You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Sociaal project in Ghana door Els Balcaen

Els Balcaen

Els Balcaen

Ik heb altijd al vrijwilligerswerk willen doen, dus toen ik terecht kwam op de website van Projects Abroad was ik meteen verkocht. Hoewel ik meteen wist dat ik een Care Project wou doen, was het voor mij veel moeilijker om te beslissen naar welk land ik zou gaan. Het stond al vrij snel vast dat het een Afrikaans land zou worden en na heel wat opzoekwerk werd de uiteindelijke keuze: Ghana. Omdat Ghana bekend staat om zijn gastvrijheid en vriendelijke mensen.

Na veel voorbereidingen (visum en paspoort regelen, vaccinaties krijgen, spullen kopen, ...) stapte ik op maandag 1 oktober vroeg in de ochtend op het vliegtuig naar Accra. Natuurlijk was ik zenuwachtig, maar eigenlijk waren mijn ouders en zus zenuwachtiger dan ik! Ik had al zolang uitgekeken naar deze vrijwilligersreis en nu zou mijn droom eindelijk waarheid worden. Na een lange vliegreis via Turkije kwam ik erg laat op de avond aan in Ghana. Zodra ik het vliegtuig uitstapte, voelde ik de warmte als een deken op me neervallen. Heerlijk! Na de paspoortcontrole en een hele zoektocht naar mijn bagage (die bleek ergens in een hoekje van de ruimte beland te zijn), kwam ik de aankomsthal binnen waar tientallen Ghanezen me al zwaaiend met bordjes toeriepen. Zoveel mensen, maar de persoon van Projects Abroad zag ik natuurlijk niet! Weer typisch iets voor mij. Ik belde meteen alle telefoonnummers op die ik voor mijn vertrek gekregen had en uiteindelijk vond ik de persoon dan toch! Bleek hij daar gewoon enkele meters van mij vandaan te staan met nog een hele bende andere vrijwilligers... die bovendien ook op mijn vliegtuig hadden gezeten! Als ik dat geweten had...

Na een nacht in Accra ging ik de volgende morgen met de bus naar mijn gastfamilie. De wegen waren nog niet volledig geasfalteerd en we moesten over een zanderige weg rijden. Hoewel ik af en toe bang was dat we zouden kantelen, was de busreis een goede mogelijkheid om de natuur en omgeving te bewonderen. Ik was meteen verliefd op Ghana! Ik werd ontzettend goed ontvangen bij mijn gastfamilie, waar al vijf andere vrijwilligsters bleken te verblijven. Alle zes werkten we in hetzelfde weeshuis dus ’s morgens konden we met z’n allen samen naar het werk gaan. We moesten naar het werk met de tro tro, een oud gammel busje dat hier als openbaar vervoer dient.

De kinderen in het weeshuis waren de grootste schatten! Ze hebben zo weinig en zijn toch blij met het minste. Ze geven je ook zoveel liefde, een knuffel, een kus. Een lach op hun gezicht toveren maakte me al helemaal warm vanbinnen. Er waren twee jongenshuizen en een meisjeshuis. Hoewel ik er voor mijn vertrek van overtuigd was dat ik met meisjes wilde werken, werd ik op mijn eerste werkdag meteen verliefd op de jongetjes. ’s Morgens moesten we de jongens helpen aankleden om naar school te gaan en moesten we ze daarna naar school begeleiden. De school was gelegen op het terrein van het weeshuis dus dat was erg handig.

Overdag hielpen we op de school (ik heb Engelse les gegeven aan kindjes van een jaar of negen) of hielden we ons bezig met de baby’s (voeden, aankleden, luiers verversen) of de gehandicapte kinderen die niet naar school kunnen.

In de weekends was er altijd tijd om te reizen. Zo ben ik verschillende keren naar Cape Coast geweest om van de zon en het strand te genieten, en ook de hoofdstad Accra heb ik tweemaal bezocht. Het is te moeilijk om in enkele zinnen te beschrijven hoe het voelt om vrijwilligerswerk te doen en te leven in een totaal andere cultuur. Alleen door het zelf te ervaren kom je het te weten. Je bouwt vriendschappen op met mensen over de hele wereld (zo heb ik nu niet alleen vriendschappen opgebouwd met mensen uit Ghana, maar heb ik ook vriendinnen in Denemarken, Duitsland, Australië, ...). Maar vooral het werk geeft je zoveel voldoening. Je hebt echt het gevoel dat je iets betekent voor anderen en hulp kunt bieden aan diegenen die dat het meeste nodig hebben.

Ik heb de hele reis terug naar huis alleen maar gehuild omdat ik na drie maanden helemaal nog niet wilde vertrekken. Daarom keer ik in april alweer terug voor nog eens drie maanden! Ik kan niet wachten om mijn gastfamilie en de weeskinderen terug te zien. Als ik enkele tips kan geven aan toekomstige vrijwilligers: wees niet bang om gesprekken aan te knopen en om nieuwe dingen te proberen, maar blijf vooral jezelf en geniet van elk moment want het is voorbij voor je het weet!

Groetjes,

Els Balcaen

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲