You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Femke Flikweert – Jongerenreis Gezondheidszorg, Geneeskunde in Ghana

Femke Flikweert

Negen juli was het eindelijk zo ver, ik ging voor vier weken naar Ghana. Ik wilde altijd al vrijwilligerswerk doen in Afrika, in de zorg en met een groep. Projects Abroad had de perfecte combinatie, een jongerenreis geneeskunde voor een maand. De keuze was dus zo gemaakt.

Ik had er onwijs veel zin en na een vlucht van zes uur was ik in Accra. Al snel zag ik andere vrijwilligers die hetzelfde gingen doen. We liepen samen naar buiten en zagen daar al snel iemand met een bordje Projects Abroad staan. We reden met de trotro naar een hostel waar we de eerste nacht verbleven, waarna we de volgende dag naar Cape Coast gingen.

Zondag kwamen we na drie uur rijden aan in ons gastgezin. We hadden meteen al de goede zorgen van Projects Abroad, zelf je koffer dragen hoef je echt niet te doen. 's Middags hadden we alle tijd om te rusten, onze koffers uit te pakken, en gingen we met iedereen naar het strand.

Maandag hadden we een introductie, over Ghana zelf en hoe je alles moest doen tijdens de Medical Outreaches. Denk hierbij aan een Hepatitis B test, wat een goede bloeddruk is en hoe de mensen het beter kunnen krijgen. Na de introductie konden we naar de markt om geld te wisselen, een SIM kaart te halen en dingen die je vergeten mee te nemen was te kopen.

Het echte werk kon beginnen voor de komende vier weken. We hadden elke week twee dagen in het ziekenhuis en de rest van de dagen hadden we een Medical Outreach, lepra kamp, school, verzorgingshuis of weeshuis. Elke dag gebeurde er wel iets, het was nooit een saaie dag.

Femke Flikweert

We begonnen met een Medical Outreach, dus medische checks bij de kinderen en hun leraren. We merkten meteen dat de kinderen ons heel interessant vonden en speelden met ons haar. Onze eerste dag ging heel snel, we hadden al zoveel gezien en geleerd. We kregen alleen maar meer zin in de rest van de dagen.

In het ziekenhuis was ik met een ander meisje op twee afdelingen, de kinderafdeling en de spoedeisende hulp. Het werk wat we deden was vooral observeren, maar hoe geïnteresseerder je was hoe meer je mocht doen.

Op de kinderafdeling lag er een meisje en zij had een bacterie in haar arm die haar arm op at, de wond was zo diep en groot dat je stukken spier kon zien. Het verband verwisselden ze elke dag, ik zal nooit vergeten hoe het meisje hierbij gilde en bewoog.

Verder checkten wij de temperatuur en pols van de kindjes, op een dag vroeg de dokter of ik de hartslag van een baby even wilde meten. Hij gaf zijn stethoscoop aan mij dus ik moest wel, ik had het nog nooit gedaan. Na wat logisch nadenken begon ik te tellen en ik kwam uit op 144. Het was een heel mooi moment toen de dokter zei dat hij precies hetzelfde had op zijn apparaatje. Heel speciaal, ik had gewoon de hartslag van een heel klein baby'tje gemeten.

Op de spoedeisende hulp was het nog veel interessanter, vooral als er echt wat gebeurde.
Zo kwam er een man en hij had een auto ongeluk gehad. Hij had een hele grote wond in zijn bovenbeen, zo groot dat je het bot kon zien. Wij als vrijwilliger mochten hier gewoon bij staan en dingen aangeven. Hier gebeurde wel de heftigste dingen, maar gelukkig sta je er niet alleen op zo'n moment.

Het ziekenhuis was heel interessant, maar er waren soms ook saaiere dagen omdat er weinig patiënten waren en veel verpleegkundigen.

De Medical Outreaches waren heel leuk, geen enkele was hetzelfde. Het was leuk om het met heel de groep samen te doen, met z’n tweeën deed je een onderdeel en dan stuurde je de mensen naar het volgende onderdeel. Het enige echte probleem was de taalbarrière, meestal begrepen ze je wel in grote lijnen maar soms begrepen ze geen woord van wat je zei. Dit leverde de meest grappige momenten op.

Femke Flikweert

Er was een dag dat we 25 kinderen met malaria hadden, alle testen en anti-malaria pillen waren op. Dit was moeilijk, want je kon niet de zorg leveren die je wilde. Het was mooi om te zien dat de mensen altijd blij waren als wij kwamen, en we kregen dan ook altijd een glimlach van ze terug.

Het lepra kamp was een van onze favoriete onderdelen, de mensen waren heel aardig hier en heel blij met onze zorg. Mijn eerste lepra wond vond ik best spannend om te doen, en dat zag die man ook. Ik zal nooit meer vergeten dat hij zei: "I'm not afraid, so you don't have to be afraid."
Dit was zo speciaal.

Er waren ook veel kinderen in het lepra kamp, zij waren zo lief en zochten ons altijd op. Het was dan ook heel moeilijk om daar onze laatste vrijdag weg te gaan.

We zijn helaas maar één keer naar het weeshuis geweest, dat was heel leuk. Dit is ook een Medical Outreach, maar dan in een weeshuis. Na de medische check mochten we met de kinderen spelen, dit was zo leuk, ze leerden ons allemaal klap spelletjes en liedjes. En zo is er nog veel meer te vertellen.

De weekenden waren heel gezellig met de groep, het was zo fijn om even niet te werken en alles even te verwerken. We zijn een weekend naar een accommodatie op het strand geweest en we hadden hier stromend water om te douchen. We waren zo blij, het was koud water maar dat maakte niet uit, we hadden stromend water.

Femke Flikweert

Verder was er veel vrije tijd, dit was fijn. Meestal nam ‘‘onze broer’’ uit het gastgezin ons mee naar het internetcafé of een marktje, dat was zo aardig van hem. Ons gastgezin was heel erg lief, niks was een probleem en alles mocht. Als we iets wilden hoefden we het maar te vragen en het was geregeld.

Ze vonden het zelfs geen probleem dat we per ongeluk alle kinderen van het dorpje op het balkon hadden. Het begon met foto's maken met onze camera en voordat we het wisten stond iedereen op het balkon. We haalden de bellenblaas tevoorschijn en ze waren er zo blij mee. Dat was een heel leuk moment, totdat twee meisjes vroegen: ‘‘Do you have 1 cedi, to buy water?’’ Je wil zo graag ja zeggen, maar dat kan je niet doen waar iedereen bij is. Dit was heftig, je gaf de kindjes speelgoed, maar dat hebben ze niet echt nodig.

Dit waren de meest fantastisch weken ooit, ik heb zo veel geleerd en gezien. Ik heb vrienden voor het leven gemaakt en dingen gezien die ik nooit meer zal vergeten. Er zijn heel veel mooie dingen gebeurt, maar ook veel heftige dingen. Op deze momenten was ik heel blij dat ik in een groep was en iemand had om erover te praten. Doordat we ook veel heftige dingen zagen zijn we heel close geworden.

Toen ik thuis was besefte ik pas hoe anders het was in Ghana. Ik zag in hoe goed Projects Abroad voor ons had gezorgd die vier weken, ze wilden echt dat je het naar je zin had en niets was te veel voor hen. Het was moeilijk om terug naar huis te gaan, maar we willen allemaal nog een keer terug.

Het was het helemaal waard en ik zou het zo weer doen!

Wil je meer informatie over jongerenreizen? Klik hier!

Femke Flikweert

Dit verhaal is een persoonlijke ervaring van een vrijwilliger op dit project en dus een momentopname. Houd er rekening mee dat jouw ervaring hiervan af kan wijken. Onze projecten veranderen constant, omdat we inspelen op de lokale behoefte en we voortborduren op de behaalde resultaten. Ook verschillende weersomstandigheden kunnen de ervaring beïnvloeden. Lees meer over wat je kunt verwachten van dit project of neem contact met ons op voor meer informatie.

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲