You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Lesgeefproject in Cambodja door Evy Dufoor

Op 1 november kwam ik aan in Cambodja. Na een goede vlucht stapte ik van het vliegtuig en mocht ik al mijn eerste ervaring met Cambodja ervaren. Wanneer je in Cambodja komt moet je een visum aanvragen. Deze is één maand geldig en kan je nadien verlengen via een reisbureau. Het enige wat je nodig hebt is een recente pasfoto en geld. Volgens Lonely Planet en vele andere reisgidsen is de Cambodjaanse bevolking de vriendelijkste in heel Azië, maar als je op de luchthaven aankomt lijkt dat allesbehalve waar. De agenten op de luchthaven zijn helemaal niet vriendelijk, maar je merkt dat ze een rol spelen en dat ze zich stoer moeten voordoen. Als je zelf rustig blijft en glimlacht krijg je jouw visum met een glimlach terug.

Na die agenten was ik natuurlijk ontzettend zenuwachtig om de volgende Cambodjaan te ontmoeten. Daarbovenop had ik België verlaten in de regen en kwam ik in Cambodja toe...in de regen. Maar alle stress verdween als sneeuw voor de zon toen ik Chamy van Projects Abroad ontmoette. Hij was heel vriendelijk en alle negatieve gedachten verdwenen. Samen reden we in de taxi naar het appartement. Daar was het heel tof en gezellig. We hadden een leefruimte met een tv en zetels, een keuken, en op elke verdieping een badkamer en balkon. Mijn kamer zou ik delen met een Australisch meisje. Ik werd heel vriendelijk onthaald door de andere vrijwilligers, voelde me direct thuis en al veel meer op mijn gemak. Het was ondertussen al laat in de avond en doodop ging ik direct slapen.

De volgende dag kreeg ik om 8.30 uur mijn introductie. Eerst reden we met de tuk tuk langs de belangrijkste plaatsen in de stad, kochten een simkaart, bespraken de regels en afspraken. Daarna gingen we naar het schooltje waar ik zou werken. Toen ik de schoolpoort opendeed kreeg ik voor de eerste keer een cultuurshock: het was er een puinhoop! Steengruis op de speelplaats, afbladderende verf, krakende banken, een vuile vloer, een volgekrabbeld bord, … Maar toen alle kinderen naar me toe kwamen lopen, al van veraf “teacher, teacher” riepen en hun dunne armpjes met al hun macht rond mijn lichaam wierpen, was ik direct verloren. Toen wist ik dat ik acht weken lang alles zou geven…

Eline VeldhoenIk gaf les aan kinderen van de lagere school en gelukkig had ik tijdens mijn opleiding al eens een stage gedaan in een eerste leerjaar, dus ik begon er meteen aan! Kennismakingspelletjes zorgden ervoor dat ik de kinderen leerde kennen en dat ik te weten kwam op welk niveau hun Engels zich bevond. En dat was meteen het grootste struikelblok. De ene helft van de klas verstond mij helemaal niet, maar voor de andere helft was het net heel gemakkelijk. Gelukkig kon ik hulp vragen aan andere vrijwilligers en hielpen de leerlingen elkaar met vertalen.

De kinderen op school waren dus heel erg behulpzaam, maar ze gingen ook wel erg anders met elkaar om dan hoe wij het gewend zijn. Ze zijn vrij bruut met elkaar: roepen en slaan is dagelijkse kost op school, maar ik ondervond dat dit hun manier van spelen was. En ook de schoolregels zoals wij die kennen bestaan er niet: wil je net beginnen met je les, dan moet je de leerlingen eerst nog stil krijgen, want ze praten gewoon door en dat allemaal best luid! Wat ik toen geleerd heb is dat boos worden niet helpt, maar je gewoon geduldig moet reageren.

Ondanks al deze moeilijkheden en de armzalige toestand van de klassen was het toch een hele mooie en leerrijke ervaring om les te geven in Cambodja. De kinderen waren heel enthousiast, heel vriendelijk en ik kreeg ook veel respons op mijn lessen. Vooral op donderdag tijdens de turnles. Dat was voor hen echt hun favoriete uurtje van de week; op maandag vroegen sommigen al wanneer we gingen sporten. We speelden dan verschillende spelletjes en ik verwachtte telkens van de kinderen dat ze ook met ideeën kwamen. En dus speelden we “tikkertje”, “tussen twee vuren”, “vlaggenroof”, en nog veel meer.

Eline VeldhoenTussenin moest ik natuurlijk ook nog heel wat doen voor mijn eigen opleiding. Er werd immers van mij verwacht dat ik een stagemap samenstelde, reflecties maakte en een agenda bijhield. Daar stak ik ook nog eens heel wat werk in… Maar ik kon gelukkig ook van mijn vrije tijd genieten! Eerst verkende ik samen met andere vrijwilligers de stad zelf en later ontdekten we het land tijdens de weekends. Zo ben ik naar Kep geweest, een soort Blankenberge voor Cambodjanen, waar ik de beste krab van mijn leven heb gegeten! Ook de restaurants in Phnom Penh serveerden trouwens heerlijke gerechten, zoals Fish Amok, een typisch Cambodjaans gerecht dat licht pikant is en geserveerd wordt in een bananenblad of kokosnoot.

Het weer in Cambodja was warm maar ik raakte er snel aan gewend. Het is ook geen warmte die je bij de keel grijpt wanneer je de deur uitgaat. En de tuk tuk of de moto geeft je genoeg frisse wind! Een ritje in de tuk tuk is trouwens een hele belevenis: het verkeer is een circus, alles rijdt door elkaar, en de straat oversteken is (zeker in het begin) heel beangstigend.

Er heerst nog steeds veel armoede in Cambodja. Zeker wanneer je de hoofdstad verlaat merk je dat op. Op het platteland zie je erg veel kinderen die bedelen en weinig ouderen, omdat er erg veel mensen gestorven zijn tijdens het regime van Pol Pot (zo’n 2 miljoen mensen werden gedurende die periode vermoord).

Ikzelf heb heel veel geluk gehad met deze kans, met dit appartement, dit project, deze nieuwe mensen... De tijd in Cambodja is een tijd die ik zeker nooit zal vergeten. Ik leerde er nieuwe mensen kennen die ik in mijn hart zal dragen voor de rest van mijn leven, want zij zijn mijn Cambodjaanse familie geworden...

Groetjes,

Evy

Evy Dufoor

Dit verhaal is een persoonlijke ervaring van een vrijwilliger op dit project en dus een momentopname. Houd er rekening mee dat jouw ervaring hiervan af kan wijken. Onze projecten veranderen constant, omdat we inspelen op de lokale behoefte en we voortborduren op de behaalde resultaten. Ook verschillende weersomstandigheden kunnen de ervaring beïnvloeden. Lees meer over wat je kunt verwachten van dit project of neem contact met ons op voor meer informatie.

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲