You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Lesgeef project en sociaal project in Ghana door Elke van Muylder

Elke van Muylder

Elke van Muylder

Elke van Muylder

Elke van Muylder

Elke van Muylder

Al jaren was het mijn grote droom en van 1 augustus tot en met 28 november heb ik hem waargemaakt: ik ben vrijwilligerswerk gaan doen in Ghana.

Met veel enthousiasme begon ik aan mijn voorbereidingen: paspoort, visum, vaccinaties,… er kwam heel wat bij kijken, maar elke stap was er één in de goede richting. Tot het 1 augustus was, tot ik daar helemaal alleen in het vliegtuig zat en terugdacht aan wat zoveel mensen tegen me zeiden: “Waar begin je toch aan?” “Ben je wel zeker?” Ik was helemaal zo zeker niet meer, wat als ik mijn bagage kwijt was? Wat als het zou tegenvallen in mijn gezin? Wat als ik er niet voldoende voldoening uithaal? Zoveel vragen waarop ik alleen een antwoord zou vinden als ik me volledig in mijn avontuur zou smijten.

Zo ging het dus. Aangekomen op de luchthaven in Accra begon het avontuur. Al heel snel vond ik de verantwoordelijke van Projects Abroad op de luchthaven en toen ging alles heel snel. Samen met twee jongens werd ik in de taxi gezet (onze bagage overal op en onder) en maakten we een korte tussenstop op het hoofdbureau van Pojects Abroad. Daarna werden we samen met een andere begeleider op een tro-tro (minibus) richting Cape Coast gezet.

Een rit van drie uur, allemaal samengepakt in dat kleine busje, bagage en mensen overal. Het was een eerste kennismaking met Ghana. Eén voor één werd onze bagage bij het gezin afgezet, daarna gingen we op kennismaking in Cape Coast. Eric (de ontzettend vriendelijke en hulpvaardige werknemer van Projects Abroad) toonde ons alle belangrijke zaken: het postkantoor, de markt, de plaats om je visum te verlengen,… Er kwamen heel veel indrukken op me af en ik was ontzettend overdonderd, maar ik besefte dat iedereen deze fase wel doorgemaakt zal hebben en dat ik moest doorzetten.

We werden terug naar huis gebracht waar ik kennis kon maken met mijn familie. Wat een opluchting! Het was (en is) zo’n ontzettend lieve, gastvrije familie! Ik kon mij geen beter gezin bedenken om bij terecht te komen! Ze hebben ontzettend goed voor mij (en alle andere vrijwilligers in het huis) gezorgd, ze wilden alleen maar het beste voor ons.

De volgende dag werd ik opgehaald door Jenna, zij zou met mij voor de eerste keer mee naar het werk gaan om de weg te tonen en kort uit te leggen wat ik moest doen. We gingen samen naar het weeshuis “New Life International”. Daar zou ik met de kinderen spelen en activiteiten voor hen organiseren. In het weeshuis heb ik erg dappere, lieve kinderen leren kennen, ze willen naar school gaan en veel leren om een beter leven te leiden als ze ouder zijn. Ze zijn erg leergierig en willen veel weten over het land waar je vandaan komt. Ze willen samen met jou Engelse boeken lezen en liedjes zingen zodat hun Engels verbetert en ze meer woorden leren kennen.

Natuurlijk willen ze ook gewoon spelen: verstoppertje, met ballonen spelen, tekeningen kleuren,… Maar de kinderen moeten ook werken in het weeshuis: huiswerk maken, de was doen, appelsienen plukken, water gaan halen, afwassen, helpen koken,…

Bij al deze kleine dingen hielp ik hen. Zo konden we samen leuke dingen doen, maar af en toe moest er ook gewerkt worden. Zo heb ik voor hen ook de ‘bibliotheek’ opgeruimd en gesorteerd. De kinderen krijgen heel veel boeken van vrijwilligers, maar ze lagen op een hoop. Ik heb ze weer in kasten gestopt per moeilijkheidsgraad. Het was echt fijn dat je zo hun leven leert kennen en er echt een deel van uitmaakt. Ze rekenen ook op jouw hulp, als ik eens een dag ziek was vroegen ze meteen waar ik gezeten had de dag voordien.

Jammer genoeg kwam er ook een moment van afscheid. Ik ben vier maanden in Cape Coast geweest en heb twee maanden in het weeshuis gewerkt, de andere twee maanden in een school. Het afscheid viel me zwaarder dan ik dacht. De kinderen zitten voor altijd in mijn hart, ik kijk er al naar uit ze ooit eens terug te zien en te zien hoe het met hen gaat.

Na twee maanden in het weeshuis ben ik gestart in een klein schooltje: Queen Elizabeth II Kindergarden. Ik werd er met open armen ontvangen. De hoofdleerkracht was zeer enthousiast en ook de kinderen hingen constant aan mijn lijf. Dit was een school waar nog maar twee vrijwilligers hadden gewerkt, de kinderen op school waren dus nog niet heel veel in contact geweest met obruni’s (=blanken). Op deze school was ik verantwoordelijk voor de oudste kinderen. Ze leren letters en cijfers schrijven was volgens de hoofdleerkracht de belangrijkste opdracht, maar dit konden ze natuurlijk niet elke dag doen. Ik probeerde hen af en toe iets anders aan te leren. Dit was wel zeer moeilijk, omdat de kinderen op school nog geen Engels praatten.

Met ‘hand en tand’ en veel gebaren en geduld probeerden ik de kinderen te onderwijzen. De kinderen kregen maar een halve dag les, ’s middags aten ze dan op school, sommige kinderen gingen dan naar huis, anderen sliepen en speelden op school. Het was een hele ervaring. De kinderen en ik begrepen elkaar niet, maar toch voelde ik veel vriendschap van de kinderen, ze waren elke dag ZO enthousiast als ik ’s morgens toekwam op school. Heel leuk om te zien. Ook deze kinderen mis ik enorm. Ook de leerkrachten, zij waren erg lief en stonden open voor mijn nieuwe ideeën.

In mijn vrije NM ging ik soms naar een sportveld waar ik samen met andere vrijwilligers met de kinderen speelden of ik ging eens de stad in op zoek naar een mooie stof om een jurk of broek te laten maken of ik ging samen met andere vrijwilligers eens naar het strand of op souvenirjacht. In de weekends gingen we vaak op uitstap om het land te leren kennen, gingen we iets drinken, bouwden we eens een feestje,...

Er was altijd wel iets te doen. Ik mis mijn tijd in Cape Coast enorm. Ook de mensen die je daar leerde kennen en de andere vrijwilligers waarmee ik drie maanden heb samengeleefd. Het was dé ervaring van mij leven, ik heb lang twijfels gehad maar ik zou het zo opnieuw doen met wat ik nu weet.

Een ervaring om nooit te vergeten!

Elke van Muylder

Elke van Muylder

Dit ervaringsverhaal kan verwijzingen bevatten naar het werken in of samenwerken met weeshuizen. Lees hier meer over het huidige beleid van Projects Abroad ten aanzien van vrijwilligerswerk in weeshuizen en de overgang naar gemeenschapsgerichte opvang voor kinderen.

Dit verhaal is een persoonlijke ervaring van een vrijwilliger op dit project en dus een momentopname. Houd er rekening mee dat jouw ervaring hiervan af kan wijken. Onze projecten veranderen constant, omdat we inspelen op de lokale behoefte en we voortborduren op de behaalde resultaten. Ook verschillende weersomstandigheden kunnen de ervaring beïnvloeden. Lees meer over wat je kunt verwachten van dit project of neem contact met ons op voor meer informatie.

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲