You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Vrijwilligerswerk in een weeshuis in Ghana - Camilla de Bie op een sociaal project

Camilla de Bie

Half juli ben ik voor een maand naar Ghana gegaan om vrijwilligerswerk in een weeshuis te doen. Projects Abroad had voor mij geregeld dat ik naar Hohoe ging. Hohoe is een klein dorpje/stadje dichtbij de grens van Togo, en is nog niet zo toeristisch. Hierdoor is het nog een stukje ‘authentiek Ghana’.

Bij aankomst op Kotoka Airport werd ik opgehaald en met een taxi naar het gastenverblijf van Projects Abroad in Accra gebracht. Niet alleen omdat je doodop bent als je aankomt, maar ook omdat het in Ghana al om zes uur ’s avonds donker is, en je niet wilt reizen in het donker. Reizen in Ghana gaat in een trotro, een volgepropt minibusje, zonder werkende meters, zonder vering, en vooral zonder (snelheids)regels. Vol gas race je over zand- en asfaltwegen vol met gaten. Met een tussenstop in Ho, een grotere plaats tussen Accra en Hohoe in, kwam ik zes uur later aan in Hohoe. Even schrikken hoor! Iedereen loopt op straat, met een paar graatmagere schaapjes ertussen, er lag één grote asfaltweg, de rest waren kleiwegen. Mensen dragen hun spullen op hun hoofd; het maakt niet uit of dat planken, manden of zakken zijn.

Eugemot Orphanage

Ik sliep in een huis van een rijkere Ghanese vrouw, met nog vijf andere vrijwilligers. We hadden luxe, want we hadden bedden, kasten en een westerse toilet. Ik vond het erg leuk om met andere vrijwilligers in een huis te zitten, omdat je dan met elkaar kunt praten over elkaars bevindingen. Je snapt elkaars verwondering over dingen die voor de Ghanezen heel normaal zijn. Niet iedereen uit mijn gastgezin ging naar hetzelfde weeshuis, wat ook weer leuk was, omdat we zo verhalen en tips konden uitwisselen.

Een (werk)dag in Ghana?
Om half zes in de ochtend werd ik wakker. Niet zozeer vrijwillig, maar door geluiden. Om half zes werd het namelijk licht buiten. En Ghanezen leven niet zo op de tijd als wij westerlingen, maar leven meer met de zon. Wanneer de zon opkomt, doen de Ghanezen hetzelfde. Ik werd dus wakker gemaakt door de zon. Een wasmachine was er niet, dus de was werd gewoon met de hand gedaan. En ja, ook dan wordt het schoon! Nog even wat lezen, en uiteindelijk toch in de benen en onder de douche… als die het deed. De waterdruk wilde nog wel eens wegvallen, en dan werd het douchen met een emmertje water. Warm stromend water was er sowieso niet, dus het was iedere dag een koude plens water. En dat is heel goed te doen! Na de douche met zijn zessen ontbijten: twee stukken wit brood en een kop thee (evt. met oplosmelk) of Milo (warme chocolademelk).

Daarna nog even snel wat meegebracht speelgoed bij elkaar rapen voor in het weeshuis, en dan kwam de taxi me halen. Ik ging iedere dag met een andere vrijwilligster uit mijn gastgezin, en we haalden nog vier anderen uit een ander gastgezin in Hohoe op. Op naar het weeshuis!
In het weeshuis aangekomen werden we verwelkomd door kinderen die allemaal willen knuffelen, allemaal je tas willen dragen, allemaal foto’s willen maken, en die allemaal aandacht willen. Ik werkte in een weeshuis waar 46 kinderen wonen tussen de 1 en 17 jaar. Het weeshuis was niet heel groot, en de kinderen sliepen in stapelbedden van drie hoog, of op een rieten matje op de grond. Sanitair was er niet echt, plassen doe je in het veld, de rest in een gat.

In de uren dat we bij de kinderen waren, gingen we zingen, spelen en praten. Met de jongste kon ik leuk knuffelen en tekenen. Met de iets ouderen konden we simpele boekjes lezen, knutselen, tekenen etc. Met de oudsten konden we echt praten; hoe is het nou om in Ghana te leven, wat wil je worden etc. De verschillende leeftijden waren dus erg leuk! Zelf had ik een aantal kilo aan speelgoed meegenomen. Twister vonden de kinderen heel leuk, maar ook stickers en stiften vinden ze te gek! Lunchen deden we in een aparte ruimte van het weeshuis; even een paar minuten rust. Kinderen willen constant aandacht, en dat is ook heel begrijpelijk, en daarom waren we er ook, maar even rust was ook fijn. Wat overbleef van de lunch ging naar de kinderen, die altijd honger leken te hebben. De kinderen van dit weeshuis hadden iedere middag voetbaltraining. Ik wilde zeggen ‘goed voor het lichaam’, maar ik heb nog nooit zulke jonge kinderen met sixpacks gezien! Op de afgesproken tijd kwam de taxi ons weer ophalen en gingen we weer naar huis.

Eén keer in de week hadden we ‘quiznight’, een avond waarop we met alle vrijwilligers uit het dorp een quiz deden, of hints. Erg leuk om elkaar zo te treffen! Erg gezellig :)

In de weekenden waren we vrij om te doen wat we wilden. Ik ben op de helft van mijn reis met anderen naar Cape Coast gegaan, een stad ten westen van Accra. Acht uur hotsen en k(l)otsen in de trotro verder, maar dan heb je ook wat! Een Beach Resort (hoofdletterwaardig) aan het strand, westers eten en een kasteel om de hoek. Vier dagen heb ik met anderen veel lol gehad. Ook dat is Ghana ontdekken.

Ik ben in mijn laatste weekend mee gegaan met mijn gastmoeder naar de kerk in Hohoe, gehouden in een schooltje. Ga naar de kerk als je de kans krijg, want dat is écht Ghana ervaren! Vrouwen dansen de hele kerk door, er wordt hardop gebeden, en de preek wordt in zowel het Engels als de lokale taal door de microfoon geschreeuwd. Natuurlijk wordt je als blanke even naar voren gehaald, maar mijn terugreis werd ook meteen gezegend. Een ervaring om nooit meer te vergeten!

Ziek zijn in Ghana kan ook. Dat was helemaal niet leuk, en daarom ga ik het er ook niet lang over hebben. Ik wil alleen even kwijt dat ik op dat moment blij was dat ik met een organisatie was, die voor me zorgde en me naar het ziekenhuis bracht, en dat ik niet hulpeloos alleen in een hutje lag. Dat was niet alleen fijn voor mij, maar ook voor het thuisfront!

Ghana is een ontzettend mooi en gastvrij land. Mensen zijn behulpzaam en willen je vriend zijn. Sommigen gaan een stapje verder en vragen of je hun kind wil baren… Zeker in een dorpje als Hohoe werd ik nageroepen om mijn huidskleur en komen kinderen zwaaiend op je afrennen. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet terug denk aan Ghana. Ik heb hele leuke contacten in binnen- en buitenland overgehouden aan mijn reis, en ik heb er nog geen dag spijt van gehad dat ik dit avontuur ben aangegaan!

Groetjes, Camilla de Bie

Camilla de Bie

Dit verhaal is een persoonlijke ervaring van een vrijwilliger op dit project en dus een momentopname. Houd er rekening mee dat jouw ervaring hiervan af kan wijken. Onze projecten veranderen constant, omdat we inspelen op de lokale behoefte en we voortborduren op de behaalde resultaten. Ook verschillende weersomstandigheden kunnen de ervaring beïnvloeden. Lees meer over wat je kunt verwachten van dit project of neem contact met ons op voor meer informatie.

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲