You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Medisch & Sociaal Project in Nepal – de ervaringen van Daniël Lambrichts

Ik ben met Projects Abroad naar Nepal geweest. En dat zit zo!
Als brave VWO-scholier behaalde ik na zes jaar mijn diploma. Sinds de brugklas had ik de ambitie om arts te worden en dus had ik mij ingeschreven voor de centrale loting. Met een flinke dosis pech ben ik toen helaas niet ingeloot. En toen!? Een andere studie? Nee, ik wil echt arts worden. Een jaar werken? Nee, ik wil niet alleen maar bezig zijn met baantjes. Een jaar reizen dan? Te duur.

Daniël Lambrichts

Lang heb ik zitten twijfelen, maar uiteindelijk besloot ik een combinatie van deze dingen te ondernemen in een zogenaamd gap year. Ik ging op zoek naar vrijwilligerswerk in het buitenland, terwijl ik ondertussen werkte en verschillende cursussen deed. Simpelweg via Google kwam ik op de website van Projects Abroad terecht. Na een tijdje lezen en kijken, kreeg ik het gevoel te pakken. Dit was misschien wel de organisatie waarmee ik vrijwilligerswerk in het buitenland kon gaan doen. Een informatiedag, verschillende mails en brochures verder, wist ik het. Ik ga op reis met Projects Abroad!

Ik besloot ik me definitief in te schrijven voor vrijwilligerswerk in Nepal. Een land waar ik meerdere positieve verhalen over had gehoord. Door mijn interesse in de geneeskunde besloot ik me aan te melden voor een medisch project. Ook koos ik voor een sociaal project, omdat het me ook mooi leek mijn steentje op een andere manier bij te dragen in bijvoorbeeld een opvangtehuis.

Meerdere vaccinaties en een visum rijker, was het opeens al bijna zover. De grote reis zat er aan te komen. Na een goede begeleiding van de organisatie (zowel Engelstalig als Nederlandstalig) en met hulp van de MyProjectsAbroad-site was ik er helemaal klaar voor. Een dag van te voren alles gecheckt en ingepakt. En op weg naar Schiphol. Het was zover! In mijn eentje twee maanden op pad.

Een lange reis later zette ik mijn eerste stappen op Nepalese bodem. Het land waar ik altijd alleen maar over had gelezen en gehoord. Nu stond ik er toch echt zelf! Ik werd opgewacht door een chauffeur met een Projects Abroad bordje en hij bracht hij me naar mijn hotel. Daar zou ik de eerste nachten verblijven, om langzaam te kunnen wennen aan de Nepalese cultuur. Erg fijn, en ook de introductie die ik de volgende dag kreeg van iemand van Projects Abroad in Nepal was zeer nuttig. Ik kreeg een kleine rondleiding in Thamel, het toeristische gedeelte van de hoofdstad Kathmandu en we namen samen belangrijke informatie door over gebruiken, gevaren, regels etc..

Op maandag was het dan zover, na twee nachtjes in het hotel ontmoette ik mijn gastgezin. De familie Timalsina. Ik werd hartelijk welkom geheten door Dhana, mijn hostmoeder, en we zaten gelijk met z’n allen aan de thee. Die middag werd ik ook naar het ziekenhuis gebracht, waar ik ook diezelfde dag mijn introductie kreeg. Een rondleiding door het ziekenhuis later, werd ik alweer opgehaald door Mhaesh, een ander familielid. We wandelden de weg terug naar huis en leerden elkaar op die manier gelijk al goed kennen. Mhaesh, was een student scheikunde, en een erg aardige en pientere jongeman.

’s Avonds leerde ik mijn hostzus Lio kennen, die voor een sociaal project in Nepal zat. Ze was al twee weken eerder aangekomen en zo kon ik dus gemakkelijk leren hoe het er aan toe ging. Ook kwam mijn hostvader thuis van zijn werk, een hardwerkende en lieve man, waar ik het eigenlijk vrijwel gelijk goed mee kon vinden. Ik was in een warme, gastvrije en gezellige familie terechtgekomen.

Die eerste week leerde ik hoe een Nepalees leefde. Hoe je de dahl bat (rijst met linzenzoep – traditioneel Nepalees) het beste kon eten. Hoe je eigenlijk moet toiletteren op een niet-Westers toilet. Hoe je met die kleine overvolle microbusjes moet reizen. Hoe de familieverhoudingen lagen; ook neven en nichten werden als broers en zussen behandeld. Maar ook leerde ik de mensen in het ziekenhuis goed kennen. Mijn begeleidend arts, dr Swasti, bijvoorbeeld. En ook werd het mij duidelijk dat hoe primitief de zorg ook is, mensen ontzettend blij zijn dat er überhaupt zorg is. Een leerzame eerste week dus al.

Een doordeweekse dag bestond uit het (vroeg) opstaan en thee drinken met de aanwezige mensen in het huis. Soms gingen we (als er stroom was) met zijn allen voor de TV in de woon- annex slaapkamer van Madhav en Dhana zitten. Om vervolgens fris en fruitig (eventueel na een koude douche) aan het ontbijt te verschijnen. Ook ’s ochtends vaak het traditionele dahl bat als eten, maar Dhana was ook wel eens zo lief om kleine pannenkoekjes te bakken. Daarna ging ik dan te voet op pad naar het ziekenhuis, waar ik na 30 minuten doorstappen in het kantoortje van Dr. Swasti Hospital aankwam. ’s Ochtends was er spreekuur, en dat was eigenlijk nog het beste te vergeleken met het reilen en zeilen op een huisartsenpost. Patiënten kwamen met milde gezondheidsklachten en werden vaak met enkel een medicijn naar huis gestuurd. Gaandeweg heeft Dr. Swasti mij verschillende ziektebeelden uitgelegd, maar vooral ook hoe zo’n diagnose nou gemaakt wordt en hoe die te behandelen is. Ik ben in de hele maand niet veel zelf actief geweest qua medische handelingen. Dat vond ik eerst jammer, maar ik besefte me al gauw, dat ook op deze passieve manier veel te leren viel. Zo mocht ik, na wat vertrouwen te hebben gewonnen bij de chirurg, enkele (grote) operaties bijwonen. Heel interessant!

Er was naast werken ook nog volop tijd voor andere activiteiten. Je leert al gauw nieuwe vrijwilligers kennen en daarmee kan je veel dingen organiseren. Projects Abroad zelf doet echt merkbaar z’n best om je ook van het land te laten genieten. Zo organiseerden ze een trip naar Chitwan National Park en naar The Last Resort – een “resort” bij de grens van Tibet. Chitwan was mijn persoonlijke hoogtepunt en ik heb erg genoten van de jungle walk, en het kanovaren. Een fantastisch weekend in de wildernis met een gezellige groep vrijwilligers en een vriendelijke gids. Ook de Last Resort trip was zeer geslaagd, het was überhaupt al mooi om er te zijn, maar een bungee jump (van 160 m hoogte!) en een middag raften maakten het natuurlijk helemaal compleet. Je leert op die manier het land en veel andere vrijwilligers goed kennen.

Omdat er in Nepal zoveel cultureels te beleven valt, is het ook echt de moeite waard om zelf eropuit te trekken. Reizen met de microbusjes of met de taxi brengt je vrij snel waar je moet zijn. De heilige crematietempel Pashupatinath bezoeken, een rondje rond de prachtige Stupa Bodnath wandelen, Kathmandu Durbar Square bezichtigen. Er zijn tal van dingen te doen. Ik ben ook een weekend naar het bergdorpje Nagarkoth gewandeld. Één dag berg op wandelen. ’s Ochtends vroeg op voor de zonsopkomst over de pieken van ver weg gelegen besneeuwde pieken van de Himalaya. En dan weer berg af, door de bossen en rijstvelden. Indrukwekkend!

In mijn tweede maand, werd ik werkzaam in een opvangtehuis voor gehandicapte kinderen. De meeste kinderen zijn mentaal gehandicapt, maar er zijn er ook bij die fysiek gehandicapt zijn. Het centrum is gelegen buiten Kathmandu, nabij het rustige dorpje Sankhu. Elke dag dus zo’n 40 minuten met een drukke bus door de rijstvelden en dorpjes rijden. Het centrum zelf ligt onder aan de bergen, in de velden. De eerste paar dagen was het erg wennen. Ik schrok van de staat waarin sommige kinderen waren. Niet omdat er niet goed voor ze gezorgd werd, dat werd er namelijk ontzettend. Maar gewoon om het feit dat ze zo ernstig beperkt waren. Ik had dat nog nooit meegemaakt en nam het best wel mee naar huis. Gaandeweg leerde ik, dankzij de fantastische hulp van Rabin (een Nepalese sociaal werker), hoe ik zo nuttig mogelijk kon zijn. Er was een redelijke taalbarrière met de kinderen die konden spreken, want Engels beheersten ze (op enkele woordjes na) nauwelijks. De taal van muziek deed echter wonderen. Al gauw werd liedjes zingen met mijn gitaar een geliefd dagelijks ritueel. Omdat veel vrijwilligers, en de fantastische Nederlandse oprichters van het centrum, veel hebben geïnvesteerd in het centrum, waren er voor de kinderen genoeg mogelijkheden om met mij muziek te maken. Wat we dan ook graag deden. Een onbeschrijflijk gevoel als je een liedje zingt, en er tien lachende koppies voor je zitten met een tamboerijn of trommeltje. Ik gaf ook makkelijke reken- of taallesjes en ging wel eens met ze op pad buiten het terrein van het centrum. Dat laatste is iets waar ze zichtbaar van genieten, omdat de vaste staf meestal te druk is om dit met ze te doen. Ondanks dat het in het beginnen best zwaar was, heb ik erg genoten van het werk en er veel voldoening uit kunnen halen. Een fijne en leerzame maand dus.

In de twee maanden heb ik een fantastische band opgebouwd met mijn familie. Ik en Lio werden al snel als echte kinderen beschouwd. We werden naar alle familieaangelegenheden meegenomen en trots aan iedereen voorgesteld. Zo hebben we samen een traditionele verlovingsceremonie meegemaakt en zijn we ook naar Dhana’s familie geweest. Haar vader en moeder leefden met haar broer op een boerderijtje aan de rand van de vallei. Overal werden we warm onthaald en stond er thee voor ons klaar. Omdat er veel boeddhisten en hindoes wonen in Nepal, zijn er meer dan genoeg festiviteiten. Het beroemde festival Holi is er daar één van. Dit is het festival van de kleur, waarop men elkaar volledig ondergooit met water en kleurstoffen (in tien keer meer kleuren dan de regenboog kent). Projects Abroad had geregeld dat er een groepje vrijwilligers naar een zorgcentrum kon, zodat de kinderen daar met ons Holi konden vieren. Een prachtige dag, waar ik achteraf nog steeds een lach van op mijn gezicht krijg. Het is goud waard om al die lieve kindjes zo’n mooie dag te bezorgen. Ik zie ze nog rondrennen, kleuren gooien en HAPPY HOLI roepen. Ook het Tibetaans Nieuwjaar, ookwel Lhosar festival, was erg bijzonder. Op Snowland School was een Tibetaanse show georganiseerd door Madhav en de kinderen in de school. Er was een lunch opgezet, de (bijna heilige) oprichter van de school gaf toespraken, er werd gedanst, gezongen, er werd muziek gemaakt en de kinderen hadden het ontzettend naar hun zin. Lio en ik hadden een liedje voor een vrijwilligster in de school geschreven. Diana, want zo heette ze, vond het prachtig, en de kinderen des te meer. Ook deed ik zelf nog een Nederlands liedje.

In de twee maanden dat ik in Nepal heb gezeten, heb ik ontzettend veel geleerd. In het ziekenhuis. In het opvangtehuis. Over religie. Over mezelf. Over cultuur. Over natuur. De mensen. De gebruiken. Ik heb gelachen. Vrienden gemaakt. Familie erbij gekregen. Angsten uitgestaan op het dak van een bus, hoog in de bergen. Angsten overwonnen door te bungeejumpen. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het is was simpelweg een onvergetelijke ervaring, die niemand meer van me af kan pakken. Namaste!

Groeten, Daniël Lambrichts

Daniël Lambrichts

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲