You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Rechtenproject in Marokko door Ikram Mamouni

Na twee jaar rechten te hebben gestudeerd, wilde ik in de zomer voor een maand in het Marokko gaan kijken hoe het er met de rechten aan toe ging. Ik wilde een beetje inzicht krijgen in het Marokkaanse rechtssysteem en vergelijken met het Nederlandse rechtssysteem. Om heel eerlijk te zijn had ik geen tijd voor een stage in het buitenland. Het nieuwe schooljaar zou op dat moment weer van start gaan. Ik besloot desondanks voor een maand naar Rabat te gaan om daar stage te kunnen lopen. Nadat ik me had aangemeld was ik al aan het bedenken hoe het zou zijn en wat ik allemaal zou kunnen doen. Hoe zou mijn gastgezin zijn en hoe zou het zijn om de weg te moeten uitzoeken van en vooral naar huis? Of toch, een plek die voor een maand mijn nieuwe huis zou worden.

Voor ik het wist was het zo ver. Ik zat in de trein van Oujda naar Rabat met een veel te zware koffer, een tas, een handtas en hoge hakken (je moet er per slot van rekening wel een beetje netjes uitzien, dacht ik.) Na een paar uur en wat zenuwachtig sms-verkeer met Adil (werkzaam bij Projects Abroad) kwam ik eindelijk aan. Adil wachtte mij netjes op en we namen een taxi naar mijn gastgezin. Eenmaal aangekomen ontfermde hij zich over mijn koffer. Ik had zo veel medelijden met hem; mijn koffer was zo zwaar. Ik groette het gastgezin dat bestond uit drie meiden en de ouders. Daarna werd ik begeleid naar mijn kamer. Ik hoorde het kleine meisje nog zeggen: “Mama, ze spreekt gewoon Arabisch”. Mijn gastgezin was heel aardig en ik voelde me heel erg welkom. Ik heb ook leuke gesprekken en grappige discussies met hen gehad over Marokko.

De volgende dag werd ik opgehaald door Adil en twee andere vrijwilligers die ook pas aangekomen waren voor een introductiegesprek. Tijdens dit gesprek hebben we veel informatie gekregen over de stad, over het reizen er binnen en er buiten, belangrijke telefoonnummers en natuurlijk de do’s en don’ts. We hebben hierna nog heerlijk samen geluncht en later gezellig koffie gedronken. Heel bijzonder is om erachter te komen dat de verschillende vrijwilligers uit Canada, Australië, Duitsland etc. kennelijk allemaal een moment hebben gehad waarop ze hebben besloten om net zoals jij vrijwilligerswerk te gaan doen in Rabat. Het is dan ook erg interessant om elkaars beweegredenen uit te wisselen. Je leert elkaar ook vrij snel kennen.

Al snel hierna ben ik met Asmaa (werkzaam bij Projects Abroad) naar de organisatie waar ik stage zou gaan lopen gegaan. Dit is een non-profit organisatie die opkomt voor vrouwenrechten op allerlei gebieden. Deze organisatie is actief sinds 1987 en is sindsdien steeds groter geworden. Ik heb op de eerste dag kennis gemaakt met mijn collega’s en we hebben besproken wat ik allemaal zou kunnen doen. Op mijn tweede dag ben ik echt begonnen met werken. Samen met een andere collega hadden we een kamer waarin we vrouwen ontvingen die een klacht hadden over hun mannen, buren of wie dan ook. Die vrouwen werden mentaal of fysiek mishandeld. Ze hadden hier ook foto’s van laten maken. Dit was ook nodig voor het samenstellen van hun dossier. Andere vrouwen kwamen met het probleem dat de vader het kind niet wilde erkennen, waardoor zij het kind ook niet op school konden inschrijven. Anderen kwamen omdat ze een burenruzie hadden die uit de hand was gelopen. De vrouwen hadden dus verschillende problemen. Wij noteerden hun verhalen en alle gegevens en stelden hun dossiers op, die we dan doorgaven aan de advocaat van de organisatie. De verschillende verhalen van de vrouwen hebben een diepe indruk op mij gemaakt. Door dit mensenrechtenproject ben je nauw bij de vrouwen betrokken en kom je er ook achter wat de hiaten zijn in een rechtssysteem. Je ziet de gevolgen van de neveneffecten van bepaalde wetgevingen. Op deze manier realiseer je je ook dat je bepaalde dingen niet als vanzelfsprekend moet nemen. Ik heb dan ook veel geleerd over het Marokkaanse rechtssysteem.

In de tweede week had de organisatie een bijeenkomst geregeld met andere mensenrechtenorganisaties. Zo had je een organisatie die opkwam voor de rechten van gehandicapten kinderen, eentje die vooral de socio-economische groei van de zwakke bevolkingsgroepen wilde stimuleren, enz… De bijeenkomst was vooral bedoeld om op de hoogte te raken van ieders werkzaamheden en wellicht in de toekomst samen te kunnen werken. Het was echt heel bijzonder om te horen hoe al die mensen zich zo inzetten voor mensenrechten, en wat voor activiteiten ze organiseerden voor de gehandicapte kinderen. Er waren ook organisaties die zich actief inzetten voor onderwijs van kleine kinderen die op moeilijk bereikbare plekken woonden, zoals in de bergen. Deze bijeenkomst was erg informatief en gezellig. Ik heb verschillende interessante mensen gesproken over mensenrechten. De conclusie aan het eind van de avond was dan ook dat er nog heel veel moet gebeuren, maar dat we goed op weg zijn omdat we ons ervan bewust zijn en er aan willen werken.

In de avond had ik meestal mijn cursus Frans met Siham. Dit waren privélessen, waardoor je echt gefocust bent op het leren van een taal. Ik heb veel aan deze lessen gehad en het was ook erg gezellig. Elke woensdagavond hadden we een ‘get together’ met andere vrijwilligers en onze begeleiders. Dit hield in dat we die avond bij een gastgezin heerlijk zouden eten en andere vrijwilligers zouden leren kennen. Dit was echt erg leuk omdat je ook je ervaringen uit kan wisselen en om elkaar kunt lachen. In de avonden ben ik vaak de stad in geweest met de meiden van mijn gastgezin. Ik kon het erg goed met hen vinden. We gingen ook geregeld naar de hammam en de kapper: heerlijk om te ontspannen. Ik ben ook met andere vrijwilligers de meest toeristische plekjes van Rabat gaan ontdekken, zoals de Hassan Toren, de Oudayas, enz. Ik had nog graag met een andere vrijwilligster in de weekenden willen reizen, maar we hadden hier helaas geen tijd meer voor.

Ik raad het iedereen aan om vrijwilligerswerk te gaan doen in een ander land, en dan best nog langer dan een maand. Een maand is namelijk echt kort en vliegt zo voorbij. Voor mij is het zo leerzaam geweest. Ik heb verschillende mensen gesproken over mensenrechten, over de problematiek die nog speelt. Ik heb twee verschillende rechtssystemen met elkaar kunnen vergelijken en inzicht gekregen in de problematiek. Ik heb Rabat leren kennen door meerdere malen te verdwalen en toch weer de weg terug te vinden. Mijn mensenrechtenproject was zeer geslaagd en dit is absoluut een waanzinnige ervaring voor mij geweest waar ik altijd aan zal terug denken!

Groetjes,

Ikram

Ikram Mamouni

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲