You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Sociaal Project in Ghana door Femke Eeraerts

Femke Eeraerts

Al vanaf mijn twaalfde wist ik dat ik hulp wou bieden aan de derde wereld. En eindelijk was ik oud genoeg om mijn droom waar te maken. Na zeven maanden ongeduldig wachten en voorbereiden was het dan zo ver. Eén maand naar Ghana in mijn eentje. Na een toch wel zwaar afscheid van familie en vrienden was ik klaar om aan mijn avontuur te beginnen en stapte ik in het vliegtuig naar Accra. Zeven uur later kwam ik aan in het vochtige en warme Ghana. Midden in de nacht bracht een taxi me meteen naar mijn gastgezin, waar ik als een blok in slaap viel.

De volgende morgen kon ik eindelijk kennis maken met mijn fantastische gastgezin en de andere vrijwilligers die in het huis verbleven. De vrijwilligers waren geweldig! Ze hebben me zo hard geholpen om Ghana te ontdekken. Ik heb erg veel aan alle vrijwilligers van Projects Abroad gehad. Elke dinsdagavond deden we een ‘Quiznight’ met pizza. Een echte aanrader om naartoe te gaan. Je leert er zoveel mensen kennen en het is een goede gelegenheid om plannen te maken voor het weekend en verhalen uit te wisselen.

Mijn eerste werkdag was nogal tweezijdig. Ik vond het echt fantastisch om al die kleine kindjes dingen bij te brengen, met hen te spelen en voor te lezen, maar het was zwaar om te zien dat ze niets hadden, zo arm waren als de straat en sommigen zelfs geen ouders hadden. En dat geldt voor het grootste deel van Ghana. Overal waar je gaat, zie je armoede en slechte gezondheidscondities. Voor mij was het echt frustrerend omdat ik weet hoe het in België is. Mensen gooien elke dag kilo’s eten weg en gaan naar de dokter alsof ze naar de winkel gaan. Zo veel tegenstellingen! En ondanks al hun ellende komen alle kinderen toch elke dag met een grote glimlach en goed gehumeurd naar school. Ze vragen ook voortdurend aandacht en zoeken genegenheid bij de vrijwilligers. Vooral de kleinere kindjes vinden het fantastisch als je hen optilt.

Femke Eeraerts

Na 4 dagen werd ik overvallen om 20.30 uur... Mijn tasje en gsm werden gestolen. Gelukkig geraakte ik veilig bij mijn gastgezin. De eerste dagen was ik in shock en wou ik naar huis. Ik werd ook ziek door de gebeurtenis, waardoor ik het echt helemaal had gehad en mijn familie enorm miste. Ik besloot toch niet huiswaarts te keren omdat Ghana me nog zoveel prachtigheden te bieden had en andere vrijwilligers overtuigden me te blijven. Uiteindelijk bleek dit de beste beslissing. Deze situatie heeft me wel doen beseffen dat reizen in Afrika niet alleen rozengeur en manenschijn is, maar dat je altijd en overal op je hoede moet zijn.

Op cultureel gebied is Ghana een ongelooflijk land. Er valt zoveel te beleven en ontdekken. De bevolking is zo vriendelijk, zo behulpzaam en niet verlegen om je aan te spreken. Als blanke ben je echt een beroemdheid. Mensen roepen continu ‘Obruni’ en zwaaien de hele dag door. Kinderen volgen je overal waar je gaat en bieden je eten aan. Als vrouw krijg je wel 5 huwelijksaanzoeken per dag... Zelfs na een maand keek ik nog elke dag op van alle aandacht. Het went echt nooit, maar ik vond het absoluut niet storend, integendeel. Koude douches, elektriciteitspannes en muggenbeten waren ook dagelijkse kost, maar daar wen je redelijk snel aan. De tro-tro nemen heeft me wel enkele weken gefascineerd. Een oud afgeschreven busje waar de deur om de 2 minuten uitvalt en waar je met 35 mensen in moet... Dat is ongeveer de beschrijving van een tro-tro. Nu ik thuis ben, mis ik ze eigenlijk wel.

Wat ik nooit zal vergeten is het belang van muziek en dans in de Ghanese cultuur. Overal op straat staat een grote box waar muziek uit galmt of hoor je djembés in de verte. Iedereen is constant aan het dansen, zingen of muziek maken. Als je in België zou dansen of zingen op straat, dan zou iedereen je bekijken alsof je gek bent. In Ghana is het gewoon normaal . De kleinste kindjes hebben al het Afrikaanse ritme in hun lichaam. Ik vond het geweldig om te zien hoe gelukkig iedereen er wordt van muziek.

Femke Eeraerts

Tijdens de week bracht ik mijn dagen door in de school of in het weeshuis waa r ik werkte. Tijdens het weekend ging ik met andere vrijwilligers op rondreis. Zo ben ik naar Cape Coast, Ada Foah, Kokrobite en Hohoe geweest. Stuk voor stuk prachtige plaatsen. Als we even tijd hadden in de week, dan bezochten we lokale marktjes of gingen we naar de bioscoop. Kortom, er is altijd iets te doen en ik heb me nooit verveeld. Natuurlijk waren er dagen dat ik het moeilijk had en thuis enorm miste, maar dat woog niet op tegen de schoonheid van Ghana.

Na een maand stond ik te huilen in de luchthaven van Accra, omdat ik naar huis moest en mijn avontuur nu echt voorbij was. Ik heb mensen leren kennen die uit alle uithoeken van de wereld kwamen en waarmee ik vandaag nog dagelijks contact mee heb. Vanaf het moment dat ik in de luchthaven van Zaventem aankwam tot op vandaag kan ik maar aan 1 ding denken: ik wil terug. En ik zàl terugkeren, daar is geen twijfel over mogelijk. Ik denk nog dagelijks aan mijn onvergetelijke ervaring. Ik heb er zoveel uit geleerd en ben mezelf ook tegengekomen tijdens die maand in Ghana. Het was de beste maand uit mijn leven. Geniet van de cultuurshock en grijp elke kans die je krijgt!

Groetjes,
Femke

Femke Eeraerts

Dit verhaal is een persoonlijke ervaring van een vrijwilliger op dit project en dus een momentopname. Houd er rekening mee dat jouw ervaring hiervan af kan wijken. Onze projecten veranderen constant, omdat we inspelen op de lokale behoefte en we voortborduren op de behaalde resultaten. Ook verschillende weersomstandigheden kunnen de ervaring beïnvloeden. Lees meer over wat je kunt verwachten van dit project of neem contact met ons op voor meer informatie.

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲