You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Ellen van den Berg – Jamaica – Sociaal project

Met de echte Jamaicaanse reggae op de achtergrond schrijf ik mijn verslag over een geweldige tijd als vrijwilligster op het relaxte Caribische eiland.

Eindelijk was het zover, afgelopen jaar vloog ik vanuit Amsterdam via Londen en Miami naar Kingston Jamaica! Mijn avontuur was begonnen!

Een paar maanden daarvoor was het al een beetje begonnen door de voorbereidingen.
Ik had al eens kennis gemaakt met Projects Abroad op een beurs voor bijna afgestudeerden. Ik wilde altijd al graag een reis maken en nuttig werk doen in het buitenland, maar op dat moment was het niet mijn tijd dus de informatie ging de kast in. Vele maanden later kwam toen wel het juiste moment voor mij om op reis te gaan. De folders van Projects Abroad heb ik uit de kast gehaald en de website heb ik eens goed bekeken. Ik wist het gelijk, het voelde goed, met deze organisatie wilde ik mijn eerste grote eigen reis maken.

Ellen van der Berg

De keuze voor een sociaal project was snel gemaakt. Ik ben iemand die graag met mensen werkt en hen wil helpen en ondersteunen. De keuze voor een land was lastiger. Ik wilde ook wel naar Zuid Afrika. Een van de andere bestemmingen die me aantrok was Jamaica. Van alle bestemmingen bleef die steeds omhoog komen. Eigenlijk was ik wel verbaasd over Jamaica. Want dat was toch een relaxt reggae en vakantie eiland? Wat moest ik daar dan doen als vrijwilliger? Na wat rondneuzen kwam ik erachter dat het wel een land in ontwikkeling is, maar dat daar ook echt nog armoede is en dat mijn werk dus welkom zou zijn. Een ideaal vrijwilligerseiland dus. Aan de ene kant het vakantiegevoel op een geweldige locatie, maar aan de andere kant ook mezelf nuttig kunnen maken. Jamaica zou het worden!

De vliegreis naar Jamaica is (achteraf) goed te doen. Ik ben zelf niet zo goed in stilzitten, dus 9 uur aan een stuk vliegen/stilzitten valt niet mee. Maar achteraf was het best goed te doen. En ach, je weet waarom je het doet.

Ik landde ’s avonds op Kingston Jamaica. Wow ik was er! Het was al donker, maar heerlijk weer. Door een van de vaste taxichauffeurs van Projects Abroad Jamaica werd ik opgehaald van het vliegveld en naar mijn gastgezin gebracht. Ondertussen had ik Bridgette van het kantoor nog aan de telefoon of ik goed was aangekomen!

In het gastgezin werd ik hartelijk ontvangen. Niet zakelijk met een hand, nee direct met een big hug. Het hele gezin heeft zich voorgesteld, het huis laten zien en na het eerste typische jamaicaanse sapje van june plum ben ik vrij snel gaan slapen, ik was kapot.

De dag erna was het zondag dus tijd om alles rustig op me in te laten werken. Ik woonde in een groot huis op een heuvel met een grote mooie tuin en een nog mooier uitzicht. Het gastgezin bestond uit Dalton en Clara en hun 3 neefjes die wegens studie/school bij hen in huis wonen. Daarnaast was Hollie er ook. Een Engelse vrijwilligster van 22 jaar oud.

Op mijn eerste echte dag (die zondag) hebben Hollie en Chris mij Mandeville laten zien. Dat is de hoofdstad van de Parish Manchester (zeg maar provincie). Het kantoor van Projects Abroad zit daar en de meeste activiteiten vinden daar plaats. In en rondom Mandeville wonen de verschillende vrijwilligers en zijn de verschillende projecten.
Die dag kreeg ik al veel van het land en de cultuur te zien. Het openbaar vervoer gaat vooral met routetaxi’s. Dit zijn taxi’s die een vaste route rijden en die je overal staande kunt houden. Er is een vaste prijs per rit, dus de taxi’s worden zo vol mogelijk gepropt. Hoe meer mensen, hoe meer geld. Voor een relaxt land (later meer), rijden de taxi’s als gekken. Maar dan kunnen ze natuurlijk meer ritten maken per dag.
Mandeville was op zondag bijna uitgestorven. Dit komt ook alleen op zondagen voor omdat iedereen dan naar de kerk gaat. Dat is erg belangrijk voor de Jamaicanen. Ze kunnen er wel een hele dag zitten en doffen zich helemaal op! Jamaica is ook het land met de meeste kerken per vierkante meter ter wereld! Helaas heb ik zelf geen kerkdienst meegemaakt van binnen, maar eigenlijk hoort dat er wel een beetje bij.

Op maandag begon ik met de introductie. Iemand van het kantoor kwam mij ophalen en met een paar andere vrijwilligers hebben we de belangrijkste informatie en leuke weetjes uitgelegd gekregen. Ook maakte ik kennis met mijn project. Vanaf de dag erna heb ik daar twee maanden, vijf dagen per week, zo’n vier tot vijf uur per dag gewerkt. Niet verkeerd dus.
Ik werkte meestal ’s middags omdat er al een aantal andere vrijwilligers waren die ’s ochtends werkten. Zo hadden ze ’s middags ook wat extra handen.

Het weeshuis heeft een babyland voor kinderen van 0 tot 4 jaar. De rest is voor de kinderen van 4 tot 18 jaar. Het gedeelte voor de oudere kinderen bestond uit drie gebouwen. Één gebouw was de slaapzaal voor de ouder meiden, een ander gebouw was een school voor de kinderen die zo’n grote leerachterstand hebben dat ze nog niet naar een gewone school kunnen. Het derde gebouw is het hoofdgebouw. Daarin zit het kantoor, een grote eetzaal voor de oudere kinderen, een keuken, een grote hal en twee grote slaapzalen. Hierin slapen de kinderen in stapelbedden. Ook zit in dit gebouw Babyland. Babyland bestaat uit een woonkamer, keuken, veranda, badkamer en drie slaapkamers met een aantal babybedjes.

Hoewel er weinig luxe is, is het hele weeshuis wel erg mooi beschilderd met mooie kleuren en vrolijke tekeningen.

Ellen van der Berg

Ik werkte dus in Babyland. Hier waren op dat moment 12 kindjes. Een meisje van een paar maanden, 5 kindjes rond de 1 jaar en zes kindjes tussen de 2 en 3 jaar. Het konden ongelooflijke dondersteentjes zijn, maar het waren vooral ook zeer aandoenlijke, schattige, aanhankelijke bruine kindjes. Zij hebben echt mijn hart gestolen met hun grote bruine ogen, behoefte aan aandacht en ondeugende eigenschappen. Het liefst had ik er één of ze allemaal meegenomen. Maar dat staat zo raar bij de douane.

Het werk was afwisselend relaxt en hard werken. In principe hoef je niet veel te doen en ben je er vooral om de vaste staf extra bij te staan. Je helpt met luiers verschonen, de kinderen in en uit bed halen, eten, wassen en aandacht geven. Vooral het aandacht geven aan de kinderen is belangrijk. Er is weinig geld voor vaste medewerkers waardoor op een groep van twaalf kids maar één, of als ze geluk hebben, twee medewerkers zijn. Je begrijpt wel dat het dan lastig is om alle kindjes genoeg aandacht te geven. In het gedrag van de kinderen is dit te zien en hier is ook waar je als vrijwilliger zeer goed van pas komt. De kinderen zijn aanhankelijk, willen constant opgetild en vastgehouden worden en vragen veel negatieve aandacht. Want dat is immers ook aandacht. De vaste medewerker heeft hier nauwelijks tijd voor. Een vrijwilliger heeft dit wel. Mijn voldoening in het werk haalde ik er dan ook vooral uit om deze kinderen extra aandacht, liefde en knuffels te geven. Soms was het wel hard werken. Het kwam er wel eens op neer dat ik 12 kindjes alleen in de gaten moest houden. En luisteren? Ho maar. Natuurlijk ben je niet helemaal alleen, maar zo leer je wel de realiteit kennen van de weeshuizen op Jamaica. Dit weeshuis was namelijk geen uitzondering.

Vrijwilligerswerk op Jamaica betekent niet alleen maar werken. Iedere donderdag is er een projectmeeting met de staff en vrijwilligers. Dit is om ervaringen en tips uit te wisselen, maar ook om elkaar goed te leren kennen. Verder organiseert Projects Abroad verschillende activiteiten zoals Reggae danceclass, Patois class (Jamaicaans dialect) en Daytrips naar belangrijke toeristische trekpleisters.
In de weekenden ben je vrij en dan worden de uitstapjes gepland! Dit gebeurt niet vanuit het kantoor, maar dat doen de vrijwilligers met elkaar. Meestal werd na de meeting bekeken waar iedereen heen wilde. Soms gingen we met alle vrijwilligers, soms in kleine groepjes. Dat kun je zelf bepalen, maar je bent nooit alleen. Vrij snel ontstaan hechte en leuke contacten en kun je zo met een kleine of grotere groep het hele eiland ontdekken.
Zo ben ik ook ieder weekend op pad geweest. Met de public bus en taxi’s is dat erg goed te doen. Houd wel rekening met lange en minder comfortabele ritten dan dat je gewend bent. Het kan nogal hobbelig zijn en alle openbaar vervoer wordt volgepropt. Ga je met een grote groep? Huur dan gewoon een busje en bespreek van te voren de kosten. Het kan dan iets duurder zijn, maar je zit wel meer comfortabel.

Dingen die ik heb bezocht en zeker aan zou raden, zijn; Negril (westkust), Ochio Rios (noordkust), Kingston, Bull Bay (oostkust), Appleton rumtour, Blue Mountains en Montego Bay. Zorg ook dat je het boek de Lonely Planet Jamaica hebt. Hier staat alles in. Het leek mij niet nodig, dus ik had een klein boekje, maar ik was blij dat mijn vaste maatjes wel zo’n boek hadden!

Ellen van der Berg

Buiten het werk en de weekenden is er natuurlijk nog meer te beleven. Zo heb ik een geweldig gastgezin gehad waar ik heel gastvrij ben ontvangen. Ze lieten me echt thuis voelen! Daarnaast heb ik heerlijk Jamaicaans gegeten. Ze eten vooral wat er dat seizoen aan groente en fruit in de natuur groeit. Zo heb ik erg veel advocado en breadfruit gehad, heerlijk! De rice&peas krijg je overal bij en de jerk chicken moet je ook niet overslaan! Die zijn het lekkerst bij de kleine standjes langs de straat.
Verder is het natuurlijk het land van rum en reggae, hoewel de jeugd nu meer naar dancehall luistert. Je kunt heerlijk uitgaan en swingen en relaxen op de goede muziek! Proef ook zeker de rum. Kijk wel uit wat je neemt, want voor je het weet heb je 70% alcohol te pakken…

Nog even over de bevolking en het eiland. Over het algemeen is het een vriendelijk en relaxt volkje. Vooral als je blank bent krijg je veel aandacht. Blanke mensen zijn er namelijk niet zo veel. Hoewel het op sommige plekken wel gevaarlijk kan zijn, waar je dan ook gewoon niet moet komen, heb ik mij op geen moment onveilig gevoeld en voelde ik me heel erg welkom!
Het is ook een schitterend eiland. Vooral in het regenseizoen want dan is alles mooi groen! De temperatuur blijft dan ook altijd aangenaam! Houd er wel rekening mee dat het wel erg veel kan regenen. Dit jaar bleek ik een beetje pech te hebben gehad, de Jamaicanen waren zoveel regen ook niet gewend… Maar ik heb ook veel zon gezien en warmte gevoeld!
Na twee geweldige maanden zat mijn reis en werk er helaas op. De tijd is voorbij gevlogen! Ik heb ontzettend genoten en had het er echt wel even moeilijk mee om afscheid te nemen en naar huis te gaan.
Ik ben welkom ontvangen, stond er niet alleen voor en heb heel veel liefde en warmte ontvangen van mijn gastgezin, de vrijwilligers, Projects Abroad en natuurlijk de lieve baby’s en peuters! Het was een ervaring om nooit te vergeten!

Ten slotte nog wat tips om mee te nemen of te doen.

  • - Misschien overbodig, maar vergeet je fototoestel niet!!! Gaat hij kapot? Laat hem daar niet maken, maar koop tijdelijk een nieuwe en laat je camera thuis repareren.
  • - Veel anti-muggen spray meenemen!! De spray vanuit Nederland is beter om de muggen van je af te houden.
  • - hou een weblog via internet bij met foto’s. Leuk voor je familie en vrienden als je weg bent, en leuk voor jezelf als aandenken als je terug bent.

Ik zou nog veel meer kunnen schrijven over mijn reisavontuur, maar het is al best een behoorlijke tekst geworden. Ik hoop dat het je geïnteresseerd en geïnspireerd heeft om zelf vrijwilligerswerk te doen op Jamaica.

Jamaica, Land I Love!

Ellen

Ellen van der Berg

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲