You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Sociaal project in Thailand door Eliza Zandbergen

Het was zover, realiseerde ik me zodra ik uit het vliegtuigraampje keek. Ik had afscheid genomen van mijn familie en mijn weg gezocht naar het juiste vliegtuig en daar zat ik dan. Het was allemaal zo nieuw en spannend voor me; de zenuwen gierden door mijn lijf bij het opstijgen van het vliegtuig. Ik was officieel begonnen aan mijn reis!

Na een indirecte vlucht van bij elkaar gerekend dertien uur kwam ik ’s ochtends aan in Krabi. Het vliegveld was niet al te groot en dus wist Nou, een medewerkster van Projects Abroad Thailand, me al snel te vinden. Ze heette me welkom en samen liepen we naar een songtaew, een pick-up met achterin banken: een typisch busje in Thailand. Met deze pick-up werd ik naar mijn gastgezin gebracht, een ritje van ongeveer een kwartier. Tijdens de rit vertelde Nou het een en ander over de stad, wees ze me enkele belangrijke gebouwen aan en legde me er alles over uit. Ik werd overladen met indrukken: wat een kleuren, wat een gebouwen, wat een mensen! Ik was dit niet gewend; opgegroeid in een dorpje met maar 1000 inwoners voelde Krabi als een gigantische stad.

Nog helemaal onder de indruk werd ik afgezet bij een steegje en liep ik het laatste stukje naar het huis van mijn gastgezin. Wat een gesleep met een koffer van 20 kg! Ik stapte het huis binnen en werd verwelkomd door mijn gastmoeder Pi-Nong, een schat van een vrouw. Ik gaf haar meteen mijn souvenir uit Nederland (twee stoffen klompen) en liet haar mijn zelfgemaakte fotoboek zien met foto’s van mijn dorp, huis en familie. Later vond ik op mijn bed nog een leuk berichtje van de andere vrijwilligers in het huis, wat me meteen verloste van mijn zenuwen. Rond half twee ’s middags ontmoette ik de meiden voor het eerst en werd ik direct uitgenodigd voor allerlei trips. Dat zat wel goed dus!

De volgende ochtend werd ik door Nou rondgeleid in Krabi en in het weekend dat volgde ging ik meteen op reis naar een nabijgelegen stad met twee vrijwilligsters uit het huis. Ik kwam meteen helemaal los en de actieve houding van de meiden liet me erg geaccepteerd voelen, wat ook best belangrijk is.

Op maandag kreeg ik een introductie van Darid, een andere medewerker van Projects Abroad. Hij liet me een presentatie zien en vertelde me wat er van mij verwacht werd en minstens even belangrijk: wat ik kon verwachten op de kinderopvang. Op dinsdag was het dan zover: mijn eerste werkdag! Ik werd bijgestaan door Darid en maakte voor het eerst kennis met de docentes en kinderen. De meeste kinderen waren nog erg verlegen en terughoudend toen ze me voor het eerst zagen, maar het verbaasde me hoe snel ze uit hun schulp kropen. Binnen een halve dag werd ik al constant aangesproken en meegesleurd door enkele kindjes en ik was erg verwonderd over hoe snel ik door de kinderen geaccepteerd werd, wat me zeker een goed gevoel gaf.

De komende weken op de kinderopvang verliepen super! Ik organiseerde activiteiten voor drie klassen in totaal. De kinderen waren zo aandoenlijk; ze genoten zichtbaar van het knippen, plakken, inkleuren en lijmen, want daar konden ze hun energie in kwijt.

In mijn vrije tijd ontdekte ik Krabi en de omgeving: tempels bezichtigen, duiken, struinen over de marktjes, tochten maken over de rivier, bezoekjes brengen aan nabijgelegen dorpjes etc. Vooral de tocht over de Krabi rivier blijft me bij: een uur lang op een long-tail boot met niemand in de buurt, bijna geruisloos de prachtige natuur beschouwen… het is een momentje van rust. Innerlijke rust. Een moment van tijdloosheid en jezelf na kunnen horen denken. Ik koester de kostbare herinnering.

De omgeving was zo prachtig en de mensen zo attent dat de weken omvlogen alsof het dagen waren. Binnen een mum van tijd was de dag gekomen dat ik moest vertrekken en het brak mijn hart: ik wilde niet terug.

Mijn reis naar Thailand was zo anders dan ik had kunnen voorspellen, zoveel malen beter dan ik had kunnen denken. Bewust en onbewust leer je zoveel over cultuur, religie, samenlevingen, werk, maar ook over minder directe zaken als zelfstandigheid, ontwikkeling en waardering hebben voor je bezit en geluk. De ervaring was soms spannend en lastig, maar ik zou het zo graag weer doen!

Groetjes,
Eliza

Eliza Zandbergen

Eliza Zandbergen

Eliza Zandbergen

Dit ervaringsverhaal kan verwijzingen bevatten naar het werken in of samenwerken met weeshuizen. Lees hier meer over het huidige beleid van Projects Abroad ten aanzien van vrijwilligerswerk in weeshuizen en de overgang naar gemeenschapsgerichte opvang voor kinderen.

Dit verhaal is een persoonlijke ervaring van een vrijwilliger op dit project en dus een momentopname. Houd er rekening mee dat jouw ervaring hiervan af kan wijken. Onze projecten veranderen constant, omdat we inspelen op de lokale behoefte en we voortborduren op de behaalde resultaten. Ook verschillende weersomstandigheden kunnen de ervaring beïnvloeden. Lees meer over wat je kunt verwachten van dit project of neem contact met ons op voor meer informatie.

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲