You are from: United States, Go to our American website.

Projects Abroad

Inez Derkx - Sociale zorg, Sociaal project, Ghana

Inez Derkx over haar ervaring op het sociaal project en het lesgeef project in Ghana

Inez Derkx over haar ervaring op het sociaal project en het lesgeef project in Ghana Inez Derkx over haar ervaring op het sociaal project en het lesgeef project in Ghana Inez Derkx over haar ervaring op het sociaal project en het lesgeef project in Ghana Inez Derkx over haar ervaring op het sociaal project en het lesgeef project in Ghana

Daar stond ik dan op het vliegveld in Ghana met een niet-werkende telefoon. Het was avond en ik had werkelijk waar geen idee wat me overkwam. Ik was vergeten om mijn gastadres op te schrijven en kon daardoor mijn immigratieformulier niet volledig invullen. Na hulp van het personeel, enkele telefoontjes naar huis en een huilbui verder was het toch gelukt: ik bevond me officieel in Ghana. Ongelukjes als deze zijn er wel meer gebeurd, maar dat hoort er allemaal bij. Achteraf ben ik zelfs bijna blij dat ik in dit soort situaties terecht ben gekomen, want hiervan heb ik het meeste kunnen leren. Gelukkig zijn de meeste herinneringen van mijn reis allemaal getekend door vreugde, leerzame ervaringen en gelukkige momenten. Dat ik de keuze heb gemaakt om in juli vrijwilligerswerk te gaan doen is dus ook zekers iets waar ik geen moment spijt van heb gehad. Na het zesde jaar van de middelbare school had ik een hele lange vakantie. Ik had al lang geleden besloten dat ik ooit ontwikkelingswerk wilde doen, het liefste een jaar lang als ‘gap year’ in plaats van studeren. Helaas moest ik besluiten om dit niet te doen i.v.m. studiefinanciering. Ik wilde deze droom echter niet opgeven en besloot in de vakantie na mijn diploma uitreiking weg te gaan, een maand lang om precies te zijn. Na verschillende infodagen en website bezoekjes besloot ik voor Projects Abroad te kiezen, met name vanwege hun goede opvang in het land van bestemming en hun uitgebreide aanbod. De projecten waar ik geïnteresseerd in was, waren care & teaching en werden in verschillende landen aangeboden, maar Ghana sprak mij het meeste aan. Dit is dan ook waar mijn reis begon.

Ik werd geplaatst in Mamfe, een klein bergdorpje in Ghana en de mensen daar waren zo verwelkomend dat ik me na een paar dagen al bijna thuis voelde. Het gastgezin waar ik in terecht kwam voelde echt als een tweede gezin. De gastvrouw heet Naomi en bij haar wonen haar dochter en haar nichtje. Samen met de andere vrijwilligers die bij haar verbleven hebben we ontzettend veel plezier gehad en het voelde dan ook echt alsof mijn familie groter was geworden. Met enkele kleine bijkomstigheden zoals een ‘bucket shower’ en een ander soort toilet zat ik dan ook echt niet mee in, dat soort dingen horen bij de ervaring en ik ben er nog steeds van overtuigd dat er niets verfrissender is dan een emmer koud water over je hoofd heen gooien op een hete dag.

Zoals ik eerder noemde heb ik gekozen om twee projecten te doen. Achteraf heb ik hier enigszins spijt van gehad, omdat ik voor beide projecten maar twee weken had en dus relatief weinig tijd om de kinderen en medewerkers te leren kennen en actief een rol te spelen binnen de projecten. Als je twee projecten wil doen zou ik dus ook aanraden om minimaal zes of acht weken te gaan, zodat je alles uit je projecten kan halen. De eerste twee weken hielp ik op een dagverblijf in Akropong. Mijn taken bestonden uit lesgeven, de kinderen verzorgen en over het algemeen de leraren ondersteunen in hun werk. De kinderen in mijn klas waren tussen de drie en vijf jaar oud en ontzettend enthousiast. Elke ochtend als ik naar binnen liep werd er geroepen ‘Auntie Inez, Auntie Inez’ en door de kinderen die mijn naam niet konden onthouden: ‘Obruni’, wat buitenlander/blanke betekend. Ik mocht op mijn eigen manier lesgeven, wat ik vooral deed door ze via spelletjes en liedjes kennis te laten maken met kleuren, dieren, etc. Het duurde even voordat de leraressen aan mij wenden, omdat ze niet vaak vrijwilligers kregen, maar uiteindelijk waren ze heel enthousiast en vonden ze het jammer dat ik zo snel weer moest gaan, wat natuurlijk ook wederzijds gelde. Na twee weken moest ik namelijk naar mijn andere project, het lesgeven. Deze keer was er ook een andere vrijwilligster die er al even was, dus dat maakte het makkelijker om te wennen. Mijn klas had P1 level, wat ongeveer gelijk staat aan ongeveer groep 4. De kinderen in deze les waren echter 10 a 11 jaar oud en het lesniveau was lager dan ik had verwacht. Ik schrok vooral van het feit dat de kinderen dingen die ze leerden weer zo snel vergaten. Het onderwijs bestond vooral uit herhaling en overschrijven, dus ik heb geprobeerd om weer via spelletjes en interactieve activiteiten zoals een quiz de kinderen betrokken te houden en te kijken of dit hun geheugen verbeterde. Door de korte tijd die ik er was kon ik helaas niet goed zien of er verbetering was. Ik heb echt ontzettend genoten van de week die ik les mocht geven. Helaas werd ik in mijn tweede week ziek en kon dus maar een dag naar de school toe. Enkele dingen die ik had gepland gingen daardoor dus ook niet door. Dit was echt iets waar ik mee zat, aangezien ik geen beloftes wilde maken die ik niet na kon komen. Plan dus niet te veel vooruit of vertel het niet, want je weet niet of je die plannen ook daadwerkelijk kan uitvoeren.

Overal het algemeen gelde dat we ’s ochtends van maandag tot vrijdag op de locaties werkten en ’s middags en in het weekend vrij waren. We maakten van deze vrije tijd dan ook goed gebruik door rond te reizen. Doordeweeks gingen we naar markten, steden, natuurplekken e.d. die in de buurt waren. In weekenden reisden we echter het land door. We zijn naar de kust geweest, naar watervallen en naar een prachtig meer met eilandjes. Naast mijn projecten heb ik dus ook echt van Ghana als land mogen genieten en dat heb ik volop gedaan!

Al en al heb ik enorm genoten van mijn reis. Ik heb erg veel geleerd over de Ghanese cultuur, over hoe mensen verschillen per land en nog veel meer. Daarnaast heb ik ook op sociaal gebied en vooral ook over mezelf veel geleerd. Ik heb bijvoorbeeld een groep vrienden leren kennen die ik nog steeds spreek en alles wat ik heb geleerd, heb ik kunnen toepassen in mijn dagelijks leven en studie. Het is een ontzettend leuke ervaring en ik zou het iedereen aanraden!

Inez Derkx

Dit ervaringsverhaal kan verwijzingen bevatten naar het werken in of samenwerken met weeshuizen. Lees hier meer over het huidige beleid van Projects Abroad ten aanzien van vrijwilligerswerk in weeshuizen en de overgang naar gemeenschapsgerichte opvang voor kinderen.

Dit verhaal is een persoonlijke ervaring van een vrijwilliger op dit project en dus een momentopname. Houd er rekening mee dat jouw ervaring hiervan af kan wijken. Onze projecten veranderen constant, omdat we inspelen op de lokale behoefte en we voortborduren op de behaalde resultaten. Ook verschillende weersomstandigheden kunnen de ervaring beïnvloeden. Lees meer over wat je kunt verwachten van dit project of neem contact met ons op voor meer informatie.

Terug naar de ervaringsverhalen

Vertel jouw vrienden over deze pagina:

Terug naar boven ▲