You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Frederique Passier over haar ervaring op een sociaal project in Tanzania

Mijn onvergetelijke zomer in Arusha, Tanzania

Mijn onvergetelijke zomer van in Arusha, Tanzania

Tijdens de zomer werd één van mijn allergrootste dromen werkelijkheid. Alleen op reis naar het prachtige continent Afrika om mij in te zetten voor kinderen in een weeshuis. Met dank aan de organisatie Projects Abroad werd dit een ervaring om nooit meer te vergeten!

Het kostte heel wat stress om alles te regelen, maar dat lag meer aan mijn chaotische karakter dan aan de hulp die ik kreeg. Projects Abroad maakte een complete checklist van afspraken bij de huisarts voor de benodigde medicatie tot het ophalen van het Visum bij de Ambassade van Tanzania in Nederland. Ondertussen kreeg ik via de Facebookgroep van Projects Abroad Tanzania contact met andere vrijwilligers die in hetzelfde gastgezin of op dezelfde locatie zaten! Zo voelde ik me toch niet alleen en kon ik af en toe een beetje afkijken bij iemand anders. Een eigen persoonlijke internet pagina, persoonlijk contact en heel veel motivatie zorgden ervoor dat ik met een gerust hart kon vetrekken naar Tanzania op 7 juli 2014 voor een maand vrijwilligerswerk in een weeshuis.

Aangezien ik een echte chaoot ben, was het een enorme uitdaging om in mijn eentje op het vliegtuig te stappen naar een vreemd land. Gelukkig had mijn contactpersoon uit Nederland een draaiboek gemaakt over waar ik naar toe moest en wat ik kon verwachten. Het engste moment is als je uit het vliegtuig bent gestapt en op zoek moet naar jouw begeleider. Gelukkig is Kilimanjaro een klein vliegveld en was het (zelfs voor mij) héél moeilijk om te verdwalen. Je merkt meteen dat de mensen ontzettend dankbaar en vriendelijk zijn naar de vrijwilligers toe. Ik mocht binnen wachten totdat ik mijn begeleider zou zien aankomen om alle wanhopige taxichauffeurs te vermijden. Toen uiteindelijk een donkere man gekleed in een Projects Abroad shirt en een hele grote glimlach mijn kant op liep, voelde ik me ineens niet meer zo alleen. Dat was in ieder geval al een stuk makkelijker toen er nog een jongen op ons af kwam lopen, Dennis uit Denemarken. Iedere vrijwilliger krijgt van Projects Abroad een lokale simkaart om te kunnen communiceren met andere vrijwilligers en de medewerkers van Projects Abroad. Binnen nog geen week stond mijn hele contactenlijst vol met allerlei nummers van mensen die ik al kende via facebook of mijn werk.

Ik verbleef bij de Chonjo Family, een geweldig groot gezin met ongelofelijk lieve mensen. De begroeting was alsof ik meteen onderdeel was van de familie, een hele dikke knuffel en een tafel vol eten. (Als je dacht dat je zou afvallen in Tanzania, ik wens je succes) Het gaf meteen een veilig en warm gevoel. De volgende ochtend kwam PJ mij ophalen voor een rondleiding door de stad en om uitleg te geven over het werk dat ik ging doen. Eenmaal in de stad besef je echt dat je een vreemde bent. Wen aan het woord ‘Mzungu’ want dat wordt dag en nacht naar je geroepen. Dat betekent namelijk ‘blank persoon’ en dat roepen ze naar iedereen met een andere huidskleur. In het begin schrok ik daarvan, maar na wat uitleg begrijp je dat ze het niet anders dan goed bedoelen ter begroeting! Wat dat betreft is er niks anders dan in mijn oude vertrouwde Brabant, want iedereen begroet elkaar met een enorme glimlach! Wat betreft de taal, geloof me, binnen een week ken je meer woorden dan ooit! (Ik voelde me zelfs stoer toen ik terug kwam en bijna een vreemde taal sprak tegen mijn vrienden en familie)

Dan het werk, ik kwam aan bij een armoedig, vervallen gebouw maar wat opbloeide door een speeltuin vol met lachende, spelende en enthousiaste kinderen. Ik was er nog geen 2 minuten of er hingen al 10 kinderen aan me. Een dag bestond voornamelijk uit lesgeven in rekenen en Engels en ‘playtime’. Lekker met ze van de glijbaan, kleuren en zingen. De eerste dag was ontzettend overweldigend door alle liefde en warmte die je terug krijgt van de kinderen en de andere medewerkers. Toen mijn werkdag erop zat, kreeg ik meteen een sms’je van een van de meisjes die ik via facebook kende. Ze vroeg of ik het leuk vond om af te spreken met haar en de andere vrijwilligers. Samen in een lokaal café iets drinken, eten en praten over alle geweldige ervaringen. Ik was zelfs een beetje jaloers, maar ook ontzettend nieuwsgierig omdat ik zo graag wilde weten wat ik hier allemaal kon doen!

Na een drukke werkdag is er niets fijner dan het gevoel van ‘thuis’ komen. Mijn lieve Baba en Mama die meteen thee voor mij klaar hadden gezet en benieuwd waren naar al mijn mooie verhalen. Maar ook verhalen uitwisselen met de andere vrijwilligers tijdens het avondeten.

Geen dag is hetzelfde, met dank aan alle geweldige mensen die ik daar heb ontmoet. De kinderen die iedere dag nog blijer zijn om je te zien, de vrijwilligers die iedere keer met leuke ideeën komen voor activiteiten en natuurlijk het geweldige gastgezin. De medewerkers van Project Abroad en de begeleiders van de projecten waar je werkt, willen je op alle manieren helpen om jou een onvergetelijke ervaring te bezorgen. Ik kreeg 4 dagen vrij om een andere grote droom waar te maken, het maken van een enorme Safari. Ook dat hoef je niet alleen te doen aangezien bijna iedereen met je mee wil! Via Projects Abroad kun je afspreken met een betrouwbare aanbieder.

Ook in het weekend zaten we niet stil, het maken van een wandeling door de prachtige natuur van Arusha, het bezoeken van de lokale markt of uitgaan. Want geloof me, ook in Tanzania zijn de mensen niet vies van een lekker avondje stapppen! De lokale discotheek is een absolute aanrader waar je letterlijk onder de sterren danst. Een nachtje voor 11 dollar in een hostel en je kan tot vroeg in de nacht door. Het gastgezin steunt je hierin, zolang je maar laat weten waar je naar toe gaat en wanneer je terug bent. (Het is net als thuis toch?!)

Natuurlijk zitten er ook veel moeilijke momenten bij, je wordt in een korte tijd ontzettend verbonden met de cultuur, de mensen en vooral met de kinderen. De kinderen hebben allen een bijzonder verhaal en het is emotioneel gezien zwaar werk. Zoals kinderen die ziek worden en dagen niet in het weeshuis zijn, kinderen die hun ouders zijn verloren of zijn achtergelaten. Ik heb mijn hart verloren aan de kinderen en mijn gastgezin en ben ontzettend blij om te zeggen dat ik nog steeds intiem contact heb met het gastgezin, de andere vrijwilligers en de medewerkers van de Aston Vision Orphanage.

Wil je precies weten wat ik allemaal heb meegemaakt tijdens mijn tijd in Tanzania?! Neem dan eens een kijkje op mijn ‘My Trip’ pagina waar ik tijdens deze reis een blog bijhield met foto’s om contact te houden met al mijn lieve vrienden en familie in Nederland: www.mytripblog.org/fredpassier

Liefs,

Frederique Passier

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲