You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Sociaal project in Costa Rica door Henrieke Maas

Het idee om een keer alleen naar het buitenland te gaan en me daar in te zetten voor de lokale bevolking zat al heel erg lang in mijn hoofd. Toen ik op het punt in mijn leven kwam waarop ik niet goed wist of ik wilde gaan werken of wilde gaan studeren, heb ik dan ook de knoop doorgehakt. “Nu gaat het gebeuren”, dacht ik!

Henrieke Maas

Ik voelde me al enorm trots toen het vastlag dat ik naar Costa Rica zou gaan, omdat ik enkele jaren geleden nooit van mezelf had verwacht dat ik zoiets zou durven doen. Alleen naar een ver land reizen en daar twee maanden lang zo veel mogelijk hulp verlenen en ervaring opdoen. Ik koos dan ook voor Projects Abroad omdat zij goede begeleiding bieden en een lokaal kantoor hebben op elke bestemming.

Henrieke Maas

En dan kon de voorpret beginnen. Zomerse kleding werd aangeschaft, inentingen vloeiden door mijn lijf en een stevige rugzak en bergschoenen werden ingeslagen. Ik ben me flink gaan inlezen over het land zodat ik zo goed mogelijk voorbereid was op wat me te wachten stond. Ook begon ik mijn Spaans weer te oefenen zodat ik met mijn gastgezin en met de lokale bevolking zou kunnen communiceren.

Van Projects Abroad ontving ik informatie over mijn werkplek en het gezin waar ik zou komen te wonen. Ik stuurde gelijk een mailtje naar mijn toekomstige gastmoeder en vijf minuten later kreeg ik al antwoord. Daarin beschreef mijn ‘nieuwe moeder’ enthousiast dat ik heel erg welkom was en ze er al naar uitkeek me te ontmoeten. Ik voelde me dan ook meteen welkom en we mailden tot aan mijn vertrek af en toe op en neer om elkaar al wat beter te leren kennen. Heel erg leuk.

Na alle voorbereidingen was het dan toch echt de dag van vertrek en vol goede moed vertrok ik naar Schiphol. Vol goede moed stapte ik het vliegtuig in en begon ik aan de lange reis. Na 18 uur kwam ik dan eindelijk aan op Liberia Airport in Costa Rica. En wat voelde het goed om er te zijn! Ik haalde mijn bagage op en in de aankomsthal zag ik meteen twee vrolijke mensen staan met een Projects Abroad-bordje in hun handen. Eenmaal aangekomen bij mijn gastgezin voelde het net alsof ik ze al een beetje kende, vanwege de mailtjes en de foto’s. Ik woonde bij een alleenstaande moeder van +/- 35 jaar oud met haar 10-jarige dochtertje en chihuahua. Ze liet me het huis zien en mijn kamer. Alles zag er netjes uit en ik was erg blij dat het een leuk huisje was.

Henrieke Maas

Toen brak eindelijk mijn eerste maandag aan. Ik werd door iemand van het kantoor opgehaald om alle belangrijke plekjes van Liberia te leren kennen: de bank, het postkantoor, het zwembad, café Liberia (waar veel vrijwilligers afspreken), busstations, etc. In de middag gingen we voor het eerst naar mijn werkplek. Ik zou gaan werken in een kinderopvang met kinderen tussen de twee en vier jaar. De kinderopvang was nog redelijk nieuw en de vrijwilligers voor mij hadden er echt een vrolijk gebouw van gemaakt, wat mooi was om te zien. Op het moment dat ik er even was lagen de kinderen lief te slapen en had ik ondertussen tijd om kennis te maken met mijn supervisor, een aardige vrouw die er alles aan doet om het de kinderen zo fijn mogelijk te maken.

Henrieke Maas

De volgende dag begon het werk dan echt! De eerste dagen mocht ik nog gewoon een beetje kijken hoe het er allemaal aan toeging, maar al snel ging ik zelf meehelpen. Het ontbijt en de lunch mee verzorgen, de snoetjes en handjes wassen, kinderliedjes meezingen, dansen, spelen en ondertussen veters strikken zodat ze niet over hun eigen voeten vallen.

Het waren stuk voor stuk lieve kindjes en al snel leerde ik alle namen kennen en heb ik ontzettend veel Spaans geleerd. Ik werkte samen met twee lokale leraressen en zo zorgden we er samen voor dat alles goed verliep en de kindjes een fijne tijd hadden.


Henrieke Maas

De kinderen kwamen vaak uit arme gezinnen of probleemgezinnen waarin ouders kampten met alcohol en/of drugsproblemen. De opvang werd dan ook volledig gesubsidieerd door de overheid, zodat deze kinderen een plek hebben waar ze normen en waarden leren en hulp krijgen zodat ze meer kans hebben op een gelukkiger bestaan. Soms waren de kinderen agressief of huilden ze erg veel. Dan probeerden wij ze op te vrolijken met een liedje en een dansje om er zo toch een leuke dag van te maken. Het voelde dan ook zo goed om de kindjes aan het lachen te maken en een mooie glimlach op hun gezichtjes te toveren.

Henrieke Maas

Ik heb tijdens mijn werkperiode ook nog een schilderproject uitgevoerd op de kinderopvang. Ook met eigen ideeën kon ik altijd aankloppen bij mijn supervisor en dan ging ze me helpen die uit te voeren. Eigen initiatief is dan ook altijd welkom. Voor ik het wist brak mijn laatste werkdag aan. De leraressen en mijn supervisor hebben ervoor gezorgd dat ik een hele leuke laatste dag had met de kindjes. Zij zitten voor altijd in mijn hart en het was een superervaring om daar te mogen werken!

Naast het werken was er natuurlijk ook tijd om te genieten van Costa Rica. In de weekenden ging ik dan ook samen met de andere vrijwilligers op pad. We waren met een gezellige groep, gingen graag naar het strand en bezochten vaak de mooie plekjes van Costa Rica. Ook organiseerde Projects Abroad geregeld socials, waarbij we dan met z’n allen een ijsje gingen eten om bij te praten over onze werkervaringen en om nieuwe reisplannen te maken. Het leuke hieraan is dat je continu nieuwe mensen ontmoet en hechte vriendschappen sluit. Mijn medevrijwilligers hebben er grotendeels voor gezorgd dat ik zo’n enorm leuke tijd heb gehad!

En tot slot was het voor mij misschien nog wel het meest bijzonder om bij een lokaal gezin te wonen. Ik had een erg goede band met mijn gastmoeder en het was er altijd erg gezellig. Ze heeft me veel Spaans bijgeleerd en me van alles verteld over de Costa Ricaanse cultuur. Het wonen bij haar en haar dochtertje maakte de hele ervaring compleet en ik heb nog steeds regelmatig contact met ze. Het was dan ook jammer om Costa Rica na twee maanden alweer te moeten verlaten, maar het is een ervaring geweest die ik nooit van mijn leven ga vergeten.

Mijn collega’s, kindjes van de opvang, vrijwilligers en mijn gastgezin hebben er allen samen voor gezorgd dat ik de tijd van mijn leven heb gehad.

Pura Vida!

Groetjes,
Henrieke

Henrieke Maas

Dit ervaringsverhaal kan verwijzingen bevatten naar het werken in of samenwerken met weeshuizen. Lees hier meer over het huidige beleid van Projects Abroad ten aanzien van vrijwilligerswerk in weeshuizen en de overgang naar gemeenschapsgerichte opvang voor kinderen.

Dit verhaal is een persoonlijke ervaring van een vrijwilliger op dit project en dus een momentopname. Houd er rekening mee dat jouw ervaring hiervan af kan wijken. Onze projecten veranderen constant, omdat we inspelen op de lokale behoefte en we voortborduren op de behaalde resultaten. Ook verschillende weersomstandigheden kunnen de ervaring beïnvloeden. Lees meer over wat je kunt verwachten van dit project of neem contact met ons op voor meer informatie.

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲