You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Sociaal Project in Vietnam door Hilde Bakker

Hi! Mijn naam is Hilde en ik ben 19 jaar oud. Ik ben afgelopen september voor twee maanden naar Vietnam geweest, nadat ik mijn SPW 4 had afgerond. Ik kan jullie nu al vertellen dat het een lang verhaal wordt, maar dat is alleen maar heel positief! Haha!

Ik was klaar met school, had aardig wat geld gespaard en wist nog niet wat ik na mijn SPW wou gaan doen. Ik had bij wat vervolgopleidingen gekeken. Ook nagedacht over werk, maar dat was het allemaal niet. Toen dacht ik: “waarom ga ik niet wat doen met dat geld in plaats van alles bewaren voor ‘later’?” Want ja, wanneer is het later?

Ik ben niet iemand die lang stil kan zitten, dus kwam ik al snel uit op vrijwilligerswerk in het buitenland. Waarom ik voor Vietnam heb gekozen weet ik niet precies, maar het trok me gewoon erg aan. Ook wist ik dat je er goed kon reizen en dat wou ik dan ook graag daarna gaan doen. Het ging echt heel gemakkelijk met Projects Abroad. Het inschrijfformulier sprak voor zich en later had ik nog wat vragen en die werden goed beantwoord via de telefoon en e-mail. Ook werd ik op de hoogte gehouden van alle gebeurtenissen en later had ik ook al contact met Vietnam, wat heel erg fijn was.

Hilde Bakker

Eenmaal in Vietnam aangekomen werd ik opgehaald door Thao. Zij stond daar klaar met een bordje van Projects Abroad met mijn naam erbij. Echt super geregeld dus! Als je in Vietnam vrijwilligerswerk gaat doen via Projects Abroad zijn er drie huizen. Die hebben allemaal hun eigen kok en voor de rest woon je als het ware op jezelf met andere vrijwilligers. Ik vond dat zelf heel erg leuk. Ik kwam in huis 2 terecht met andere vrijwilligers die ik ondertussen al had ontmoet, omdat we een etentje hadden gehad. Ook weer heel leuk. Nu zat ik ook vlak bij ‘the old quarter’, bij het hoofdkantoor en ook bij huis 1. We deden ook veel dingen samen: we gingen vaak ’s avonds met de taxi naar ‘the old quarter’, het centrum van Hanoi. Heel gezellig is het daar. Allemaal kleine barretjes aan de weg waar je het lokale bier kan drinken en waar je ook veel kleine streetfood hapjes kan krijgen. Ik krijg nog kippenvel als ik aan dat hele sfeertje denk. Er zijn heel veel kroegjes en ook een aantal ‘clubs’ waar je uit kan gaan. Daar vind je ook veel backpackers die daar allemaal in hostels zitten. Zo leer je ook andere mensen kennen, wat ik heel leuk vond.

Oke, dan nu over het vrijwilligerswerk zelf! Ik werd geplaatst in een acupunctuurziekenhuis in Hanoi. Daar kwam ik op de afdeling voor wat zij autistische kinderen noemen. Maar eigenlijk waren het meer verstandelijke en geestelijk gehandicapte kinderen. Voor- of nadat ze de acupunctuurbehandeling kregen, kwamen ze in een soort kinderopvang terecht. Daar zat ik vaak ’s ochtends en dan leerden we de kinderen wat woordjes en probeerden we de kinderen aan het praten te krijgen, hoewel dat vaak niet lukte. De kinderen die daar komen kunnen meestal niet praten en brabbelen over het algemeen meer. Sommige kinderen zijn heel enthousiast, andere meer angstig. Ze krijgen dagelijks ongeveer 20 naalden in zich geprikt en dat dag in dag uit, dus ze zijn vaak erg bang omdat ze weten wat er gaat gebeuren. De kinderen komen er om wat socialer te worden en bij sommige helpt dat ook echt wel, maar er zitten ook wel degelijk autistische kinderen tussen en voor hen is het toch wat minder goed. Dat heb ik wel proberen uit te leggen. Zo was er ook een overgevoelig jongetje en die kon echt niet tegen al het lawaai en de huilende kinderen. Ik weet niet of ze me echt begrepen hebben, want ze spraken daar eigenlijk geen Engels. Er was een mevrouw Nguyet die wel Engels sprak en daar had ik ook echt een goede band mee opgebouwd. Zij was ook erg geïnteresseerd in verhalen van mij en hoe we het in Nederland doen. Maar het is dan weer haar woord tegen dat van het ziekenhuis, dus het blijft lastig.

Rond 11 uur gingen we altijd eten, samen met Nguyet en een andere zuster en wat dokters, wat altijd erg gezellig was. Daarna was het ‘nap time’: het hele ziekenhuis ging dan liggen slapen tot een uur of twee. Daarna gingen we weer aan het werk. ’s Middags liep ik vaak met de dokters mee om te kijken hoe zij de kinderen behandelen. Dat was wel erg heftig, omdat het er veel harder aan toe gaat dan hier in Nederland. Zo mogen de kinderen eigenlijk niet echt huilen en worden ze ook niet echt getroost. Maar die taak nam ik dan weer een beetje op mij. Later mocht ik ook wat meer dingen doen en kreeg ik een beetje een band met sommige ouders. Met handen en voeten kom je al een heel eind! Ik heb Engelse woorden geleerd, haren van moeders ingevlochten, en kindjes massages gegeven (wat ze bij spastische kinderen doen).

Ik had wel verwacht dat ik meer mocht doen. Als je zelf geen initiatief toont, dan laten zij je eigenlijk niks doen. Ik had wel vrij gemakkelijk kunnen wisselen van werkplek, maar het is altijd even wennen en om nou nog voor twee weken te gaan switchen… dat was ook niet erg de moeite. Maar als je langer blijft of je weet al eerder dat het echt niks voor jou is: geef het aan, want ze willen echt dat jij het naar je zin hebt en helpen je graag met een nieuwe plek.

Door het warme, benauwde weer buiten en steeds de airco binnen ben ik erg ziek geworden en – eigenwijs als ik ben – zei ik dat het wel over ging, maar na twee weken werd het steeds erger dus ben ik toch maar naar het ziekenhuis gegaan. Het hoofdkantoor zit echt bijna naast een internationaal ziekenhuis, dus als er wat aan de hand is kan je heel gemakkelijk daar heen. Je wordt er door een internationale arts geholpen die goed Engels spreekt.

Al met al heb ik een hele leuke maand gehad. We hebben met de vrijwilligers ook heel veel gedaan. Ik ben een paar keer naar The West Lake geweest; een groot meer vlakbij het huis. Scooterritjes, uitgaan, ... Ook zijn we een dag met een aantal vrijwilligers naar Tam Coc geweest. Sapa en Halong Bay zijn zeker dingen om over na te denken. Er zijn ook heel veel musea, zoals het Vietnamese Woman Museum en Hoa Lo Prison. Zo zijn er nog heel veel dingen die je kan doen of bezoeken. Het gaat ook echt heel gemakkelijk. Overal zie je kleine reisbureautjes waar je een reis(je) of dagtrips kan boeken, en dan word je vaak opgehaald en weer afgezet met een bus; in principe word alles voor je gedaan. Ook organiseert Projects Abroad wekelijks een uitje. Zo hebben we een keer Tai Chi gedaan en zijn we de Hanoi Fish Pie gaan eten, wat zeker een aanrader is: echt heel lekker! We hebben een fundraising day gedaan, wat ook echt super was! We hebben toen heel veel geld opgehaald voor een van de plekken waar je vrijwilligerswerk kan doen. Dat hebben we gedaan door middel van de verkoop van kleding, een veiling en een paar optredens.

Toen ik klaar was met vrijwilligerswerk ben ik van Hanoi naar Ho Chi Minh gaan reizen via Hoi An en Nha Trang. Dat is echt zo gemakkelijk! Ik heb eerst nog een paar dagen in Hanoi in een hostel geslapen en in principe kunnen die gewoon alles voor je regelen. Je kan dan per bus, trein of vliegtuig gaan. De bus is het goedkoopste en prima te doen. Je pakt vaak ’s nachts de bus en de volgende ochtend kom je dan aan in een nieuwe stad, wat echt heel leuk is. Hoi An is een mooi klein plaatsje aan het strand waar je ook heel goedkoop maatpakken en hele mooie jurken kan laten maken. De mensen zijn er ook supervriendelijk, maar over het algemeen is de hele bevolking eigenlijk heel erg vriendelijk en gastvrij.

Nha Trang is een toeristische plaats, wat ik zelf wat minder vond. Het is de ‘gevaarlijkste’ plek waar ik geweest ben, maar je kunt er wel heel leuk uitgaan. Ho Chi Minh is een beetje vergelijkbaar met Hanoi. Het is alleen net even wat knusser. Er zijn grote markten in de buurt en het eten is er echt geweldig, vooral als je langs de weg wat gaat eten. Het grootste verschil met Hanoi en HCM was wel dat je in HCM heel veel bedelende kindjes hebt en veel verminkte mensen (onder andere door de oorlog). Dat is vaak wel heftig om te zien.

Al met al heb ik een maand vrijwilligerswerk gedaan en ben ik een maand gaan reizen. Het was echt geweldig! Ik ben er alleen heen gegaan, maar eigenlijk voel je je nooit alleen. Als je de kans krijgt om dit te doen, maakt niet uit in welk land: doe het! Het is goed om zelfstandig te worden, om jezelf beter te leren kennen, maar ook om je Engelse taal goed te ontwikkelen en nieuwe mensen te leren kennen. Al mijn spaargeld is er aan op gegaan, maar ik had het niet beter kunnen besteden!

Heel veel succes met de reis die jullie gaan maken!

Hilde

Hilde Bakker

Dit verhaal is een persoonlijke ervaring van een vrijwilliger op dit project en dus een momentopname. Houd er rekening mee dat jouw ervaring hiervan af kan wijken. Onze projecten veranderen constant, omdat we inspelen op de lokale behoefte en we voortborduren op de behaalde resultaten. Ook verschillende weersomstandigheden kunnen de ervaring beïnvloeden. Lees meer over wat je kunt verwachten van dit project of neem contact met ons op voor meer informatie.

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲