You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Sociaal project in Mongolië door Gea-Marit Dekker

Gea-Marit

Na drie maanden als vrijwilliger in Sri Lanka te hebben gewoond en gewerkt, was het tijd om naar Mongolië te gaan. Mongolië… een mysterieus land waar ik op dat moment eigenlijk nog maar weinig over wist.

Toen het vliegtuig in het midden van de nacht in Ulaanbaatar landde en alle passagiers dikke bontjassen, mutsen met vossenstaarten en de dikste handschoenen te voorschijn haalden, wist ik even niet helemaal meer waar ik aan begonnen was. Ik probeerde oogcontact te maken met een andere toerist, maar tevergeefs. Tja, wie gaat er dan ook in de koudste maand naar Mongolië…?

Na Sri Lanka was het temperatuurverschil ongeveer 60 graden, van het tropische 30 graden boven nul naar 30 graden onder het vriespunt… Op het vliegveld werd ik door een medewerker van Projects Abroad opgehaald en meteen naar mijn gastgezin gebracht. Een aardige mevrouw in een van de vele grijze, Russische flatgebouwen. Eenmaal binnen een stuk gezelliger en vooral warmer dan buiten! De centrale stadsverwarming was duidelijk te merken.

Gea-Marit

De volgende dag kon ik rustig aan doen, al mijn spullen een plekje in mijn kamer geven en een beetje bijkomen van de lange vlucht. De tweede dag werd ik door mijn supervisor van Projects Abroad opgehaald en ik kreeg ik een rondleiding door de stad. Ook werd me laten zien hoe ik bij mijn werk kon komen. Een korte wandeling door de grijze, kille straten van de stad. Ergens midden tussen de communistische flatgebouwen stond het weeshuis waar ik anderhalf maand heb gewerkt. Hier wonen ongeveer 70 kinderen, verdeeld in verschillende groepen. Iedere dag werkte ik hier met dezelfde twaalf kinderen van twee tot zes jaar oud.

Om tien uur ‘s ochtends begon mijn werkdag met het halen van een ontbijt voor de kinderen. Wanneer de kinderen uitgegeten waren, werden de etenspullen weer opgeruimd en afgewassen en mochten de kinderen even spelen. De ene keer gingen we met de blokjes spelen, dan weer tekenen en kleuren of maakten we een klein feestje met mijn Nederlandse ballonnen.

Om twaalf uur liep ik weer naar de centrale keuken om de lunch te halen. Ik dekte de tafels en nadat alle kinderen nog even op het potje waren geweest, gingen we eten. Iedere dag zag er praktisch hetzelfde uit en na de lunch was het tijd voor een middagslaapje. Alle kinderen helpen met uitkleden, nog een keertje naar de wc en dan naar bed brengen.

Dat er niemand in het weeshuis redelijk Engels sprak, maakte het communiceren voor mij erg lastig. Bij mijn groep kinderen was altijd dezelfde verzorgster, maar het feit dat zij geen enkel woord Engels sprak, maakte sommige simpele dingen soms erg lastig. Wanneer de kinderen sliepen waren er meestal wel wat kleine dingetjes te doen, zoals kleren strijken of kleine knutselwerkjes voorbereiden. Met handen en voeten kwamen we gelukkig een heel eind! En communiceren met kinderen lukt ondanks een ontzettend grote taalbarrière eigenlijk altijd wel.

Gea-Marit

Om half vier maakten we de kinderen weer wakker en na het wassen en aankleden was het tijd voor een kopje thee met een broodje. Mijn dag zat er dan al weer bijna op, rond half 6 liep ik weer terug naar huis. Sommige avonden gezellig uit eten met andere vrijwilligers of naar een van de vele karaoke-barren in de stad. Het was altijd heel gezellig en ik heb heel veel leuke mensen ontmoet!

Bij de groep kinderen was altijd maar één verzorgster, waardoor ik me iedere dag eigenlijk heel nuttig heb gevoeld. Ik ben iedere dag druk bezig geweest met van alles en nog wat. Van het strijken en opvouwen van kleren tot kinderen verschonen of douchen. Maar gelukkig bleef er iedere dag tijd over om even rustig met de kinderen te spelen en te knuffelen. Je kon merken dat de kinderen dat altijd erg leuk vonden. Ik werd iedere dag weer overspoeld met kusjes en in anderhalf maand bouw je een heel bijzondere band met de kinderen op.

Tsagaan Sar, het Mongoolse nieuw jaar, heb ik op een bijzondere manier gevierd. Samen met een andere vrijwilliger heb ik een vijfdaagse hondenslee tocht gemaakt. Met een groepje hebben we vijf dagen lang per hondenslee een rivier gevolgd. We hadden allemaal onze eigen slee met honden en iedere dag legden we zo’n 35 kilometer af. We overnachtten in “ger-tenten” bij nomaden families. Erg bijzonder om te zien hoe de mensen op het platteland van Mongolië leven. Tijdens het nieuwe jaar werden we door verschillende families uitgenodigd, wat inhoudt dat je vooral erg veel eten aangeboden krijgt en je glaasje wodka zal nooit leeg zijn.

Gea-Marit

Mijn laatste tien dagen in Mongolië heb ik in de Gobi woestijn in het zuiden doorgebracht. Met een andere vrijwilliger, een gids en een jeep met chauffeur heb ik een trip van 10 dagen gemaakt. Ook nu overnachtten we weer bij de nomaden die vaak letterlijk in ”the middle of nowhere” wonen. Wat een bijzondere levensstijl hebben deze mensen, vooral erg anders dan van onze westerse wereld! Overdag trokken we weer naar de volgende familie door uitgestrekte, lege, hele lege landschappen. Iedere keer als ik dacht nu zijn we toch echt in “the middle of nowhere”, zagen we weer een groep paarden die onder de sneeuw nog iets eetbaars probeert te vinden of de twee bulten van een kameel op de horizon verraadden dat er toch nog ergens een familie moet wonen. Een herder op zijn paard brengt een groep schapen en geiten terug naar zijn ger en een rookpluimpje in de verte kringelt omhoog vanuit een “ger-tent”. Bizar dat blijkbaar overal nog mensen kunnen overleven… Van kameelrijden tot onze jeep uit de sneeuw graven, deze tien dagen waren ook echt één groot avontuur.

Al met al zal ik mijn twee maanden in Mongolië nooit vergeten! Ik heb me erg nuttig kunnen maken in het weeshuis en hier met ontzettend lieve kinderen gewerkt. Fijn dat Projects Abroad erg flexibel is en ik ook nog veel van het, voor mij, nog altijd mysterieuze Mongolië, heb geleerd…

Liefs, Gea-Marit

Gea-Marit

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲