You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Lesgeef project in Costa Rica geschreven door Charlotte Buck

Toen ik aankwam in Liberia was ik plots heel zenuwachtig want ik had, voor ik besliste om vrijwilligerswerk te gaan doen in Costa Rica, nog nooit ergens anders gewoond. Een medewerker van het lokale Projects Abroad kantoor kwam me ophalen aan de luchthaven en bracht me naar mijn gastgezin. Ik voelde me er onmiddellijk thuis. Carmen en Luis, mijn gastfamilie, waren ontzettend gastvrij. Het eerste wat ik deed, nadat ik mijn koffers had uitgeladen, was hen meer vertellen over mezelf. Ze spraken geen Engels dus het zou een stuk moeilijker gegaan zijn als ik geen Spaans kon spreken. Ze vertelden me over de andere vrijwilligers die ze eerder in hun huis hadden gehad en dat ze altijd erg hun best doen om met hen een goede band op te bouwen.

Elke dag als ik thuis kwam van het werk, lunchten we gezellig samen. Ik voelde me echt deel van het gezin. Luis kwam altijd binnen en riep dan “Charlotte, Pura Vida” en zijn dochter Marie Jose vroeg altijd hoe mijn dag was geweest. Carmen was erg begripvol met het feit dat ik vegetarisch was en probeerde voor mij ook traditionele gerechten van Costa Rica te maken. Natuurlijk hoorde hier een hoop rijst en bonen bij, maar daar wende ik al snel aan. Op een avond maakte ze ‘plantain ceviche’ als vervanging voor de rauwe vis versie. Omdat ik echt geen ‘gallo pinto’ als ontbijt wou, sneed Carmen altijd vers fruit, wat altijd super lekker was!

Het enigste nadeel aan mijn gastgezin, was dat ik helemaal aan de rand van Liberia woonde, ver weg van de andere vrijwilligers. Ik was de enige vrijwilliger die niet samenwoonde met andere vrijwilligers en ik was ook de enige die thuis geen internet had.

Het lesgeef project

Nadat ik een rondleiding had gekregen in Liberia, een kleine stad met gebouwen niet hoger dan één verdieping rondom het stadsplein met een witte kerk, nam Gabby, begeleider van Projects Abroad, mij mee naar Colegio Artistico Felipe Perez Perez. Ik kon mij geen betere plek bedenken om te werken. De eerste namiddag betrok mijn lerares Elena, die bijna foutloos Engels sprak, me meteen bij het lesgeven. Het was examen week op school dus we moesten buiten in de tuin onder een grote boom lesgeven, maar dat vond ik helemaal niet erg. De leerlingen waren erg verbaast toen ik hen vertelde dat ik 18 jaar oud was. De meeste leerlingen waren zelf ook 17 of 18 jaar en hadden dus verwacht dat ik veel ouder was.

Nadat ik kennis had gemaakt met alle andere klassen waarmee ik de volgende maanden zou gaan werken, begon ik stilaan te wennen aan deze middelbare school. De lessen begonnen nooit op tijd en ik moest heel erg mijn best doen om de leerlingen te motiveren en op schema te houden. Gelukkig werd mijn moeite soms ook beloond wanneer de leerlingen iets begrepen of een echte conversatie in het Engels konden voeren. De leerlingen hadden een vrij strikt leerplan, maar ik kreeg toch de kans om nieuwe activiteiten te bedenken zoals bijvoorbeeld woordspelletjes.

Lesgeef project in Costa Rica geschreven door Charlotte Buck

Ik heb zelfs mogen helpen bij het opkomen voor de rechten van mijn school. Toen ik pas aangekomen was, had de school geen toegang tot drinkbaar water en schone sanitaire voorzieningen. Het schoolbestuur had meer geld nodig van het Onderwijs Departement om het probleem op te lossen. Gedurende twee weken stopten we de lessen geregeld om te protesteren in de stad.

Onze school organiseerde op feestdagen speciale bijeenkomsten waar ze traditionele dansen en liedjes brachten. Op deze manier heb ik de cultuur van Costa Rica mee kunnen ervaren. De kinderen waren heel getalenteerd. De school had een speciale dag waarop ze het belang van Engelse lessen vierden. Op deze dag worden er Engelse liedjes gezongen, toneeltjes en dansje opgevoerd en Engelse spelletjes gespeeld. Enkele weken voor het Engelse festival vroeg een van mijn studenten, Tania, of ik en een andere vrijwilliger zin hadden om mee op te treden in een dansact tijdens het festival. Het leek me heel leuk om te doen hoewel ik echt niet kan dansen.

Twee keer per week gingen we bij Tania thuis oefenen. Tijdens de opwarming leerden we meer traditionele dansen en hierna oefenden we de choreografie die Tania had bedacht bij het liedje ‘These boots are made for walking’. Het was hilarisch elke keer dat ik over mijn eigen voeten struikelde, maar het was het allemaal waard. Op deze manier leerde ik Tania, haar jongere zus Angie en hun vriendin Mauren beter kennen. Na ons optreden hoorden we van de medewerkers van Projects Abroad dat wij de eerste vrijwilligers waren die het hadden aangedurfd om voor de hele school op te treden.

Mijn lerares en ik organiseerden ook een spelwedstrijd. Gedurende een paar dagen werkte ik individueel met enkele studenten die na de les op school bleven. Ze deden het erg goed ondanks dat ze niet veel hadden geoefend. Het was heel moeilijk om afscheid te nemen van mijn leerlingen. Ik had ondertussen al veel meegemaakt met hen. Ik ga het erg missen dat ze naar me toe komen en vragen om meer te vertellen over mijn leven en waarom ik One Direction goed zou moeten vinden. Ze gaven me allemaal een afscheidsknuffel en vroegen me of ik niet langer kon blijven. Ik wou super graag langer blijven, zelfs drie maanden was niet genoeg.

Reizen in Costa Rica

Ik geraakte goed bevriend met de andere vrijwilligers. Hierover had ik de meeste zorgen toen ik aankwam in Costa Rica. Ik woonde jammer genoeg niet samen met andere vrijwilligers, maar gelukkig spraken we een of twee keer per week af na het werk om gezellig samen iets te gaan drinken in de lokale kroeg of we namen een ‘batido’ in het park. Elk weekend gingen we een nieuw deel van Costa Rica ontdekken. Zo zijn we gaan bungee jumpen van op 143 meter hoogte en hebben we een death ride gedaan in de nevelwouden van Monteverde. We brachten een verlengd weekend door aan de Caribische kust waar we hebben gevolleybald en gesnorkeld en in Parque National Manuel Antonio heb ik brulapen en kapucijnaapjes gezien. Opgepast want niet alle dieren zijn lief! Een ‘mapache’ (wasbeer) was bijna gaan lopen met mijn jas toen ik op het strand zat.

Lesgeef project in Costa Rica geschreven door Charlotte Buck

Liberia was dicht genoeg bij de grens van Nicaragua dat ik voor een weekend naar Granada kon met een andere vrijwilligers. Ik ging naar de verschillende stranden in de buurt zoals Tamarindo, Flamingo, Coco en Samara. Het helder blauwe water van Rio Celeste is een van de geweldigste natuur verschijnselen dat ik ooit heb gezien. Ik had niet verwacht andere talen te spreken dan Spaans, maar van de Duitse vrijwilligers heb ik zo’n 50 woorden Duits geleerd. Al onze gekke avonturen en ontdekkingen in het land, hebben onze band echt versterkt en we blijven zeker contact houden ook al wonen we verspreid over de hele wereld. Ik ben zo blij dat ik ervoor gekozen heb om te werken en te wonen in Costa Rica. Ik heb een ongelooflijke tijd gehad.

Charlotte Buck

Dit verhaal is een persoonlijke ervaring van een vrijwilliger op dit project en dus een momentopname. Houd er rekening mee dat jouw ervaring hiervan af kan wijken. Onze projecten veranderen constant, omdat we inspelen op de lokale behoefte en we voortborduren op de behaalde resultaten. Ook verschillende weersomstandigheden kunnen de ervaring beïnvloeden. Lees meer over wat je kunt verwachten van dit project of neem contact met ons op voor meer informatie.

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲