You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Sociaal project in Ghana door Eline Veldhoen

Eline Veldhoen Eline Veldhoen Eline Veldhoen Eline Veldhoen Eline Veldhoen Eline Veldhoen

Ik ben Eline Veldhoen en deze zomer ben ik een maand naar Ghana geweest. Het was al heel lang mijn wens om vrijwilligerswerk te doen in Afrika. Nadat ik naar een informatiedag van Projects Abroad was gegaan, heb ik me bij thuiskomst vrijwel direct aangemeld. Ik dacht; Ik doe het gewoon! En ik heb er geen seconde spijt van gehad!

De week voor vertrek begon ik toch wel zenuwachtig te worden. Hoe is mijn gastgezin? Hoe is mijn werkplek? En hoe is Ghana? Ook maakte ik me zorgen over mijn Engels, eigenlijk maakte ik me overal zorgen over, zelfs over de kleinste dingen.
En toen was het zover.. de dag van vertrek! Nadat ik was geland in Accra liep ik naar de uitgang en zag al die mensen achter dranghekken wachten. Missie: Zoek het ‘mannetje’ met het Projects Abroad bordje. Gelukkig zag ik hem snel. Nyame heette hij, hij nam mijn koffer aan en we gingen zitten. Wat een hitte en wat veel mensen, ik had even een paar minuten nodig om bij te komen. De volgende ochtend reden we naar Cape Coast. Na aankomst ging ik met Eric (lokale medewerker van Projects Abroad) mee, hij bracht me naar mijn gastgezin. Ik verbaasde me erover in wat voor huis in ging wonen de komende maand. Super groot en ‘luxe’, dit had ik niet verwacht!

Diezelfde dag kreeg ik een rondleiding door Cape Coast. Eric liet me handige plekken zien (o.a. waar je geld kan omwisselen). Aan het einde van de dag, toen ik thuis kwam zaten mijn huisgenootjes in de woonkamer op me te wachten. Wel even spannend, maar ze waren erg aardig en geïnteresseerd in me. Twee kwamen uit Amerika en één meisje uit Engeland, Fran. Fran werkte op dezelfde plek als ik, een kinderdagverblijf. Na de eerste dag vroeg Fran wat ik ervan vond. Ik vertelde eerlijk dat ik eigenlijk wilde werken in een weeshuis, Fran deelde die mening en nog diezelfde dag ondernamen we actie. De lokale medewerkers van Projects Abroad konden ons verder helpen. Ik was blij verrast toen Fran en ik nog de volgende dag kennis gingen maken met onze nieuwe werkplek: een weeshuis in Asebu, Childrens home of hope. Dat we elke dag heen en terug totaal 2 uur reistijd kwijt waren maakte ons niet uit. We waren erg blij met het begrip en de actie die werd ondernomen, alles om ons een onvergetelijke ervaring te bezorgen.

En dat is gelukt! Mijn huisgenootjes waren aardig, we gingen vaak Cape Coast in om wat te eten of om gewoon langs de verschillende winkeltjes te gaan. In de weekenden zijn we naar het strand geweest, hebben het Castle bezocht en hebben de Canopy Walk gedaan. We hebben ons wel vermaakt! Ook leuk dat onze host mum Veronica ook actie met ons ondernam. Zo zijn we met z’n allen naar haar ouderlijk huis geweest en hebben we Ghanees gegeten met haar familie, een hele ervaring!
Ook bij het weeshuis heb ik het super naar mijn zin gehad. Ik ging me steeds meer hechten aan de kinderen en we deden spelletjes, gingen knutselen en ik hielp ze met huiswerk.

Na 2 weken kwam de summerschool eraan. Kinderen uit de hele omgeving konden hier gratis aan deelnemen. Er waren verschillende klassen, zelf gaf ik les in Class 1. Hierbij kreeg ik gelukkig hulp van een Noors meisje (die ook in het weeshuis werkte), ook hielpen de oudere jongens uit het weeshuis ons. Class 1, de allerkleinste dus. Niks is te vergelijken met hoe het in Nederland gaat. Kinderen nemen hun (veel te kleine) broertjes en zusjes gerust mee, waardoor de klas al snel vol zat met ongeveer 50 kinderen. Het merendeel sprak geen Engels, dus mede daarom was ik blij met de hulp van weeshuis-kids die de lokale taal ‘Fanti’ wel konden spreken.

Serieuze lessen zijn er niet gegeven, met name het leren van het alfabet, simpele sommen, spellen, en liedjes zingen waren dingen die we deden. De structuur was ver te zoeken, kinderen liepen in en uit en waren nooit allemaal stil. Het was leuk om te zien dat als een kind een goed antwoord geeft, dat dan iedereen in een bepaald ritme klapt, als een soort beloning.

Ik had van te voren voor genomen om me niet te veel te gaan hechten aan bepaalde kinderen, gewoon om het afscheid voor mezelf minder erg te maken. Maar helaas.. missie mislukt. De ‘liefde’ kwam niet alleen vanaf mijn kant, ik heb zelf nog twee liefdes verklaringen gehad van twee 13 jarige jongens haha. Na 4 weken moest ik dan echt afscheid nemen… ik stelde het zo lang mogelijk uit en toen het 5 uur was, moest ik toch echt gaan. Die dag vergeet ik nooit, ik werd –nog meer dan normaal- overladen met tekeningen en zelfgemaakte armbandjes. Ik hoorde ook regelmatig: ‘Madam Eline, today is your last day’. Sommige kinderen waren zo verdrietig waardoor ik het zelf ook amper droog kon houden als ik die lieve snoetjes zag. 5 uur: ik omhelsde iedereen en wilde niet huilen, wat uiteindelijk onvermijdelijk werd. Ik gaf ze nog de laatste cadeautjes die ik had meegenomen uit Nederland (oa. ballonnen en kleurboekjes).

Na een dag en nacht relaxen met andere vrijwilligers kon ik nog net de laatste souvenirs kopen en kreeg ik een mooie tas van Veronica, super lief!

Nu was het avontuur toch echt afgelopen.. Toen ik dat realiseerde kreeg ik weer een brok in m’n keel, ik wilde nog helemaal niet weg. Een maand was veel te kort!

Na 7 uur in het vliegtuig landde ik half 7 ’s ochtends in Amsterdam. Heel vreemd om na een maand mijn ouders en broertje weer te zien. Ik moest heel erg wennen, ook –hoe raar het ook klinkt- aan het Nederlands. Ik had een maand lang alleen maar Engels gepraat.

Al met al was het een avontuur dat ik voor geen goud had willen missen. Ik mis het nog iedere dag, gelukkig heb ik veel andere vrijwilligers die ik heb ontmoet ook op Facebook en ook een paar medewerkers van het weeshuis. Zo zie ik af en toe nog foto’s voorbij komen van de kids, het doet me goed als ik zie dat het goed met ze gaat. Dit alles heeft me doen beseffen dat ik later wil gaan werken bij een non-profit organisatie zoals Projects Abroad. Ik zie wat voor prachtig werk ze verrichten en hier wil ik me ook voor inzetten!
Ik ben zeker een ervaring rijker en zou het zo weer doen! Volg je hart en ga naar Ghana, je zult er geen spijt van krijgen!

Groetjes, Eline

Eline Veldhoen

Dit ervaringsverhaal kan verwijzingen bevatten naar het werken in of samenwerken met weeshuizen. Lees hier meer over het huidige beleid van Projects Abroad ten aanzien van vrijwilligerswerk in weeshuizen en de overgang naar gemeenschapsgerichte opvang voor kinderen.

Dit verhaal is een persoonlijke ervaring van een vrijwilliger op dit project en dus een momentopname. Houd er rekening mee dat jouw ervaring hiervan af kan wijken. Onze projecten veranderen constant, omdat we inspelen op de lokale behoefte en we voortborduren op de behaalde resultaten. Ook verschillende weersomstandigheden kunnen de ervaring beïnvloeden. Lees meer over wat je kunt verwachten van dit project of neem contact met ons op voor meer informatie.

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲