet in een lange rij te staan en geen uitgebreid formulier in te vullen. Het kleine formulier werd niet eens bekeken, alleen het paspoort ging door de scanner. Daarna staan er veel mannen klaar om je te helpen (voor € 10,-!) je koffer te zoeken. Euro's wisselen voor een pak rupees was nog mogelijk. Iemand van het hotel stond met een groot bord temidden van een groep schreeuwende taxichauffeurs en hing mij een lange zijdeachtige sjaal om. Een woeste rit (binnendoor) volgde, uitwijkend voor honden en recht op ons afkomende tegenliggers. In het (heel eenvoudige) hotel heel vriendelijk ontvangen. Wifi code gekregen en in de lounge nog getwitterd en gemaild. Zondagmorgen door Kieh (uit Canada) namens Projects Abroad wegwijs gemaakt: lokale simkaart gekocht, rondje gelopen door de toeristenwijk. Teveel indrukken voor een oude man ..... wel heel leuk!

Terug in de tijd en toch weer niet. Vanaf het dakterras zie ik hoe de rijst geoogst wordt: snijden, binden, sjouwen met garven, de korrels eruit slaan, sjouwen met manden vol rijstkorrels …..niks geen mechanisatie. Alsof je weer plaatjes kijkt op de kleuterschool ….”zie de bindsters garen…“. Maar diezelfde mensen hebben een telefoon bij zich. Er wordt frequent gebeld, ik heb in dit dorp al drie winkeltjes gezien waar je je beltegoed kunt aanvullen. Niet alles gaat even soepel. Gisteravond viel de stroom om 19 uur uit en tot 22 uur zat ik bij kaarslicht op het terras. Gelukkig had de laptop nog voldoende power. Het gesjouw ermee was niet voor niets. Op de straten ligt een onbeschrijfelijke zooi. Overal loslopende honden, ook op het schoolplein; niemand stoort zich eraan. “s Nachts is er een gezamenlijk blaasconcert. Je veegt buiten alleen als je er een mat moet neerleggen om de rijst te drogen. Af en toe verbrandt men wat, maar niemand veegt zijn straatje schoon. Er wordt binnen druk gepoetst, overal hangt was te drogen, maar op straat is het een puinhoop. Het wassen van kleding gebeurt trouwens ook nog in de dorpspoelen/vijvers. De emancipatie van de vrouw is in de bouw het verst gevorderd: de vrouwen zijn daar in aantal gelijk en doen hetzelfde zware werk (alles handmatig). Zo komt er een beetje geld binnen.

Bram Donkers lesgeven in Nepal

In vier groepen van oudere kinderen heb ik vandaag iets over Nederland verteld en een kalender achtergelaten. Leuk als het bij jou 2068 is! Nou ja, ze hebben gelukkig de foto’s nog. Geweldig hoe je met de kinderen in het Engels kunt converseren. Ze lijken het heel interessant te vinden dat Nederland voor een groot deel onder zeeniveau ligt. Schaatsen lijkt hen ook leuk. Er wordt vanaf de kleutergroepen Engels gegeven. Een hele toer voor de kinderen om twee totaal verschillende lettertekens te moeten leren.

Het is vandaag de eerste van de maand Kartik; die telt 30 dagen met vier vrije zaterdagen en vier festivaldagen aan het eind van de maand: Tihar, lichtjesfeest).

In het krappe internetwinkeltje in het dorp (2 bij 2 meter) is het toch mogelijk om een internetverbinding voor mijn laptop per kabel te krijgen. Teksten op het weblog zetten en mailen is mogelijk, uploaden van foto’s lukt hier niet. Dat moet wachten tot ik een weekend naar Patan ga; hotels hebben daar WIFI, meestal snel genoeg.

Een schooldag eindigt steeds met een soort militair appel. De groepen 1 t/8 staan in lange rijen buiten opgesteld. Allerlei commando’s klinken en er wordt simultaan gestampt, geklapt en geantwoord. Ik denk terug aan het appèl in 1963 in de Willem III – kazerne in Amersfoort. De kleding en de nagels worden gecontroleerd en rij voor rij mag afmarcheren. Sommige kinderen worden eruit gepikt, die moeten nablijven. De kinderen gaan lopend, met de schoolbus of op een open vrachtwagen naar huis. Eén van de leerkrachten die in Kathmandu woont, gaat op de fiets naar huis. Als alles meezit, doet hij er een uur over. Vanmorgen was hij te laat: hij stond vast in het verkeer (met de fiets!). Ik heb zijn les overgenomen. Hij vertelt dat zijn fiets, een stevige bike zonder versnellingen, wel 5000 rupees (€ 50,-) kost.

Voor elke dag mag ik mijn eigen rooster maken en overleggen met de afzonderlijke leerkrachten. Rond de Engelse liedjes (van internet gehaald) maak ik een 20 minuten-les: woordkennis, uitspraak, bewegingen, spelletje, noteren; de andere 20 lesminuten geeft de leraar (M/V) zijn eigen les. Met een aantal heb ik boeiende nagesprekken. Niet ieder leraar spreekt goed Engels en ook niet iedere leraar spreekt vrijmoedig over zijn bevindingen. Verder blijf ik een soort profeet van de “multiple intelligences”.

Bram Donkers lesgeven in Nepal

Vanmorgen en vanmiddag twee teachertrainingen gegeven voor het samenwerkingsverband van de Bungamati Foundation. De trainingen zijn vóór (8.00 u.) en na schooltijd en sommige leerkrachten moeten er een uur voor lopen! Het enthousiasme kent geen grenzen, als ik “let’s play together” of “let’s sing together” doe met hen. Een Deense vrijwilliger (net afgestudeerd antropologe) heeft leuke werkvormen bedacht om de woordenschat uit te breiden. Ze is begonnen met powerpointpresentaties, maar is erachter gekomen dat zoiets niet werkt hier …… vooralsnog niet. Mensen moeten iets leren wat ze direct kunnen toepassen in hun klassen.

Nog hard werken hier voor een ouwe man. De eerste leerkrachtbijeenkomst op de Adarshaschool start al om 8 uur ’s ochtends en de andere groep komt na schooltijd om 16 uur en dat vier keer in de week. Tussendoor ben ik met de kinderen van de Tri Ratna school bezig met allerlei verschillende werkvormen. Een thema als “afstanden” gebruik ik op verschillende niveaus in de groepen 6 t/m 10. Een Engels liedje over aankomende vliegtuigen vormt de inleiding. Met een kleine (beschadigde) wereldbol en een zaklantaarn kun je al aardig wat doen. De kinderen noteren de gegevens (ze maken praktisch geen spellingsfouten!) en vaak voeg ik ter afwisseling nog wat bewegingen bij het liedje toe. Ze volgen met kennelijk plezier …… of denken: “die vent uit Holland is gek”. Soms laat ik een hogere groep optreden als “teachers” in een lagere groep ….met succes. Omdat er hier uitsluitend frontaal en zonder variatie of afstemming op niveau wordt lesgegeven, lijkt dit nogal revolutionair.

In Sainbu, op de Jana Udaya School, werken vier van onze cursisten. Achterop de motor ga ik daarheen. Er heerst een nerveuze sfeer, want de kinderen van klas 1 t/m 10 worden vandaag ingeënt tegen tyfus. Klas 1 van de jonge juf Pabitra is erg groot: 36 kinderen in een kleine ruimte! Ze heeft het zwaar. In de klas van Bina worden de cadeaus van de Bungamati Foundation uitgepakt en zingen de kleuters het lied van Brother John. We praten met het schoolhoofd (spreekt heel gebrekkig Engels). Hij is net terug van een bezoek aan scholen in het westen van Nepal. Ze schijnen daar heel moderne methoden te gebruiken (mogelijk gemaakt door Amerikaanse instellingen).Morgen een school in Khokana bezoeken, waar ook cursisten werken.

Bram Donkers lesgeven in Nepal

Van hun schamele loon (4000 rupees per maand) hebben de teachers nog cadeaus voor ons gekocht, Er vloeien bij de laatste les zelfs tranen. Louise heeft voor elk een certificaat en een boek gemaakt (tekeningen en beschrijvingen van de acht intelligenties). We moeten uitgebreid op de foto en luisteren naar een toespraak in goed Engels. De lessen krijgen nog een vervolg: volgende week gaan we bij een aantal kijken hoe ze het geleerde in hun eigen klas toepassen.

Het was een geanimeerde bijeenkomst: 25 vrijwilligers die voor Projects Abroad in het onderwijs werken in en rond Kathmandu. We hebben ze ervaringen laten uitwisselen, obstakels besproken en veel materiaal aangereikt om goed bezig te zijn op de scholen. De ontwikkelingen in het onderwijs in Nepal gaan nu gelukkig (langzaam) af van de “One-way-education” (stampen en herhalen). Als vrijwilliger kun je heel goed lessen geven die verrassend kunnen zijn voor leraar en leerling èn ………. met heel eenvoudige middelen. We hebben enthousiast gezongen en geprobeerd ons te realiseren hoe in elke les zoveel mogelijk kinderen tot hun recht kunnen komen. Het is wel makkelijk werken met een groep jongeren die - ver van huis - van aanpakken weten!

Na de laatste teacher - training is er een afscheidsceremonie. Twee toespraken: van de voorzitter van de Cooperative Society Bungamati en van de principal, Daarna krijg ik drie sjaals omgehangen en drie keer een tika op het voorhoofd, met goede wensen voor een behouden thuiskomst. Koekjes en thee toe en ………. met het team op de foto.

Een mooi slot van boeiend werk in een totaal andere cultuur dan de Nederlandse. Je wenst de mensen een betere toekomst toe. Met meer kansen voor de kinderen en betere middelen voor goed onderwijs. Je bedankt ze voor hun vriendelijkheid en voor de mogelijkheid om meer te zien dan de gemiddelde toerist. Overschakelen nu van teacher naar toerist. Anneke komt eraan en er resten nog twee weken om samen het land te bereizen en een mooi avontuur te delen.

Bram Donkers sr.

Bram Donkers

Dit verhaal is een persoonlijke ervaring van een vrijwilliger op dit project en dus een momentopname. Houd er rekening mee dat jouw ervaring hiervan af kan wijken. Onze projecten veranderen constant, omdat we inspelen op de lokale behoefte en we voortborduren op de behaalde resultaten. Ook verschillende weersomstandigheden kunnen de ervaring beïnvloeden. Lees meer over wat je kunt verwachten van dit project of neem contact met ons op voor meer informatie.

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲